پاسداشت سینمای ملی فراتر از وعده‌ها

مهرداد بهمنی
وزیر محترم ارشاد چندی پیش در جمع خبرنگاران از برخورد قاطعانه وزارت ارشاد با تولید و پخش فیلم‌هایی که به فهم و شعور مردم توهین می‌کند و به قولی مبتذل خوانده می‌شوند، خبر داد. این سخنان در حالی بیان شد که به گفته اکثریت قریب به اتفاق دست‌اندرکاران سینما، سینمای ایران به خصوص در سال‌های اخیر از بحران بی‌هویتی، کم‌مایگی و سطحی‌نگری به شدت در رنج بوده است به گونه‌ای که صدای ناقوس مرگ سینمای ملی هر لحظه بیشتر و واضح‌تر به گوش می‌رسید.
از سوی دیگر معاونت سینمایی کشور، مهندس جعفری جلوه، با آن طبع شاعرانه و لطیف خود، در هر مناسبتی نوید دستیابی به سینمایی مبتنی بر انگیزه‌ها و خاستگاه‌های دینی و ملی را سر داده و اعلام داشته که در آینده‌ای نه چندان دور سینمای ایران با تحولات چشمگیر و قابل توجهی روبرو خواهد شد. این موضوع برای آن دسته از سینماگران و سینما دوستانی که آرام آرام خود را برای مراسم خاکسپاری سینمایی ملی سیاه‌پوش کرده بودند، پیامی بس شیرین و گوارا بود.
اگر چه با گذشت بیش از سه ماه از انتصاب صفار هرندی به عنوان وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و جعفری جلوه در سمت معاونت سینمایی کشور، سخن از تغییر و تحولات بنیادین در عرصه سینمای کشور به جهت منطبق کردن آن با هویت ملی و دینی بسیار بکار برده شده است اما در کمال تاسف آنچه که تاکنون شاهد آن نبوده‌ایم، ارائه یک مانیفیست و برنامه‌ای است که بیان‌کننده راه‌حل‌ها و باید و نبایدهای حوزه تولید و ساخت فیلم باشد.
این موضوع نه از آن جهت بیان شد که از یک دولت و وزارت سه ماهه توقع انجام اعمالی را داشته باشیم که حداقل نیاز به یکسال کار و تجربه دارد، بلکه از آن‌رو مطرح شده است که در هفته اخیر روندی مغایر با وعده‌های وزارت ارشاد را مشاهده می‌کنیم. اکران آثاری که با بنیادین‌ترین ادعاهای آن مسئولان محترم در باب مقابله با آثار مبتذل و توهین کننده به شعور مخاطبان در تضاد است، از جمله این وقایع است.
صدور مجوز اکران فیلم «مکس» در هفته اخیر، در حالیکه در دولت پیشین، دو سال در کش و قوس مبتذل شناخته شدن دست و پا می‌زد، به همان اندازه غیرقابل باور و تعجب‌برانگیز بود که صدور مجوز اکران فیلم «من بن‌لادن نیستم» طالبی‌نژاد در گروه سینمای کوک، موجبات تعجب نگارنده را برانگیخت. توهین به نظام حقوقی کشور و پذیرش ادعاهای پوچ و واهی سازمان حقوق بشر نیست به نقض قوانین بین‌المللی در فیلم «من بن‌لادن نیستم» به حدی آشکار و نمایان است که این شائبه را در ذهن نگارنده به شدت تقویت می‌کند که مسئول نظارت و ارزشیابی معاونت سینمایی یا فیلم را تماشا نکرده و یا به کلی از جریانات منحرف حاکم بر سینمای کشور بی‌اطلاع است. پر کردن فرم حضور در جشنواره برای فیلم «به رنگ ارغوان» از دیگر عجایبی است که در همین هفته اخیر شاهد آن بوده‌ایم. برخی فیلم‌های حضور یافته در جشنواره فیلم فجر نیز که خود حکایتی دارد.
جان کلام آنکه مردم متدین و میهن‌دوست ایران به طور جدی خواستار آن هستند که مسئولان فرهنگی کشور از وزیر محترم گرفته تا معاونت سینمایی و مدیر کل نظارت و ارزشیابی نخست برای دوستداران و دلسوزان فرهنگ و هنر کشور به خصوص هنر سینما، این موضوع را تبیین کنند که به نظر آنها چه فیلمی مبتذل بوده و موجبات توهین به شعور مخاطب را فراهم می‌آورد. همچنین آنان چه راه حلی برای جلوگیری از تولید و پخش چنین آثاری را ارائه می‌دهند. بی‌شک در ماه‌های آینده با موج فیلم‌هایی چون «رازها»، «بابا عزیز»، «تنهایی باد»، «ما همه خوبیم» و ... روبرو خواهیم بود که خواستار اکران هستند، آیا آن مدیران محترم چنین آثاری را که صریحا نظام مقدس جمهوری اسلامی و اهداف بلند ملی و دینی کشور را هدف گرفته‌اند، در فهرست فیلم‌های مبتذل قرار نمی‌دهند؟ آیا پخش آثاری که در دولت پیشین نیز با مشکل روبرو بودند از نگاه آنان به حساب رفعت اسلامی گذاشته می‌شود؟