رازهای خود توفیقی کارگزاران

محمدمهدی اسلامی

 انتخابات مجلس پنجم یادآور نوع تازه‌ای از تبلیغات انتخاباتی است. تا پیش از آن مدلهای تبلیغاتی چندان بر هزینه‌های گزاف استوار نبود اما در اسفند ماه سال 74 خانه های تهران شاهد ارسال بسته‌های تبلیغاتی بود که با کیفیت بالا چاپ و به طور رایگان در منازل سراسر شهر توزیع شده بود. این امر در مرحله دوم انتخابات که همراه با پیام تشکر فائزه هاشمی و غلامحسین کرباسچی بود تکمیل گشت، اما تبلیغات میلیاردی و گسترده آنها در جایگاه‌های تجار همچون بدنه اتوبوس‌های شهری  با رهنمود برخی بزرگان  در مرحله‌های انتهایی متوقف شد، این نقطه آغازی برای یک حزب دولت ساخته بود که نام "حزب کارگزاران سازندگی ایران" را بر خود برگزید.

 کارگزاران اینک دوازدهمین سال خود را پشت‌سر می گذارند و در حالی که در طی این سالها همواره  در خصوص منابع مالی خود غیرشفاف رفتار نموده، در زمان‌های گوناگون قدرت  مالی خود را به رخ کشیده است. شاید این امر جدای از پرونده ناتمام کرباسچی در شهرداری تهران، چندان با تاسیس شرکت‌های نفتی بزرگی همچون شرکت OIEC، پتروپارس و... توسط برخی چهره‌های مطرح آن بی‌ارتباط نباشد.

 در چنین شرایطی روزنامه کارگزاران اعلام نمود به مدت یک ماه منتشر نمی‌شود و مدیران این جریده علت عدم انتشار آن را عدم تأمین بودجه و مشکلات مالی اعلام کرده‌اند.

 این روزنامه که شماره نخست آن نهم اردیبهشت 1385 منتشر شد، ارگان رسمی حزب کارگزاران سازندگی است. این روزنامه به مدیر مسئولی یکی از گمنام‌ترین اعضای شورای مرکزی این حزب، مرتضی سجادیان اداره می‌گردید. این در حالی بود که حزب کارگزاران در همین دوره از ارگانهای غیررسمی و فعال‌تری همچون شرق و هم‌میهن بهره می‌برد و برای اداره آن هزینه‌های هنگفتی به کار بست. روزنامه کارگزاران از همان ابتدا  مورد تایید بعضی از اعضای آن حزب نبود و همواره فضای پر تنشی را دنبال می‌نمود. در شرایطی که روزنامه‌های دوقلوی شرق وهم‌میهن از مواهب مالی گسترده‌ای برخوردار بودند در تیر ماه سال جاری یک سایت  اصلاح‌طلب از اعتصاب کارکنان روزنامه کارگزاران که انتشار روزنامه را متوقف می‌کرد خبر داد که به علت عدم پرداخت دو ماهه حقوق آنها رخ داده بود.

 این اعتصاب یکبار دیگر نیز رخ داد، اندکی پس از بالا گرفتن مشاجرات درون حزبی و نشت آن به بیرون و زمانی که در چند مورد محمد هاشمی رئیس دفتر سیاسی در مصاحبه با رسانه‌ها از برخی موضع‌گیری‌های روزنامه ابزار گله‌مندی کرد؛ خبرهای کوتاهی از اعتصاب کارکنان این روزنامه به رسانه‌ها راه یافته بود.

 اما این بار گویا مشکل حل نشدنی‌تر از پیش به نظر می‌رسید. تا آنجا که سجادیان خود نیز در مصاحبه با ایسنا نبود کاغذ! را یکی از مشکلات عمده حال حاضر روزنامه کارگزاران برشمرد گفت: "روزنامه‌نگاران این روزنامه با وجود آنکه حدود دو ماه است که حقوقی دریافت نکردند، برای ادامه همکاری خود مشکل ی ندارند! اما بهتر دیدیم که برای حل مشکلات کالی و تجدید قوا مدتی از انتشار روزنامه خودداری کنیم." اما اخبار استعفای دسته جمعی و تغییر دبیر برخی از گروه‌های این روزنامه حکایت متفاوتی از گفته‌های مدیر مسئول این روزنامه را روایت می‌کند.

در دوران اعتصابات کارمندان، این روزنامه، یک سایت اصلاح‌طلب نوشت:" در آخرین ساعات شب گذشته محمد هاشمی تنها گسی بود که به پیام کارکنان روزنامه کارگزاران پاسخ داد در آن تقصیر را به گردن کرباسچی و عطریانفر انداخت که عده‌ای ضد حزب کارگزاران را در این روزنامه گرد آورده‌اند و نتیجه گرفت که آنها خود باید به این وضعیت رسیدگی کنند."

 جالب‌تر آنکه در زمانی که روزنامه کارگزاران به دلایل مالی قصد توقیفی خود خوانده را دارد، شنیده می‌شود هفته‌نامه شهروند امروز که تحت‌نظر محمد عطریانفر و با تیم معروفش به صورت تمام رنگی و بر روی کاغذ گلاسه چاپ می‌گردد، به صورت رایگان در انجمنهای اسلامی دانشجویان توزیع می‌گردد.

در چنین شرایطی به نظر می‌رسد ادعای فقدان منابع مالی برای روزنامه از دو جهت دنبال می‌گردد. اول آنکه بهانه‌ای باشد برای مذاکرات درون حزبی و  رسیدن به تفاهمی جدید برای ادامه کار آن چنانکه شنیده می‌شود در این راستا مذاکراتی نیز با کرباسچی و عطریانفر برای پذیرش مسئولیت روزنامه و انتقال تیم روزنامه‌های توقیف شده‌‌شان به آن انجام شده است.

 و دیگر آنکه روغن ریخته حاصل از مناقشات را در آستانه انتخابات مجلس هشتم با مظلوم‌نمایی نذر امامزاده نمایند و در جامعه چنین تداعی کنند که فاقد پشتوانه‌های مالی کلان هستند. زیرا این حزب به خوبی دریافته است که ریخت و پاش‌های گذشته‌اش که در ابتدا اشاره کوتاهی به آن شد و پرونده‌های مفاسد اقتصادی مرتبط با آن اصلی‌ترین عامل ایجاد بی‌اعتمادی مردم به آنها می‌باشد.

 اما نکته قابل توجه دیگر آن است که پدیده "خودتوفیقی" در روزنامه‌های جریان ضداصولگرا در حالی رو به فزونی است که این طیف برای توقیف روزنامه‌های مختلف خود تا مدتها اظهار نارضایتی می‌کردند و توقیف‌های کوتاه‌مدت را سبب ورشکستگی‌شان می‌خواندند،‌ حال چگونه  است که مدیر مسئول کارگزاران توقیف یکماهه را موجب تجدید قوا برمی‌شمارد سوالی است که ارائه پاسخ به آن از سوی مسئولین این حزب بعید به نظر می‌رسد.