توصیه‌هایی به آقای نخست‌وزیر!

مترجم: علی کسمایی

نخست‌وزیر انگلیس در اکتبر 2003 سخنرانی پر هیجانی در دفاع از حاکمیت انگلیس در برابر رئیس‌جمهور متکبر و راستگرای آمریکا به عمل آورد که به عنوان یک قهرمان از او تجلیل شد. آن نخست‌وزیر هیوگرانت و رئیس‌جمهور بیلی‌باب تورنتون بود و سخنرانی در فیلم سینمایی عشق عملی که یک کمدی عاشقانه بود، به عمل آمد. تماشاگران فیلم هم از موضع ضدآمریکایی نخست‌وزیر خیالی انگلیس استقبال کردند.

آن فیلم، فیلم مورد علاقه تونی بلر نبود. او یک بار، به درستی، گفت هر نخست‌وزیر که از نمونه فیلم پیروی کند برای یک روز با استقبال مردم انگلیس مواجه خواهد شد اما انگلیس را 20 سال عقب می‌اندازد. اما در حالی که تونی بلر دیگر نخست‌وزیر نیست و جورج بوش هدف خشم مخاطبان امروز رئیس‌جمهور از کار افتاده است، هنوز مردم زیادی علاقه دارند مانند آن فیلم شاهد مخالفت انگلیس با سیاست‌های آمریکا باشند.

این علاقه کمک می‌کند روشن شود چگونه یک سخنرانی ساده به وسیله داگلاس الکساندر وزیر توسعه بین‌المللی انگلیس در هفته گذشته به عنوان علامتی پنهان از گوردون براون برای دور شدن انگلیس از اتحاد سرسختانه با آمریکا تعبیر می‌شود. الکساندر گفت که چند جانبه‌گرایی بهتر از یکجانبه‌گرایی است و قدرت نظامی نباید معیار اقتدار یک کشور در حصنه جهانی باشد. این سخنان را به راستی می‌توان به عنوان انتقاد از شیوه جورج بوش برای راه انداختن جنگ در عراق تعبیر کرد. اما این همچنین ابراز نظری عادی از واقعیت سیاسی است که تعداد زیادی از سیاستمداران آمریکایی، اعم از جمهوریخواه و دموکرات در آن اتفاق نظر دارند.

دلیل محکمی برای انگلیس وجود ندارد تا از واشنگتن فاصله بگیرد و براون این را می‌داند. پس از این که سخنان الکساندر خبر اول رسانه‌ها شد نخست‌وزیر با ارسال یادداشتی به اعضای کابینه‌اش به آنان یادآوری کرد: ما اجازه نخواهیم داد افراد انگلیس را در برخورد با چالش‌های عمومی که در جهان با آنها مواجه هستیم از ایالات متحده جدا کنند.

براون به اعلام این نظر نیاز داشت نه برای این که سیاست دیگری در مقابل رابطه ویژه با آمریکا در دولت انگلیس وجود داشت بلکه برای این که از نظر بسیاری از نمایندگان حزب کارگر در پارلمان انگلیس رابطه شخصی نزدیک بین تونی بلر و جورج بوش ناخوشانید بود و این نمایندگان علاقه دارند اقداماتی نمادین از استقلال انگلیس مشاهده کنند.

به علاوه سیاست‌ها درباره حساس‌ترین موضوع یعین جنگ در عراق به ندرت حتی به وسیله کاخ سفید کنترل می‌شود بلکه به وسیله اعضای کنگره تعیین می‌شود که با نظری به رای‌دهندگان در داخل آمریکا به آن می‌پردازند. این وضع باعث می‌شود براون فضای چندان بیشتری نسبت به بلر برای ابتکار عمل نداشته باشد. این کار همچنین به این معنی است که هر مخالفتی با آمریکا که انگیزه آن نفرت از جورج بوش باشد، بی‌معنی و یک اشتباه سیاسی خواهد بود.

افکار عمومی آمریکا به شدت با جنگ مخالف است. به احتمال بسیار اقداماتی برای باز گرداندن نیروهای آمریکایی انجام و یا حداقل نشانه‌هایی برای بازگشت زودهنگام آنان تا پیش از انتخابات ریاست جمهوری و کنگره آمریکا در نوامبر 2008، داده خواهد شد. چون امکان باقی ماندن نیروهای انگلیس بدون متحدان آمریکایی آنان در عراق وجود ندارد، همین امر در مورد لندن نیز صادق است. بروان می‌تواند خروج آنی را اعلام کند. موضوع براون باید نزدیکتر به موضع بوش باشد تا موضع سناتورهایی که از جدول زمانی عقب‌نشینی بهره‌برداری سیاسی می‌کنند. در این حال، در غیاب یک پیام آشکار در زمینه سیاست خارجی از نخست‌وزیر، تفسیر و تعبیر خلافه از سخنان وزیران او شکاف را پر می‌کند. این وضع نمی‌تواند ادامه یابد. براون باید هر چه زودتر دیدگاه خود را از جایگاه انگلیس در جهان اعلام کند هنگام انجام این کار باید به وی توصیه شود از ضدیت با آمریکا اجتناب کند.