تحلیل واقعه دانشگاه کلمبیا
علی صالحآبادی
جنگ جهانی اول که از سال 1914 تا 1919 جریان داشت، خونریزی و ویرانی شهرها و کارخانهها را فراروی جهانیان قرار داد و از همین جا بود که دنیا به این فکر افتاد تا با ایجاد سازمانی از وقوع جنگ جهانی دیگر جلوگیری کند. دانشمندان و دولتمردان کشورها پیشنهاد تشکیل جامعه ملل Legue of Nations)) را مطرح ساختند. جامعه ملل که هدفش آرمانی و انسانی بود تشکیل گردید، اما از آنجا که منطق مناسبات حاکم بر دنیا، قدرت نظامی و اقتصادی است و اخلاقگرایی در این منطق جایی ندارد، این جامعه آرمانگرا نتوانست مانع بروز جنگ خانمانسوز و ویرانسازتر دیگر یعنی جنگ جهانی دوم شود، بنابراین ناکارآمدی جامعه ملل بر دنیا ثابت شد. پس از این تجربه تلخ، سازمان ملل متحد (United Nations) با هدف تأمین صلح، آزادی، برقراری امنیت و پرهیز از جنگ و خونریزی با رویکردی جدید و منطبق با واقعیتها و مناسبات در هم تنیده جهانی شکل گرفت. از آن زمان تا به حال هر سال سران جهان در نیویورک مقر این سازمان اجتماع میکنند تا جهانی عاری از جنگ و خونریزی باشد را پیریزی کنند. سران کشورها از تریبون سازمان ملل با مردمان دنیا سخن میگویند. شصت و دومین اجلاس سازمان ملل متحد دوشنبه هفته قبل برگزار شد، به دلیل وجود روابط خصمانه میان ایران و غرب به سرکردگی آمریکا حضور هیأت ایرانی در اجلاس سازمان ملل بیش از دیگر کشورها دارای اهمیت بوده و توجه رسانهها را به خود جلب کرده است. رییسجمهور ایران تصمیم گرفت در حاشیه نشست 62 سازمان ملل متحد در دانشگاه کلمبیا که مرکز مطالعه یهودیت است و از سال 1930 به بعد در آن جا انجمن هولوکاست با هدف حمایت از بازماندگان جنگهای جهانی اول و دوم تأسیس شده است، به ایراد سخنرانی بپردازد. بهرغم مخالفت دولتمردان و اعضای دو حزب دموکرات و جمهوریخواه و پلیس شهر نیویورک با حضور احمدینژاد در دانشگاه و ایراد سخنرانی، اما لی بولینگر (Lee Bolinger) رییس دانشگاه مذکور با حضور رییسجمهور ایران و ایراد سخنرانی در این دانشگاه موافقت کرد. لی بولینگر در اظهارتی خارج از نزاکت و شان دانشگاهی علیه رییسجمهور و ملت ایران در بخشی از سخنان خود گفت: دانشگاه کلمبیا مرکز مطالعه یهودیت است و با انجمن هولوکاست از سال 1930 برای پناهندگان و بازماندگان هولوکاست و فرزندان آنها محل تحصیل فراهم کرده و به نظر ما هولوکاست ثبتشدهترین و با مدرکترین واقعه در تاریخ بشریت است. احمدینژاد رییسجمهور ایران پس از سخنان رییس دانشگاه، مودبانه به گلایه از بولینگر پرداخت و با انتقاد از رسم مهماننوازی رییس دانشگاه به واقعه هولوکاست اشاره کرد و گفت: زمان هولوکاست به فرض وقوع، 1930 نیست بلکه در سالهای جنگ جهانی دوم است. رییسجمهور ایران با بیان این که فرض میکنیم چنین واقعهای به درستی اتفاق افتاده باشد گفت: آیا این واقعه در فلسطین اتفاق افتاده است یا در اروپا، چرا مردم فلسطین باید تقاص آن را بپردازند؟ (خبرگزاری آریا)
