مسیح پارسی‌پور

ظاهرا اعضای گروهک منافقین هنوز سخت در توهمند و خیال می‌کنند دنیا بر مدار آرای آنان می‌چرخد.

هر چه هم مورد بی‌اعتنایی قرار می‌گیرند، به خرجشان نمی‌رود و همچنان دون‌کیشوت‌وار خیال می‌کنند شوالیه‌اند. تازه‌ترین توهم آنان که انصافا چیزی از لطیفه کم ندارد، حمایت از سگولن رویال در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری فرانسه است.

منافقین نه از ژاک شیراک که تا چند روز دیگر الیزه را ترک می‌کند دل‌خوشی دارند و نه از سارکوزی که بخت نخست جانشینی شیراک است. وقتی شیراک در سال 1986 نخست‌وزیر بود، منافقین را از فرانسه بیرون کرد و از هم زمان بود که عراق و آغوش صدام به پناه این گروه تروریستی تبدیل شد.

نیکلا سارکوزی هم سال 2003 در زمان تصدی وزارت کشور فرانسه، راه شیراک را ادامه داد و در عملیاتی ضربتی به خانه‌های برخی عناصر این گروهک در پاریس حمله کرد و 180 نفر را هم به بازداشتگاه فرستاد.

خلاصه حالا که سارکوزی تنها یک گام کوچک تا ریاست‌ جمهوری فرانسه فاصله دارد و تمام نظرسنجی‌ها هم از پیش بودن او نسبت به سگولن رویال چپ‌گرا حکایت دارد، منافقین سخت نگران شده‌اند که مبادا با نشستن سارکوزی بر کرسی ریاست‌ جمهوری، اوضاع برایشان از اینکه هست هم بدتر شود و پلیس فرانسه روزگارشان را از این که هست سیاه‌تر کنند.

این کابوس منافقین باعث شده آنان در روزهای مانده به دور دوم انتخابات ریاست ‌جمهوری فرانسه، به صرافت بیفتند و برای سگولن رویال چپ‌گرا تبلیغ کنند.

به همین خاطر هم اعضای این گروه در بغداد ابتدای هفته جاری یک میتینگ انتخاباتی برگزار کردند و از روستاییان و مسلمانان فرانسه خواستند در دور دوم انتخابات ریاست‌ جمهوری به سگولن ‌رویال رای دهند. خبر این میتینگ در رسانه‌های فرانسوی که این روزها پر است از گزارش‌های انتخاباتی، هیچ بازتابی پیدا نکرد.

چرا که اصولا کمتر کسی از مردم فرانسه منافقین را می‌شناسد و آنان هم که می‌شناسند برای منافقین ارزشی قائل نیستند. طبیعی است که سگولن‌ رویال هم از داشتن هوادارانی چون منافقین خوشحال نخواهد شد چرا که هواداری این گروه برای خانم رویال یک ضدتبلیغ تمام‌عیار است و اگر چیزی از آرای رویال کم نکند قطعا چیزی به آن نخواهد افزود.

ولی منافقین که انگار قرار نیست از دنیای توهمی خویش بیرون بیایند فارغ از واقعیت‌های دنیای سیاست، این روزها در بغداد برای رویال دست می‌زنند و هورا می‌کشند، غافل از اینکه حتی در بغداد هم کسی صدای آنها را نمی‌شوند چه رسد به پاریس، این پایتخت پر سر و صدای اروپایی.