تمدید اشغال عراق و تغییر صورت مسأله

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
شورای امنیت سازمان ملل با صدور قطعنامه 1790 ماموریت نظامیان چند ملیتی در عراق را تا پایان سال میلادی آینده یعنی دهم دیماه 1387 تمدید کرد لکن تصریح نمود این ماموریت درصورت درخواست دولت عراق پیش از این مدت پایان یابد و درصورت درخواست دولت عراق پیش از پایان تیرماه 1387 ماموریت این نظامیان قابل تجدیدنظر می باشد.
شورای امنیت در آذر ماه نامه ای را از نوری المالکی نخست وزیر عراق دریافت کرد که بموجب آن وی خواستار تمدید حضور نیروهای چند ملیتی در عراق البته برای آخرین بار شده است . مالکی ضمنا در این نامه بر تصمیم دولت بغداد برای اعمال مسئولیتهای کامل امنیتی ـ حاکمیتی در تمامی سرزمین عراق تاکید کرده است.
با در نظر گرفتن پیچیدگیهای سیاسی ـ امنیتی اوضاع عراق و تنوع منابع تاثیرگذار بر سرنوشت تحولات عراق به نظر می رسد دوره یکساله آینده از اهمیت و حساسیت فراوانی برخوردار است و به همین دلیل این تصمیم شورای امنیت بایستی بعنوان یک « تصمیم ویژه با اثرات تعیین کننده آن ارزیابی شود تا آثار و تبعات آن به درستی مشخص گردد.»
1 ـ شورای امنیت و همچنین سازمان ملل در قبال مسائل عراق عملکرد پرافت و خیزی داشته اند . هیچکس قادر نیست از این عملکرد پرفراز و نشیب سازمان ملل در عراق دفاع کند و آنرا توجیه نماید. شورای امنیت با تشکیل گروههای کارشناسی و بازرسی فنی برای یافتن سلاحهای کشتار جمعی در عراق و سپس صدور قطعنامه علیه آن کشور در واقع زمینه های حقوقی برای تجاوز نظامی و اشغال عراق را فراهم کرد لکن سرانجام بایک اقدام دیرهنگام از صدور قطعنامه برای تصویب دخالت نظامی در عراق امتناع ورزید ولی همین عدم صدور قطعنامه هم نتوانست مانع اشغال عراق شود و آمریکا بکمک برخی رژیم های مزدور وارد عمل شد و عراق را اشغال کرد.
جای تعجب است که آمریکا بعدا توانست مجوز حضور نظامی در عراق را از شورای امنیت بگیرد و اکنون تداوم اشغال نظامی عراق هم با مجوز شورای امنیت ظاهرا قانونی جلوه گر شده است . شورای امنیت در این زمینه منفعل است و تداوم تجاوز نظامی به عراق را تایید می کند و حال آنکه اصل حمله نظامی به عراق را تصویب نکرده بود! این بدان معنی است که تصمیمات شورای امنیت هرگز ملاک مشروعیت و اعتبار قانونی عملکردها نیست . تایید نتایج اشغال توسط شورای امنیت درحالی که اصل اشغال مورد تایید در این شورا نبوده از نظر حقوق بین الملل کاملا مردود است و شورای امنیت را در موضع شریک جرم اشغالگران عراق قرار می دهد.
2 ـ باید پرسید شورای امنیت ادامه حضور نظامی آمریکا در عراق را با چه انگیزه ای و برای تحقق کدام هدف تصویب کرده است آیا ادامه حضور نظامی آمریکا و تداوم اشغال عراق به امنیت شهروندان عراقی کمک کرده است آیا کارنامه اشغالگران عراق از دیدگاه امنیتی قابل دفاع است آیا آمریکا و سایر اشغالگران از این طریق سعی ندارند شورای امنیت را شریک جرم خود در جنایت جنگی رایج در عراق معرفی کنند آیا ابقای وضعیت اشغال می تواند چشم انداز روشنی را از آینده عراق و دستکم از دیدگاه امنیتی به تصویر بکشد؟
به راستی از دیدگاه اعضای دائم و غیردائم شورای امنیت پاسخ کدامیک از این سئوال ها مثبت است؟
بررسی کارنامه سیاه و جنایت بار اشغالگران عراق نشان می دهد که هر لحظه تاخیر در توقف حضور نظامی آمریکا باعث بروز جنایات جدیدی علیه ملت مظلوم عراق خواهد بود.
