شورای امنیت، مصاف دیپلماتیک

یوسف محسن‌زاده
آمریکایی‌ها در روزهای اخیر نتوانستند خوشحالی خود را از راه یافتن پرونده ایران به شورای امنیت پنهان کنند. مقامات وزارت خارجه آمریکا رسماً اعلام کردند واشنگتن از 3 سال پیش تا به حال کوششهای مداومی را برای ارسال پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت بعمل آورده که بالاخره نتیجه داد. حال از مطلبی که میان ناظران سیاسی در مورد شرط واشنگتن با تمدید مدت ریاست البرادعی بر آژانس برای ارسال پرونده ایران به شورای امنیت، مطرح بوده است، سخنی نمی‌آوریم.
با این حال جای این سوال است که در شورای امنیت چه خواهد گذشت و چرا مقامات آمریکایی و اسراییلی و مجموعه معاندان و ضد انقلاب و برخی از مقاله‌نویسان داخلی اینگونه،‌ در ملاء و یا در خفاء، نمی‌توانند خوشحالی خود را مخفی کنند؟
شکی در این نکته نیست که توان مانور آمریکا در شورای امنیت بیشتر از آژانس است. با این حال، آمریکا دارای قدرت مطلقه در این شورا نیست.
نمونه روشن آن خودداری این شورا از پذیرش درخواست واشنگتن برای صدور مجوز حمله به عراق بوده است. از این رو جنگ علیه عراق و حضور سربازان آمریکایی در این کشور غیر قانونی بوده و این نکته‌ای است که کوفی عنان به روشنی به آن اذعان داشته است.
به همین دلیل است بولتون – نماینده آمریکا در سازمان ملل – از احتمال اقدام یکجانبه آمریکا علیه ایران در صورتی که شورای امنیت مطابق خواسته واشنگتن عمل نکند، سخن گفته است.
اقدامات زیر جزو کنش‌های احتمالی شورای امنیت علیه ایران تلقی می‌شود:
1- صدور بیانیه با طرح ضرب‌الاجل جهت اجابت خواسته‌های آژانس از سوی ایران.
2- پیشنهاد طرح تحریم هوایی یا سیاسی.
3- تشدید مجازاتها از طریق اعمال تحریم اقتصادی.
کنش‌های ایران در قبال این اقدامات:
1- بیان دلایل مستدل و اقناعی درباره عدم عدول و نقص مواد NPT از سوی ایران در جریان فعالیتهای مسالمت‌آمیز هسته‌ای.
2- سیاسی تلقی کردن ارسال پرونده ایران به شورای امنیت.
3- طرح خروج از NPT بدلیل نقض آن از سوی آژانس و آغاز غنی‌سازی تمام عیار.
4- واکنش علیه تحریم‌ها با استفاده از حربه‌های سیاسی و اقتصادی.
5- آمادگی تمام عیار برای دفاع از حق مسلم در تملک و برخورداری از دانش هسته‌ای.
6- به زبان ساده باید گفت معادله بالا، در حکم یک بازی باخت – باخت است. غربیها از طریق توسل به راهکارهای خشونتزا، خود را در معرض آسیب بیشتری نسبت به ایران قرار می‌دهند. بازی در سطح شورای امنیت، توان دیپلماتیک بیشتری می‌طلبد که ایران به روشنی از آن برخوردار است.