عراق بر سر دوراهی سرنوشت

دولت نوری المالکی نخست وزیر عراق توافقنامه امنیتی این کشور با آمریکا را جهت بحث بررسی و تصویب نهائی به مجلس ملی عراق ارسال کرده است . این توافقنامه هفته گذشته به امضای « هوشیار زیباری » وزیر خارجه عراق و « رایان کراکر » سفیر آمریکا در بغداد رسیده است . نمایندگان مجلس عراق فرصت محدودی در اختیار دارند که در این باره اظهارنظر کنند و دیدگاه خود را نسبت به این توافقنامه اعلام نمایند.
مقامات واشنگتن از طرق مختلف سعی کرده اند تمامی اهداف و دیدگاههای خود را همچنان در متن تنظیمی توافقنامه حفظ کنند و بدون هیچگونه تغییر اساسی آنرا به امضای طرفهای عراقی برسانند. بوش کوچک فقط تا آخرین روزهای دیماه در کاخ سفید حضور دارد و اصرار می کند که در همین مدت باقیمانده این توافق اجباری را نهائی کند. مسئله اینست که « باراک اوباما » با وعده برای « تغییر » به صحنه آمده و متعهد شده است نیروهای اشغالگر را از عراق خارج کند. رفتار جنون آمیز بوش و طیف نومحافظه کاران بر این محور استوار است که قبل از خروج از کاخ سفید توافقنامه ای را بر عراق تحمیل کنند که چهره ظاهری اشغالگران را « تغییر » دهد و آنها از این پس به نام دیگری این بار تحت عنوان « کمک به یک کشور دوست » به حضور نظامی خود در عراق ادامه دهند و چنین وانمود سازند که گویا به دعوت دولت بغداد در عراق حضور دارند! حال آنکه همه می دانند متن توافقنامه توسط آمریکا « دیکته » شده و صرفا حاوی خواسته های واشنگتن است .
نومحافظه کاران برای تحمیل این باصطلاح توافقنامه به تهدید تطمیع زور و هر وسیله دیگری که بتواند زمینه ساز تامین خواسته های واشنگتن باشد متوسل شوند. البته دولت نوری المالکی تا این اواخر در برابر باج خواهی بوش و دستیارانش مقاومت می کرد ولی نهایتا تسلیم شد و با امضای این باصطلاح توافقنامه آنرا به مجلس ملی فرستاد. ملت عراق از هر قشر و گروهی که هستند مراتب مخالفت جدی آشکار و خشم آلود خود را علیه این « توافق تحمیلی » اعلام کرده اند. گروههای سیاسی و نمایندگان مجلس ملی نیز اعتراضات خود را در مقیاس وسیعی بنمایش گذاشته اند. این در حالیست که مرجعیت و زعامت شیعه در عراق از نخستین روزهای طرح این مطلب صریح ترین موضع گیریهای سازش ناپذیر خود را منعکس کرده و نشان داده است که در صف مقدم مبارزه علیه اشغالگران قرار دارد.
دولت مالکی بارها با ذکر دلایل محکم و موجه رمز مخالفت خود را به اشغالگران اعلام داشته و نکات اصلی مورداعتراض را فهرست کرده است لکن اشغالگران ضمن رد هرگونه پیشنهادی خاطرنشان کرده اند که هیچگونه تغییری در متن باصطلاح توافقنامه را نمی پذیرند.
نباید از نظر دور داشت که « توافق » بمنزله رعایت حقوق و منافع ملی و مصالح طرفین توافقنامه است و لزوما بایستی رضایت اختیار و تمایل طرفین را دربرگیرد ولی واشنگتن سعی دارد با تهدید و تطمیع و فشار به اهداف خود دست یابد و از این پس به مفاد همین « توافقنامه اجباری » استناد کند و باز هم اهداف و اقدامات خود را به پیش ببرد.
