حادثه ۱۱ سپتامبر و جنگ علیه تروریسم

«برخلاف آنچه که بسیارى از تحلیلگران و رسانه هاى غربى نسبت به تاریخ آغاز جنگ جهانى تروریسم گزارش مى دهند، این جنگ پس از واقعه ۱۱ سپتامبر و توسط دبلیو بوش آغاز نشد بلکه این جنگ ابتدا توسط دولت ریگان یعنى۲۰ سال پیش مطرح شد و سنگ بناى اصلى این جنگ در همان زمان نهاده شد.
کاخ سفید در آن زمان رسما اعلام کرد که سیاست خارجى دولت آمریکا با آنچه که رئیس جمهورش یعنى ریگان اعلام کرده بر «بلاى شیطانى یعنى تروریسم» متمرکز خواهد شد و این دولت با این بلاى شیطانى شدیدا برخورد خواهد کرد. در آن زمان جورج شولتزر، وزیر امورخارجه آمریکا این بلاى شیطانى یعنى تروریسم را بدین صورت معنا کرد: بلایى که توسط دشمنان نابکار تمدن در بازگشت به وحشى گرى، در عصر جدید به وجود آمده است.» به گزارش ایسنا نوام چامسکى، اندیشمند مشهور آمریکایى با ارائه مقاله اى به مناسبت فرا رسیدن سالگرد یازده سپتامبر تحت عنوان «بررسى تروریسم» مى نویسد: «عملیات مبارزه با تروریسم در آن زمان شکل جدى و خطرناکى را به خود گرفت و رهبرى دولتى جنگ با تروریسم بین الملل توسط آمریکا هدایت شد. در آن زمان مرکز اصلى این عملیات ها بر آمریکاى مرکزى و خاورمیانه متمرکز شد اما به جنوب آفریقا و جنوب شرق آسیا و ماوراى آن نیز کشیده شد. در حال حاضر نیز این جنگ توسط کسانى اعلام شده است و رهبرى و هدایت مى شود که در سابق نیز در تشکیل روند این جنگ و به راه انداختن آن دست داشته اند. بخش غیر نظامى اعلام دوباره جنگ با تروریسم بار دوم توسط جان نگروپونته انجام گرفت و وى شخصا رهبرى آن را به عهده گرفت. نگروپونته در آن زمان به عنوان سفیر آمریکا در هندوراس منصوب شد و نیز به عنوان همکار مدیر عملیات اصلى در اولین جنگ علیه تروریسم، یعنى جنگ با نیکاراگوئه تعیین شد. این جنگ از پایگاه هاى آمریکا در هندوراس به راه افتاد.»
چامسکى نوشته است: «بخش نظامى اعلام دوباره جنگ با تروریسم توسط دونالد رامسفلد آغاز و رهبرى شد. در مرحله اول جنگ با تروریسم رامسفلد نماینده ویژه ریگان در خاورمیانه بود. وظیفه اصلى وى در آن زمان برقرارى روابط نزدیک با صدام، رئیس جمهور سابق عراق بود.
هدف اصلى از برقرارى این روابط نزدیک آن بود که آمریکا زمینه لازم را براى ارسال بسیارى از کمک ها به نظام سابق عراق فراهم سازد که یکى از این کمک هاى آمریکایى در اختیار گذاشتن سلاح هاى کشتار جمعى به آن نظام بود و این سلاح هاى کشتار جمعى علاوه بر آن که در کشتار و قتل عام بسیارى از کردهاى عراق استفاده شد در جنگ ایران نیز به کار رفت. هدف اصلى آمریکا در کمک به عراق کاملاً روشن بود، آمریکا درصدد آن بود که از متحدان خود یعنى عربستان و انگلستان که معتقد بودند حکومت صدام با همه سیاست هاى غلطى که در قبال سرکوب مردم کشور خود داشت امید بیشترى براى غرب و منطقه دارد، حمایت کند.
