یک کرشمه و دو کار

حسین شریعتمداری
دیروز خبرنگاری از خانم آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان پرسید، در صورت تحریم ایران، مردم این کشور آسیب می بینند، آیا این تحریم احتمالی با اصول دموکراسی مغایرت ندارد؟ و صدراعظم آلمان در پاسخ گفته بود؛ در ایران، مردم و دولت از هم جدا نیستند و با این توضیح هرگونه تحریم احتمالی علیه ایران اسلامی را مجاز دانسته بود.
صرفنظر از تهدید به تحریم که اگر بلوف نباشد، اقدامی بی اثر و احمقانه است، باید گفت خانم مرکل برداشت دقیقی از رابطه «دولت- ملت» در ایران اسلامی دارد. و برای مزید اطلاع آمریکا و اروپا، اشاره به این نکته نیز ضروری است که مسئولان پرونده هسته ای کشورمان دقیقاً به همین علت، تاکنون مجبور بوده و هستند که مذاکرات و گفت وگویی «دوسویه» داشته باشند. آنان از یکسو می کوشیدند، به حریف اروپایی این واقعیت روشن و اثبات شده را بقبولانند که هدف از فعالیت هسته ای ایران دسترسی به سلاح اتمی نیست- اگرچه آمریکا و اروپا به وضوح از این واقعیت باخبرند- و اما از سوی دیگر مسئولان نظام با این پرسش مردم روبرو بودند که «چرا نباید سلاح هسته ای داشته باشیم»؟ و در حالی که برخی از کشورهای فکسنی- که در گذشته بخشی از خاک ایران بوده اند- از سلاح هسته ای برخوردارند علت رویگردانی ما از دسترسی به سلاح هسته ای چیست؟
بعد از تاکید رهبر معظم انقلاب که ایران در پی تولید سلاح اتمی نیست و توضیح حکیمانه ایشان که سلاح هسته ای نمی تواند در استراتژی دفاعی و نظامی ایران اسلامی جایی داشته باشد، این سؤال از زبان مردم افتاد. اما، فشار آنها به مسئولان که چرا غنی سازی، قطعه سازی و سایر فعالیت های هسته ای را متوقف کرده اید؟ و چرا به اروپایی های پررو و زیاده خواه فرصت مذاکره می دهید؟ و... هیچگاه از میدان مطالبات آنان بیرون نرفت.
امروزه با از سرگیری تمامی فعالیت های به تعلیق درآمده هسته ای، مسئولان پرونده اتمی کشورمان با یک تیر دو نشان زده اند، هم از شر مذاکرات خسته کننده و باج خواهانه حریف خارجی راحت شده اند و هم از باران سؤالهای اعتراض آمیز مردم... «چه خوش بود که برآید به یک کرشمه دو کار»