همراهی با بیگانه در پوشش قوم‌گرایی

رسول سنائی‌راد
به دنبال انتشار نتایج پژوهش‌های سفارشی وزارت دفاع آمریکا درباره اقلیت‌های قومی ایران و عراق و اعلام وجود مشکلاتی در پیش‌روی پنتاگون برای درگیر کردن ایران با مسائل قومی و پس از بروز جنایت سیاسی در حرمین امامین عسگریین علیهم‌السلام، در یک اقدام بزدلانه و تروریستی دو انفجار ایذائی در فرمانداری‌های دو شهر خوزستان صورت گرفت که ناشی‌گری دست‌اندرکاران آن وابستگی و ارتباط آنان با بیگانه را از قبل روشن‌تر ساخت.
عواملی که این وابستگی را مسجل می‌نماید عبارتند از:
1- انتخاب زمان انفجار که پس از انفجارات اخیر عراق و جسارت به عتبات عالیات صورت گرفت، همسو با تبلیغات رسانه‌ای غرب و در راستای القای وجود شکاف و اختلافات فرقه‌‌ای و قومی در منطقه می‌باشد.
2- انتخاب دو شهر در شمال و جنوب خوزستان برای القای گسترش تحرکات تروریستی و ناامن جلوه دادن منطقه خوزستان انجام شده که یأس بیگانگان از مسائل قومی در ایران را جبران نماید.
3- اجرای این اقدام ایذائی پس از اقداما تأمینی و محاکمه عوامل انفجار قبلی نوعی اعلام موجودیت محسوب می‌گردد که انتخاب اماکن دولتی نیز برای افزایش برد تبلیغی و روانی صورت گرفته است.
نگاهی به موارد فوق و توجه به این واقعیت که شرایط آب و هوایی به تدریج اجازه سفر هیأت دولت به خوزستان را فراهم می‌سازد، گویای این است که عوامل بیگانه در هراس ازحضور گسترده مردم در استقبال از رئیس‌جمهور و رقم خوردن صحنه‌های نمایش پیوند دولت و مردم به دنبال ناامن جلوه‌دادن منطقه خوزستان برآمده که البته نتیجه چنین اقداماتی از قبل روشن بوده و هیچگاه این اقدامات زبونانه و مزبوحانه در تصمیم دولت به این سفر و اراده مردم در استقبال تأثیر نخواهد داشت.
بنابراین این‌گونه تلاش‌ها شاید برای اخذ جیره و مواجب از اجنبی وحامیان خارجی لازم باشد اما نتیجه‌ای جز روسیاهی نزد مردم نخواهد داشت. به خصوص‌اینکه مردم محروم این منطقه بخوبی می‌دانند که سفر دولت به مناطق محروم برکاتی دارد که در رأس آن اطلاع وزرا و مسوولین از مشکلات مردم و پدیدآمدن زمینه رسیدگی و رفع آن و اختصاص اعتبارات و فرصت‌هایی ویژه به نفع مردم می‌باشد.
بدیهی است بانیان این اقدامات کور تروریستی به عنوان مانع و سد این برکات به حساب آمده و در این صورت ادعاهای قومگرایی آنان نیز با ابهام و سوال بیشتری مواجه خواهد شد. مگر نه اینکه امنیت و فرصت‌سازی در راستای منافع اقوام مرز‌نشینی است که بیش از دیگران محتاج مساعدت و همراهی می‌باشند؟