آلن کاول، نماینده نیویورک تایمز در خاورمیانه در این زمینه این چنین توضیح مى دهد: نظر واشنگتن در زمان ریاست جمهورى جورج بوش اول آن بود که اقدام دولت سابق عراق در سرکوب شیعیان این کشور که در سال ۱۹۹۱ انجام گرفت خود منجر به سرنگونى این حکومت خواهد شد و با توجه به این ارزیابى سکوت در برابر اقدامات و سیاست هاى صدام را اتخاذ کرد.» «اولین دادگاه محاکمه صدام در زمینه جرایمى انجام گرفت که وى در سال ۱۹۸۲ مرتکب آن شده بود و آن طورى که مى دانید سال ۱۹۸۲ سال بسیار مهمى در زمینه روابط آمریکا با عراق بود. در سال ۱۹۸۲ دولت ریگان عراق را از فهرست کشورهاى حامى تروریسم حذف کرد تا بتواند بدین ترتیب کمک هاى واشنگتن را روانه این کشور کند. در همان زمان بود که رامسفلد از بغداد دیدن کرد و اقدامات اولیه براى فراهم آوردن زمینه لازم جهت ارسال کمک هاى آمریکا به عراق را با مقامات مسئول این کشور به بررسى و گفت و گو گذاشت. پس از آن که عراق از لیست کشورهاى حامى تروریسم حذف شد بلافاصله کوبا جایگزین این کشور شد و جنگ تروریستى آمریکا علیه کوبا در آن زمان به اوج خود رسید. اولین جنگ علیه تروریسم در هر گوشه جهان که رخ داده است به سرعت تبدیل به یک سیاست مرگبار و وحشیانه شد؛ سیاستى که تحت عنوان جنگ با تروریسم جهانى جوامعى را از پاى درآورد و آسیب هایى به این جوامع رساند که هرگز قابل جبران نیستند.» چامسکى در ادامه مى آورد: «حال بگذارید نگاهى به معناى واقعى تروریسم و رهنمودهایى براى حل آن داشته باشیم. تروریسم واژه اى است که هیجانات شدید و نگرانى عمیقى را بر مى انگیزد. اما براى رویارویى با این پدیده و کاهش میزان خطرات آن باید برخى رهنمون ها را دنبال کرد که اساسى ترین رهنمودها در این زمینه به ترتیب ذیل است: ۱-اهمیت واقعیت ها، حتى اگر مطابق میل ما نباشد؛ ۲- اهمیت اصول اولیه اخلاقى، حتى اگر پیامدهایى را به دنبال داشته باشد که ما خواهان رویارویى با آن نیستیم؛ ۳- شفاف سازى در معانى و تعابیر تروریسم، این که بخواهیم دقیقا تروریسم را در چارچوب علوم جدى چون ریاضیات تعریف کنیم کار بیهود ه اى است اما برغم آن باید تلاش کنیم که با شفاف سازى در معانى و تعابیر این واژه یعنى تروریسم معناى تجاوز و مقاومت مشروع را کاملا مشخص کنیم. در صورتى که این رهنمون ها را مد نظر داشته باشیم مى توانیم به روش هاى سازنده اى براى برخورد با تروریسم دست یابیم. اگر بخواهیم اصول اخلاقى، یعنى یکى از رهنمودهاى مقابله با تروریسم را در نظر بگیریم مى بینیم که ابتدایى ترین امر مسلم در اصول اولیه اخلاقى آن است که انسان هاى شایسته آنچه را که براى خود مى خواهند نه بیشتر براى دیگران نیز بخواهند. این اصل جهان شمول پیامدهاى سودمندى براى جهانیان دارد. این اصل مى تواند بسیارى از مقررات جدید مرسوم درباره تئورى هاى جنگ را حذف کند و لوح نوشته مربوط به جنگ علیه تروریسم را به کلى پاک کند.»
این اندیشمند آمریکایى مى آورد: «در دادگاه نورنبرگ براى محاکمه جنایتکاران جنگى نازى رابرت جکسون، رئیس دادگاه عالى ایالت متحده آمریکا بر اصل جهان شمولى اصول اخلاقى تاکید کرد. وى در این زمینه اظهار داشته بود: «اگر نقض پیمان جرم محسوب مى شود، پس جرم، جرم است چه از سوى ایالت متحده آمریکا و چه از سوى آلمان باشد. ما نمى توانیم یک قانون جنایى را علیه دیگران وضع کنیم که مایل نیستیم دیگران علیه ما از آن استفاده کنند. ما نباید هرگز فراموش کنیم که این سند که بر اساس آن در مورد متهمین قضاوت مى کنیم سندى است که فردا تاریخ براساس آن در مورد ما قضاوت مى کنند. دادن جام زهر به این متهمان مانند آن است که این زهر را در دهان خودمان نیز بریزیم.» متاسفانه دادگاه نورنبرگ به گونه اى بارز و آشکارى این اصل را نقض کرد.
