ماورای تهدیدات تل‌آویو

یوسف محسن‌زاده
تهدیدات روزمره مقامات رژیم صهیونیستی در مورد انجام حملات هوایی و زمینی علیه تأسیسات هسته‌ای کشورمان، در واقع در چارچوب جنگ روانی گسترده‌ایی قابل تفسیر است که این رژیم با همراهی رسانه‌های غربی که اکثراً در سیطره محافل نزدیک به تل‌آویو قرار دارند،‌ علیه برنامه هسته‌ای ایران به راه انداختند.
این یک واقعیت تلخ و زننده است که رژیم اسراییل دارای تفوق نظامی بر همسایگان عرب خود بوده و برای آنان محدوده‌ای را تعیین کرده است که پا گذاشتن به بیرون از آنرا مجاز نمی‌دانند و متأسفانه 28 کشور عرب علیرغم برخورداری از روابط نزدیک با آمریکا و اروپا و همچنین ارتباط نزدیک با اتحاد شوروی سابق در دوران جنگ سرد نتوانستند این محدوده را برچینند و حتی اقدام مختصر عراق در تأسیس یک نیروگاه هسته‌ای با کمک مستقیم فرانسه،‌ برای اسراییلی‌ها قابل حمل نبوده و آنرا در یک حمله غافلگیرانه منهدم کردند. با این حال هنوز اسراییل‌ها در حال و هوای گذشته بسر می‌برند وبا زهم بر این باورند که کشورهایی نظیر یاران که انقلاب مردم آن، حس مبارزه شهادت‌طلبانه را در کالبد ملل اسلامی تزریق کرد و به گسترش بی‌نظیر احساسات ضد صهیونیستی در خاورمیانه دامن زد، در محدوده‌ای قرار دارند که آنان تعیین کردند و لذا مأیوسانه به تهدیدات خود در مورد حمله به مراکز هسته‌ای ایران ادامه می‌دهند.
اما پاسخ ایران اسلامی، از نوعی بوده که آنان را سردرگم و مضطرب نمود و موجب شد تا بسیاری از ملل اروپایی و آزادیخواهان در مورد پایه‌های منطقی این پاسخ به تأمل و تفکر بپردازند و آن اینکه اساساً‌ رژیم صهیونیستی مشروعیت نداشته و اروپایی‌ها که یهودیان را سرکوب و مورد شکنجه‌های قرون وسطایی قرار دادند، باید با تخصیص زمین مناسب، کشور دلخواه یهودیان را در اروپا تأسیس نمایند. این پاسخ، که واکنش عصبانی و ناراحت‌کننده اروپا بویژه دو کشور آلمان و اتریش بدنبال داشت، بسیاری را در مورد درستی و جامعیت این پیشنهاد،‌ متقاعد کرد و حتی و حتی، واکنش غیرمنطقی آلمان و اتریش نیز بعنوان دلیلی برای حقانیت این پاسخ شمرده شد.
بدیهی است آلمانها از بین اینکه این پیشنهاد حالت جدی بخود گرفته و آنان مجبور نباشند مناطق زرخیز و صنعتی خود را برای تأسیس دولت یهودی اختصاص دهند، به چنین واکنش عجولانه و دلهره‌آمیزی دست زدند. اما نکته دیگر امکان بروز یک همکاری توطئه‌گرایانه میان آمریکا و اسراییل برای جلوگیری از پیشرفت هسته‌ای ایران وجود دارد. اما مطمئناً محافل سیاسی واشنگتن و تل‌آویو، مثل همیشه، هیچ تدبیری در مورد نتایج اعمال چنین نکردند و لذا مسلم اینکه اگر این محافل واکنش برق‌آسا و سهمگین ایران نسبت به هرگونه حمله نظامی را در محاسبات خود رد نظر نگرفته بودند، تا به حال از انجام چنین حمله‌ای دریغ نمی‌کردند.