راه واشنگتن از تل آویو می‌گذرد؟!

سید حسین طاهری
این یک واقعیت است که گاهی اتحادها و ائتلاف ها از حد و حدود متعارف خود فراتر می رود و دولتمردان 2 کشور را چنان به هم وابسته می کند که هرگونه تأثیر و تأثر در یکی، عیناً به دیگری منتقل می شود. همان حکایت معروف ظروف مرتبطه در اینجا هم حاکم است. اما اگر کشوری پیدا شود و بخواهد بی توجه به این قاعده، با یکی از این متحدین یک جان در دو کالبد، رابطه برقرار کند، بدون اینکه با دیگری رابطه داشته باشد، امری محال است.
وضعیتی که امروز امریکا و اسرائیل دارند، چنین است و به همین دلیل است که اگر ایران بخواهد با امریکا رابطه داشته باشد، راه آن از تل آویو باید عبور کند. یعنی محال است روابط فوق استراتژیک امریکا و اسرائیل اجازه بدهد ایران با امریکا رابطه برقرار کند، در حالی که اسرائیل را به رسمیت هم نمی شناسد، چه رسد به این که بخواهد با آن رابطه داشته باشد. ممکن است عده ای بر این ادعا ایراد بگیرند و برای اثبات ایراد خود از رابطه سوریه و امریکا علی رغم روابط تیره سوریه با اسرائیل شاهد بیاورند، که در جواب باید گفت: اولاً سوریه با اسرائیل دارای مشکلات ارضی در جولان است که اگر رفع شود، با اسرائیل مشکل خاصی نخواهد داشت، در حالی که ما هیچ اختلاف ارضی با اسرائیل نداریم و اساساً مرز مشترک نداریم که اختلاف داشته باشیم. اما با این وجود، منکر دولت و ملتی به نام اسرائیل هستیم و محو آن را تنها راه نجات منطقه و حل معضل فلسطین می دانیم. مطمئناً اسرائیلی ها اگر موضعی مشابه سوریه از جانب ما ببینند، نه تنها مانع برقراری رابطه ما با امریکا نمی شوند، بلکه تلاش هم می کنند تا این رابطه برقرار شود چراکه می توانند از این طریق، اختلاف های خرد و ریز را حل کنند.
مسئله ما با اسرائیل غاصب تنها غصب زمین نیست بلکه بحث فروبستگی ساحت قدس توسط این نابکاران است که با هیچ چیز جز گشایش آن حل نمی شود. ثانیاً، کدام کشور را می شناسید که موضعی مانند جمهوری اسلامی و امام خمینی در قبال اسرائیل داشته باشد و در عین حال با امریکا هم دارای رابطه سیاسی باشد؟ حتی در بین گروههای فلسطینی هم چنین موضعی مشترک نیست و تنها گروهی خاص از فلسطینی ها مواضع ایران را پذیرفته و طبق آن رفتار می کنند. پس در این که راه واشنگتن برای جمهوری اسلامی از تل آویو می گذرد، نباید تردید کرد. اسرائیلی های غاصب چنان بر این موضع خود پای می فشارند که اگر زمانی بین ایران و امریکا رابطه برقرار شد، شک نکنید ما دیگر دارای همان موضع پر صلابت سابق در قبال صهیونیسم نیستیم. با توجه به واقعیت بالا می توان به عمق فاجعه در قبال اظهارات آقای مشایی پی برد.
اظهارات ایشان چه چیز را می خواست ثابت کند؟ آیا ایشان ندانسته می خواست راه ارتباط با امریکا را با این وسیله بی درد سر از تل آویو عبور دهد؟ آیا امیراحمدی در آمد و رفت های خود به امریکا و اسرائیل و ایران چنین نسخه ای را پیچیده و برای آب کردن یخ ارتباط توصیه کرده بود؟ آیا در ملاقات خود با موفاز به چنین راه حلی دست یافته است؟! هر چه بود خدا را شاکریم که با فرمایشات آقا و عذرخواهی مشایی ختم به خیر شد. یک چیز را هیچ دولتمردی در ایران نباید فراموش کند و آن این که موضوع اسرائیل موضوعی فرا دولتی است که با شیر به جان شده و با جان به در می شود. مادامی که جمهوری اسلامی بر پا است، در مورد اسرائیل همین آش و همین کاسه خواهد بود. اساساً یکی از محورهای ماهوی نظام که به آن مفهوم اسلامی می بخشد، همین موضع جانانه است که از روح قرآن بر می آید. اگر راه واشنگتن از تل آویو می گذرد، راه ام القرای اسلام یعنی ایران نیز از فلسطینی آزاد عبور می کند. این واقعیتی است که پاره ای از دولتمردان از هر دو طرف در ایران و امریکا باید بدانند.