این دادگاه مجبور بود جرم جنگى و جرم علیه بشریت را تعریف کند. دادگاه در این زمینه به صورت ماهرانه اى عمل کرد به گونه اى که جرایم را تنها وقتى جرم تعریف کرد که توسط دوستان انجام نشده باشند.» این اندیشمند آمریکایى در ادامه مى نویسد: «بیش از ۲۵ سال است که من درباره تروریسم مطلب نوشته ام از زمانى که دولت ریگان جنگ علیه تروریسم را اعلام کرد تا به امروز که توسط دولت بوش این جنگ ادامه مى یابد. در تمامى تعابیر و تعریف هایى که براى تروریسم بکار برده ام، سعى کرده ام که تعریف رسمى این پدیده را از سوى آغاز کنندگان جنگ علیه تروریسم در نظر بگیرم و این پدیده را بسیار دورتر از تعریف این افراد بکار نگرفته ام. یکى از این تعریف هاى رسمى درباره تروریسم مى گوید: «کاربرد عمدى خشونت یا تهدید به اعمال خشونت براى دستیابى به اهدافى که طبیعت سیاسى، مذهبى یا عقیدتى دارند.
این امر از طریق اعمال زور یا ایجاد ترس و وحشت انجام مى گیرد و بیشتر غیر نظامیان را هدف قرار مى دهد.» تعریف دولت انگلیس از تروریسم نزدیک به همین تعریف است که این چنین است: «تروریسم عبارت است از اعمال زور یا تهدید به اعمال خشونت آمیز، مخرب و به هم زننده آرامش که به منظور تاثیرگذارى بر حکومت یا ارعاب عمومى بکار گرفته مى شود که به هدف بهره بردارى هاى سیاسى، مذهبى، یا عقیدتى صورت مى گیرد.» ایالت متحده آمریکا در طول جنگ ریگان علیه تروریسم، یک کشور سردمدار تروریسم بوده است. جنگ تروریستى دولت ریگان علیه نیکاراگوئه توسط دادگاه جهانى محکوم شد و حمایت دو قطعنامه شوراى امنیت را به دنبال داشت که ایالت متحده این قطعنامه ها را وتو کرد و انگلستان مودبانه به آن راى نداد. نمونه دیگر از جنگ تروریسم آمریکا را مى توان در جنگ با کوبا دید که اگر بخواهیم به ارزیابى این موضوع بپردازیم باید گزارش کاملى را ارائه دهیم که نمى توان در این مقاله جا داد.» چامسکى در پایان این مقاله اظهار مى دارد: «آیا چنین جرایمى، یعنى آغاز یک جنگ به رهبرى دولت آمریکا علیه نیکاراگوئه تروریستى هستند یا آ نکه جرم بزرگترى به شمار مى روند و به عنوان تجاوز تلقى مى شوند؟ مفهوم تجاوز به وسیله قاضى دادگاه عالى نورنبرگ به روشنى تعریف شده است که عبارت است از «یک دولت زمانى متجاوز است که در درجه اول اقدام به حمله نظامى به قلمروى یک کشور دیگر کند، چه این جنگ با اعلام قبلى باشد یا بدون آن، نیز اگر دولتى وسایل حمایت از نیروى نظامى دیگرى که در قلمروى کشور دیگرى شکل گرفته است را فراهم آورد و درخواست کشور مذکور را در خوددارى از هر گونه کمک و حمایت از آن نیروها را نادیده بگیرد به عنوان متجاوز تعریف مى شود»؛ بنابراین جنگ آشکار آمریکا و انگلیس علیه عراق در چارچوب تعریف اول از تجاوز قرار مى گیرد و جنگ نیکاراگوئه نیز در این چارچوب تعریف شده قرار مى گیرد. حال باید به رهبران کنونى کاخ سفید و مشاوران آن ها فرصتى براى ارزیابى بسیارى از مسایل را داد تا معلوم شود که این افراد تنها به جرم تروریسم بین المللى محکوم مى شوند یا جرمى بسیار بزرگتر و بى سابقه تر از این جرم را مرتکب شده اند.»