کاملا بعید بنظر می رسید که دولت عراق به چنین مواردی رضایت دهد ولی امروزه دولت نوری المالکی توپ را در زمین مجلس ملی عراق انداخته است . البته دولت مالکی سعی کرده نام « توافقنامه امنیتی » را تغییر دهد و آنرا توافقنامه برای خروج نیروهای اشغالگران از عراق نامیده است ولی این تغییر ظاهری در اصل ماجرا تفاوتی ایجاد نمی کند چرا که اشغالگران آمریکائی همچنان « فعال مایشا » خواهند بود و مهمتر انکه با پذیرش « کاپیتولاسیون » ولو به صورت اجباری آنها از این پس تمامی اقدامات خود را بهتر از گذشته توجیه می کنند و در واقع « چک سفید » را پیشاپیش از بغداد گرفته اند. با این تفاوت که اگر تا امروز به جنایت و خیانت مشغول بودند و کسی جلودارشان نبود از این پس توافق قبلی بغداد را برای هر جنایت و خیانتی پیشاپیش دریافت کرده اند.
متاسفانه درون دولت عراق از مدتی قبل زمزمه هائی برای تسلیم و همراهی با آمریکا از جانب مهره هائی همچون هوشیار زیباری به گوش می رسید. اکنون با امضای توافقنامه توسط « زیباری » ممکن است کسانی در مجلس عراق چنین وانمود کنند که مخالفت با توافقنامه بمنزله وجود دودستگی بین دولت و مجلس عراق است و به مصلحت نیست ! حال آنکه تایید توافقنامه ذلت بار کنونی تحت هر نامی که عنوان شود خیانت بزرگی علیه استقلال تمامیت ارضی و حاکمیت عراق خواهد بود. قبول چنین توافقاتی به زیان همسایگان عراق نیز تمام خواهد شد و باعث « تثبیت کانون بحران » در پشت مرزهای همسایگان عراق ارزیابی می شود.
مجلس ملی عراق اکنون باید فقط در چارچوب مصالح عراق و منافع ملی این کشور تصمیم بگیرد و با هر حرکت اقدام و توافقی که مغایر امنیت منافع و مصالح عراق باشد مقابله کند و آنرا مردود و بی اثر کند. دستهای مرموزی به کار افتاده تا نمایندگان مجلس ملی عراق را تهدید و تطمیع کند. امروز عراق بر سر دوراهی سرنوشت قرار دارد و اعتراض و مخالفت با اشغالگران جزو وظایف تعطیل ناپذیر تمامی کسانی است که به عزت و اقتدار و افتخار عراق آزاد و آباد می اندیشند. آنها بایستی مطمئن باشند آمریکا به هیچ یک از وعده ها و تعهداتش پایبند نبوده و نخواهد بود. قطعا تعهدات واشنگتن در این توافقنامه هم به سرنوشت وعده های بوش و دستیارانش دچار خواهد شد. قرار بود عراق بهشت دمکراسی خاورمیانه شود ولی « بهشت تروریستها » و جنایتکاران شد. بوش متعهد شد که عراق را به کشوری آباد مبدل کند ولی فقط گورستانهای عراق را آباد کرد . بیش از 1 2 میلیون نفر کشته 4 میلیون آواره 5 میلیون نفر یتیم و بی سرپرست و یک سرزمین ویرانه که تمامی زیربناهای اقتصادی ـ صنعتی و اجتماعی و خدماتی آن ویران شده حاصل 5 سال ونیم حاکمیت سیاه اشغالگران عراق بوده است . تدریجا بعثی های شرور به قدرت بازمی گردند و این در حالیست که اشغالگران سرگرم سازماندهی بعثی ها بصورت پنهانی برای آینده هستند. این توافقنامه فقط فرصتی برای اشغالگران است که نقاب تازه ای بر چهره بزنند و ادعای « تغییر » داشته باشند و چنین وانمود کنند که آنچه رخ می دهد به درخواست و تایید دولت و مجلس ملی عراق بوده و هست .
ملت بزرگ عراق و مرجعیت و زعامت شیعه در این کشور بر این روند تاسف بار صحه نمی گذارند و به آن رضایت نمی دهند. دقیقا بهمین دلیل است که نمایندگان مجلس ملی عراق بایستی هشیار باشند و با رد این توافقنامه ذلت بار عزت و سیادت ملت و دولت عراق را تضمین و تامین کنند چرا که در غیراینصورت عراق شاهد دور پایان ناپذیری از بحران و جنایت و خیانت اشغالگران شرور خواهد بود و اشغالگران خواهند گفت که این جنایات و خیانتها را با توافق دولت و مجلس عراق انجام می دهند. این مصیبت بزرگی است که ملتی و دولتی پیشاپیش به دشمنانش بگوید آنها مجاز به هر جنایت و خیانتی هستند و مجازاتی برایشان درکار نخواهد بود!