سایه سیاه جنگ عراق

"بالاترین ارزش اخلاقی از دیدگاه ایالت متحده‌ی آمریکا چیست؟ خروج از عراق یا استقرار در این کشور تا زمان بازسازی کامل آن؟ این سوالی است که امروزه هر تحلیل‌گر، پژوهشگر، نظامی و شهروند ساده جویای جوابی ساده برای آن است. آیا ارزش‌های اخلاقی دولت آمریکا در آن زمانی که در 20 مارس 2003 جنگ عراق را آغاز کرد، مشخص و تعریف شده نبود؟ آن زمان که ایالت متحده‌ی آمریکا به همراه هم پیمانان خود عراق را که هیچ خطر استراتژیکی برای واشنگتن نداشت، مورد هجوم قرار داد، بسیاری از ارزش‌های اخلاقی زیر سوال رفت. بنا براین پرسیدن چنین سوالی که آیا خروج یا عدم خروج آمریکا از عراق کدام یک برای کاخ سفید ارزش اخلاقی بیشتری دارد، سوالی نابجا است و باید چنین سوالی جایگزین آن شود: آیا سردمداران کاخ سفید از این اشتباه فاحش درس خواهند گرفت و قبل از این که فرصت برای همیشه از دست برود بار و بندیل خود برای خروج از عراق را خواهند بست؟"
باب ادگار، تحلیلگر روزنامه‌ی نیویورک تایمز با ارایه‌ی تحلیلی تحت عنوان "جنگ عراق یک لکه‌ی ننگ همیشگی است" می‌نویسد: «در آن زمان که آمریکا با هم پیمانان خود یک جنگ نامشروع را علیه عراق رهبری کرد کشورها‌یی چون کره‌ی شمالی، زیمبابوه و سودان وجود داشتند که خطر استراتژیک این کشورها برای واشنگتن محسوس‌تر از عراق بود، چرا باید عراق که فاقد هرگونه تهدیدی برای آمریکا بود مورد حمله قرار گیرد. پاسخ این سوال تقریبا روشن است و نیازی به آن نیست که ما بخواهیم بر این موضوع متمرکز شویم. همین بس که افشاگری‌های پس از جنگ بسیاری از اهدف واقعی این جنگ را ما برملا ساخت. ما این جنگ را با ادعاهای دروغین و ساختگی چون ارتباط صدام، رییس‌ جمهور سابق عراق با القاعده و دست‌یابی عراق به سلاح‌های کشتار جمعی آغاز کردیم و پس از آن که همه‌ی پرده‌ها کنار رفت و واقعیت‌های این جنگ نامشروع برای همگان کشف شد، مدعی برقراری آزادی و دموکراسی درعراق شدیم؛ در حالی که هرگز برای این امر یعنی برقراری دموکراسی و آزادی در عراق برنامه‌ریزی نکرده بودیم.»
در ادامه‌ی این تحلیل آمده است: «آمریکا حتی نسبت به بسیاری از واقعیت‌های فرهنگی و تاریخی عراق بی‌اطلاع بود و نمی‌دانست که این جنگ می‌تواند منجر به وقوع جنگ‌های داخلی در عراق شود، جنگ‌ها‌ی داخلی تلخی که سکوت چندین ساله‌ی اهل تسنن و اهل تشیع در عراق را خواهد شکست و به دنبال آن موجی از هرج و مرج و بحران این کشور را فراخواهد گرفت. از آغاز جنگ عراق و گسترش بحران‌های تلخ و کشنده در این کشور ما آمریکایی‌ها مسوولیت اخلاقی فجایع رخ داده در عراق را به عهده داریم. ما امروز مسوول تمامی هرج و مرج‌ها و کشتارهای بی‌رحمانه‌ای هستیم که در عراق رخ می‌دهد و متاسفانه هیچ گزینه‌ای برای پاک کردن ننگ اخلاقی خود در عراق نداریم بلکه بتوانیم این ننگ را که تا همیشه بر پیشانی تاریخ ایالت متحده‌ی آمریکا حک شده است، پاک کنیم. این ننگ همیشه روح ملت آمریکا را خواهد ‌آزرد.»
تحلیلگر روزنامه‌ی نیویورک تایمز در ادامه‌ی این تحلیل خود می نویسد: «چه آمریکا حکم خروج نیروهای خود از عراق را صادر کند و چه نکند، ما مرتکب این ننگ اخلاقی در عراق شده‌ایم و باید این اشتباه فاحش خود را که منجر به ایجاد بسیاری از دردها و آزار‌ها برای ملت این کشور شده است، بپذیریم. امروز اگر از خروج نیروهای آمریکایی سخن می‌گویم برای آن نیست که اشتباهات خود را جبران کنیم یا حتی برای بازسازی عراق قدم مثبتی برداشته باشیم بلکه بیشتر برای آن است که از گسترش این فاجعه که عراق را می‌لرزاند، بکاهیم. وجود نیروهای آمریکایی در عراق عامل بسیار مهمی برای افزایش خشونت و رشد و نمو گروه‌های اصول‌گرای تندرو در این کشور است و در صورتی که این عامل نباشد مطمئنا زمینه برای کنترل این خشونت و تغییر ساختارهای داخلی بسیاری از گروه‌های اسلامی عراق فراهم خواهد شد.»
در پایان این تحلیل آمده است: «سیاست‌های غلط آمریکا در عراق تا به امروز به رغم تمامی تجربه‌های تلخی که ارتش ‌آمریکا کسب کرده است هم چنان ادامه دارد، گویا سردمداران کاخ سفید که دیگر ترسی برای فاش شدن بسیاری از حقایق این جنگ ندارند هم چنان می‌خواهند به این بازی غیر اخلاقی در عراق ادامه دهند. ملت آمریکا که از این داغ ننگین در عذاب است تنها به این امیدوار است که کابوس عراق و چرخه‌ی گردان قتل و کشتار ملت عراق و سربازان آمریکایی پایان یابد بلکه این تجربه‌ی تلخ الگویی برای روسای آینده‌ی ‌آمریکا قرار گیرد و براساس این الگوی تلخ، این مسوولان آمریکایی دیگر هرگز سیاستی را که به ننگ اخلاقی چون جنگ عراق منتهی شود، اتخاذ نکنند. خواسته‌ی دیگری که بسیاری از جهان از جمله تمامی ملت آمریکا بر محقق شدن آن اصرار دارند آن است که مسوولان این جنگ نامشروع بدون مجازات و تحمل مسوولیت‌های خود عرصه‌ی سیاست را ترک نکنند. بوش، چنی و رامسفلد باید این اشتباه تاریخی را بپذیرند که به دلیل خودخواهی‌ها و زد و بندهای حزبی و سیاسی تصمیمی را اتخاذ کردند که تا به امروز ملت آمریکا و عراق تاوان این تصمیم اشتباه را می‌دهد و پیامدهای این تصمیم در آینده نیز سایه‌ی سنگین خود را بر عراق، منطقه و آمریکا خواهد گستراند. بیایید سوگند یاد کنیم که هرگز خودخواهی‌های خود در عراق را فراموش نکنیم، خودخواهی‌هایی که منجر به غرق ملتی در باتلاق درد و غم شد. بیایید قسم بخوریم که هرگز اشتباه عراق را دوباره مرتکب نشویم.»