حضور در سازمانهای جهانی و مراکز علمی و سخن از فرهنگ کهن ایرانی راندن و نیز بیان پیشرفتها و ترقیات که منطبق با واقعیات باشد امری پسندیده و در خدمت منافع ملی است. در کنار بیان این مسایل، پرداختن به موانع توسعه نیافتگی و فاصله شمال و جنوب که هر سال بیشتر میشود و کفه ترازو به نفع کشورهای شمال در حال سنگینتر شدن است، واقعیتی است که همه جهانیان از آن استقبال میکنند و چهبسا رایزنیهای دیپلماتیک در این مرکز جهانی باعث شود تا برخی کشورهای تاثیرگذار دینا بپذیرند فقیر ماندن جهان سوم و انحصاری بودن فناوریها به نفع آنها نیست، بلکه تشدید شکاف میان شمال و جنوب سرانجام به انفجار و انزجار میانجامد. ایران به لحاظ این که منابع عظیم نفت و گاز را در اختیار دارد و نیز موقعیت ژئوپلتیکیاش در زمینه مشکلاتی که دولتها و مردم کشورهای جنوب با آن دست و پنجه نرم میکنند در نشست سازمان و در حاشیه آن بسیار میتواند تاثیرگذار باشد تا شاید کفه ترازو تا حدی به سمت کشورهای جنوب کمانه کند. در مورد حضور و یا عدم حضور رییسجمهور در دانشگاهی که مرکز نفوذ یهودیان است، به نظر میرسد تذکر 25 نماینده مجلس به وزیر خارجه که در جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ 4 مهر وارد است، زیرا دفتر نمایندگی ایران در نیوریورک، وزارت خارجه و اطرافیان رییسجمهور باید از قبل پیشبینی میکردند که امکان رخداد آنچه در دانشگاه کلمبیا اتفاق افتاد، وجود دارد.
هر چند ریشه فرهنگ آمریکا را باید در اروپا جستوجو کرد، اما ایالات متحده آمریکا دارای حداقل تاریخ 500 ساله است. انتشار اعلامیه استقلال آمریکا (1776میلادی) که در آن بر حقوق افراد و آزادی بیان و قلم تأکید شده است و از زمان انتشار 231 سال سپری میشود و سالیان متمادی مورد توجه محافل روشنفکری و علمی دنیا بود، خواندن این اعلامیه هنوز هم جالب است، اما پرسش از آمریکاییها که حاکمان آن ادعا میکنند، باید تمام جهان از جمله خاورمیانه رادموکراتیزه کنند. این است که با کدام منطق با رییسجمهور ایران با الفاظی چون دیکتاتور کوچک و بیرحم (Petty and dictator)، شدیداً گستاخ (brazently provocative) و عمیقاً بیسواد (astonishingly uneducated) برخورد میکند! آیا رسم مهماننوازی آن هم در کشوری که ادعای رهبری جهانی را دارد این گونه است؟ نزاع حتی تخاصم میان دولتها و ملتها امری طبیعی است، اما دانشگاه محل این مسایل نیست. دانشگاه در همه جای دنیا حرمت دارد، زیرا دانشگاه مرکز دانشمندان، اندیشمندان و متفکران است و اینان وظیفه دارند اخلاق و شیوه زندگی را به دیگران بیاموزند. اگر این مرکز و متولیان آن خود مروج بداخلاقی و رفتارهای ناپسند باشند دیگر در جوامع انسانی سنگ روی سنگ بند نمیشود. جایگاه و شخص رییسجمهور نماد یک ملت است، زمانی که به کلمات و الفاظ زشت و سخیف به رییسجمهور ایران توهین شود، در واقع به ایران و ایرانیان از تریبون دانشگاه که باید مروج اخلاق و انسانیت باشد، توهین شده است. بنابراین وظیفه همه آزادیخواهان، روشنفکران و ایران دوستان است که سخنان سخیف لی بولینگر رییس دانشگاه کلمبیا را تقبیح و محکوم کنند.
نظرات بینندگان
پربیننده ترین
ارسال خبرنامه
برای عضویت در خبرنامه سایت ایمیل خود را وارد نمایید.