5/4 میلیون آواره جنگی و مهاجر 750 هزار کشته که بر اثر جنایات مستقیم و غیرمستقیم اشغالگران به خاک و خون کشیده شده اند و 2 میلیون معلول و مجروح با جراحات شدید که بعضا به قطع عضو یا معلولیت شدید با تاثیرات گسترده در زندگی روزمره منتهی شده است به همراه ویرانه ای عظیم به وسعت کل سرزمین عراق را بایستی بعنوان «کارنامه اشغالگران عراق» ارزیابی کنیم . بر این مجموعه باید غارت دهها میلیارد دلار ثروت نفتی عراق را هم افزود که با تخریب بخش اعظم زیربنای اقتصادی ـ صنعتی عراق نیز تکمیل شده است.
با توجه به اینکه کارنامه سیاه اشغالگران و بررسی ابعاد خسارات جبران ناپذیری که بر مردم و کشور عراق وارد شده کاملا نشان میدهد که هدف شورای امنیت از تمدید حضور اشغالگران عراق ایجاد امنیت و تثبیت آن نبوده و نیست طبعا سئوال جدی اینست که اهداف اصلی این تمدید زمان چه می تواند باشد؟
3 ـ اگرچه آمریکا و سایر اشغالگران برای تصویب درخواست خود به نامه نوری المالکی استناد کرده اند ولی اطلاعات موجود نشان می دهد که اصولا آمریکا اعتنائی به سازمان ملل و شورای امنیت ندارد و از این شورا فقط به عنوان یک ابزار برای تحقق اهداف خود استفاده می کند. با توجه به اینکه مصوبه شورای امنیت سازمان ملل با اعمال نفوذ آمریکا بوده چنین اقدامی تا چه اندازه می تواند وجاهت قانونی داشته باشد خوبست پاسخ این سئوالات کلیدی را دبیرکل سازمان ملل ارائه کند و توضیح دهد که چرا سازمان ملل علیرغم اقدام آمریکا در انهدام دفتر سازمان ملل در بغداد که به قتل عام تمامی فرستادگان این سازمان به عراق منجر شد همچنان برای هموار کردن راه اشغالگران عراق سرو دست می شکنند آیا برخی مقامات سازمان ملل از این بابت منافع شخصی ندارند و آیا چیزی به حسابشان واریز نمی شود؟
4 ـ موضوع مهم دیگر که اتفاقا تمامی استدلالات و توجیهات برای موجه جلوه دادن دعوت مالکی را زیر سئوال می برد موضع مجلس ملی و احزاب سیاسی عراق است که درون مجلس ملی این کشور نمایندگانی دارند. برای آنکه شبهه ای در کار نباشد خوبست به گزارش اخیر روزنامه واشنگتن پست استناد کنیم که می نویسد براساس تحلیل های نظامی از نتایج بررسی « گروههای متمرکز » که ماه گذشته برای ارتش آمریکا انجام شده مشخصا بر این نکته بنیادی تاکید شده است که لشکرکشی آمریکا ریشه اختلافات و خروج اشغالگران از عراق کلید برقراری آشتی ملی در این کشور است.
جمع بندی این بررسیها به ژنرال « دیوید پترائوس » فرمانده نظامیان آمریکائی در عراق ارائه شده و نتایج آن از همین طریق به مراکز اصلی تصمیم گیرنده در ساختار حاکمیت آمریکا منعکس گردیده است . بدین ترتیب وقتی آمریکا از دیدگاه ملت عراق و گروههای سیاسی این کشور آگاهست و خود بهتر می داند که هیچ دیدگاه مثبتی نسبت به تداوم جنایات در عراق وجود ندارد آیا سایر اعضای شورای امنیت از این امر بی اطلاعند و آیا هماهنگی آنها برای تداوم جنایت در عراق را می توان تحت پوشش اصرار برای ایجاد امنیت در عراق توسط اشغالگران توجیه کرد؟
مسئله اینست که مطابق کنوانسیونهای بین المللی مسئولیت ایجاد حفظ و تداوم امنیت در کشور تحت اشغال برعهده اشغالگران است . البته آمریکا در این دوران 5 ساله جز فراهم کردن زمینه های جنایت و کشتار دستجمعی و مسلح کردن گروههای تروریستی اقدام دیگری در عراق انجام نداده است ولی مطابق اطلاعات موجود قرار است در آینده از اشغالگران خواسته شود حضور نظامی خود را در پوشش دیگری تثبیت و تضمین کنند تا هیچگونه مسئولیتی در قبال امنیت عراق هم نداشته باشند. این بدان معنی است که حتی سال آینده هم سال پایان اشغال عراق نیست و ارتش آمریکا از عراق خارج نخواهد شد بلکه فقط صورت مسئله عوض می شود.