ارمغان حمله به افغانستان

"محمد داود ندیم" معاون رئیس پلیس ولایت "نورستان" گفت حادثه اخیر در حدود 60کیلومتری مرز پاکستان روی داده است.
وی افزود: گروه‌های تروریستی از برخی کشورهای عربی و نیز از چچن و ازبکستان عامل درگیری‌های مسلحانه در ولایت نورستان افغانستان هستند؛ ولی "تمین نورستانی" والی این ولایت، طالبان را عامل اصلی حوادث اخیر دانست.
هنگامی‌ که نیروهای آمریکایی و انگلیسی 6 سال پیش یعنی هفتم اکتبر سال 2001 میلادی، افغانستان را با هدف مقابله با طالبان و مبارزه با تروریسم مورد تاخت و تاز قرار دادند، مدعی بودند که در اندک زمانی آزادی، دموکراسی و آرامش را برای مردم افغان به ارمغان خواهند آورد.
اینک با گذشت 6 سال از حضور نیروهای اشغالگر در افغانستان، نه‌تنها این کشور روی آرامش و دموکراسی را ندیده بلکه در گرداب ناامنی و نابسامانی غوطه‌ور شده است.
"دونالد رامسفلد" وزیر دفاع پیشین آمریکا چندی پیش در یک مصاحبه مطبوعاتی گفت: جنگ در افغانستان یک موفقیت بزرگ بود و از این طریق، مردم افغانستان به آزادی و زندگی بهتر دست یافتند. برای کسی که حتی اطلاعات اندکی هم از افغانستان داشته باشد این سؤال پیش می‌آید که رامسفلد از کدام افغانستان سخن می‌گوید؟
ناامنی شدید
رامسفلد در شرایطی این سخنان را به زبان می‌آورد که طالبان و القاعده در سراسر افغانستان پراکنده شده و هر روز درگیری‌ها و مشکلات جدیدی به بار می‌آورند. حتی کابل که آمریکا از آن به‌عنوان نمونه‌ای برای دیگر شهرهای افغانستان یاد می‌کند آنقدر ناامن و خطرناک است که سفارتخانه‌های خارجی در این شهر، امکان فعالیت ندارند و دیپلمات‌ها کمتر جرأت می‌کنند اتاق کار خود را ترک کنند.
خشونت و جنایت در خیابان‌های کابل به پدیده‌ای روزمره تبدیل شده و فقر، بیماری و بیکاری، نخستین مشخصه این شهر به شمار می‌آید.
"ریچارد کلین" از مقامات پیشین وزارت امور خارجه آمریکا و مدیر بخش خاورمیانه بنیاد کیسینجر در واشنگتن، در مقاله‌ای می‌نویسد: کابل برای دیپلمات‌های آمریکایی به منزله یک زندان است. سفارت آمریکا در کابل تقریباً به حالت تعطیل است. بخش کنسولی سفارت آمریکا فقط درخواست روادید مقامات رسمی ‌افغانستان را بررسی و صادر می‌کند و اگر یک شهروند افغانی درخواست روادید آمریکا را داشته باشد باید برای ارائه درخواست و مدارک خود به اسلام‌آباد سفر کند و به سفارت آمریکا در پاکستان مراجعه نماید.
به گفته "کلین" این تصمیم از آن جهت اتخاذ شده که اگر صفی از مراجعه‌کنندگان در برابر سفارت آمریکا در کابل تشکیل شود در آن صورت امکان بروز حملات تروریستی به این سفارت افزایش می‌یابد.
همچنین اگر یک کارمند سفارت آمریکا در کابل بخواهد به دفتر آژانس توسعه بین‌المللی که آن هم متعلق به آمریکاست مراجعه کند باید از یک تونل زیرزمینی استفاده کند. با این حال، خیابانی که بین این دو ساختمان است بر روی تمامی ‌خودروها بجز خودروهای آمریکایی و خودروهای سازمان ملل، بسته است و افراد مسلح در آن به گشت‌زنی مشغول هستند.
منازعه فراگیر
بیرون از کابل، درگیری، ناامنی و منازعه روستا به روستا، شهر به شهر و استان به استان در افغانستان به چشم می‌خورد. به تمامی ‌این نابسامانی‌ها باید مسئله پیچیده تولید و توزیع مواد مخدر را نیز اضافه کرد. آمار منتشر شده از سوی مجامع بین‌المللی حاکی است که تولید مواد مخدر در افغانستان پس از اشغال این کشور توسط نیروهای آمریکایی بشدت افزایش یافته و طی سال گذشته دو برابر شده است.
حال این سؤال مطرح است که وزیر دفاع پیشین آمریکا از کدام افغانستان سخن می‌گوید؟ واقعیت آن است که نیروهای اشغالگر نه‌تنها برای مردم افغانستان دستاورد مثبت و مفیدی نداشته‌اند بلکه خود نیز در گرداب عمیق و پرهزینه‌ای فرو غلتیده‌اند.
آمریکا 24 هزار نیروی نظامی ‌در افغانستان دارد که 14 هزار تن از آنان تحت فرماندهی ناتو و بقیه به‌عنوان سربازان مستقل عمل می‌کنند. این در حالی است که براساس آمار، تاکنون بیش از سه هزار نظامی ‌آمریکا در افغانستان طی 6 سال گذشته کشته شده‌اند.
لشکرکشی آمریکا به افغانستان تا کنون بیش از 80 میلیارد دلار برای واشنگتن هزینه داشته که این مبلغ شامل کمک‌های غیرنظامی ‌و امور دیپلماتیک نمی‌شود.
از سوی دیگر نظامیان آمریکایی مستقر در افغانستان و یا دیگر نقاط تحت اشغال این کشور پس از ترک محل مأموریت و بازگشت به آمریکا با مشکلات عمده و متعددی مواجه می‌شوند که عامل تمام این نابهنجاری‌ها، مقامات کاخ سفید هستند.
این نظامیان در کنار انواع بیماری‌های روانی، بعضاً با پدیده از‌ هم‌پاشیدگی خانوادگی مواجه می‌شوند .آمار منتشر شده از سوی رسانه‌های آمریکایی حکایت از آن دارد که دست‌کم یک‌چهارم افراد بی‌خانمان در آمریکا که ناچارند شب‌ها را در خیابان‌ها و زیر پل‌ها و یا گذرگاه‌ها سپری کنند افرادی هستند که قبلاً به‌ عنوان نیروی نظامی ‌آمریکا در عراق و افغانستان بوده‌اند. فقط در سال 2005 میلادی، 194هزار نفر از بی‌خانمان‌های آمریکایی، سربازانی بوده‌اند که در عراق و یا افغانستان خدمت کرده‌اند. این حقایق، حکایت از آن دارد که مقامات واشنگتن، به رغم ادعاهای خود، نه ‌تنها هیچ دستاورد و ارمغان مفیدی برای افغانستان نداشته‌اند بلکه خود نیز هزینه‌های بسیار سنگینی پرداخته‌اند.