اول طلا، دوم مطبوعات

در سال 1869 راشورون، خاخام یهودی در سخنرانی خود در شهر پراگ درباره اهمیت رسانه‌ها در نظر یهودیان گفت:

اگر طلا نخستین قدرت ما برای سیطره بر جهان است، مطبوعات باید دومین قدرت ما باشد.

اهمیت این ابزار و سلاح تبلیغاتی برای صهیونیسم در کنترل افکار عمومی جهانی چنان مهم و حیاتی است که در کنگره صهیونیسم در سال 1897م. که به رهبری تئودور هرتزل در شهر بال سوئیس برگزار شد، تصمیماتی در خصوص چگونگی سیطره بر رسانه‌های فراگیر بویژه مطبوعات ـ که در آن زمان قوی‌ترین رسانه محسوب می‌‌شد ـ گرفته شد که به پروتکل‌های رهبران صهیونیسم معروف شد. البته مطبوعات اغلب کشورهای اروپا حتی از چند دهه پیش از برگزاری کنگره بال، در سیطره یهودی‌ها بود، اما فعالیت این نشریات چنان نبود که بتواند چهره آنان را نزد ملتهای اروپایی زیبا کند. این امر صهیونیست‌ها را واداشت که در این کنگره به فکر راه‌ چاره از طریق فعال کردن نشریات بیفتند.

یکی از سندهایی که ثابت می‌کند مطبوعات اروپا پیش از برگزاری کنگره «بال» در سیطره صهیونیست‌ها بوده، مقاله‌ای است که در ماهنامه انجمن گسترش مسیحیت در بین یهود در آوریل 1846 یعنی نیم قرن پیش از برگزاری کنگره صهیونیست‌ها چاپ شده است. در این مقاله آمده است:

روزنامه‌های سیاسی اروپا تا حدود زیادی در سیطره یهودیان است. بر این اساس، چنانچه کسی بخواهد برای دستیابی به قدرت سیاسی با آنان رودررو شود. بلافاصله مورد تهاجم گستره مطبوعات عمده اروپا قرار می‌گیرد.

نشریه گرافیک چاپ انگلیس نیز در شماره بیست و ششم ژوئیه 1879 خود نوشت: «مطبوعات قاره اروپا تا حدود زیادی در سیطره یهودیان است.» مقامات صهیونیستی خود به این مساله اعتراف کرده‌اند. اباابان، وزیر خارجه اسبق رژیم صهیونیستی و مولف کتاب قوم من در این باره می‌گوید:

یهودیان در لهستان در امور مطبوعات و نشریات دخالت مستقیم داشتند، اداره امور چندین روزنامه مهم را به عهده داشتند که انتشار مجلات هفتگی و نشریات گوناگون از اشتغالات عمده یهودیان در لهستان می‌بود.

درباره اهمیت این سلاح تبلیغاتی صهیونیست‌ها برای بهره‌گیری از آن در سلطه بر جهان، تاکنون تصریحات زیادی از سوی آنها شده است از جمله این که:

ادبیات و روزنامه‌نگاری 2 قوه مهم در آموزش و پرورش هستند و برای همین است که ما تمامی روزنامه‌ها را در اختیار خواهیم گرفت و به این ترتیب نفوذ نشریات مخالف را خنثی کرده و در افکار عمومی رخنه می‌کنیم.

آنها همچنین اعتراف می‌کنند که: مطبوعات نماینده آزادی بیان هستند و دولتها نتوانسته‌اند از این قدرت استفاده کنند و این قدرت در دست ما افتاده است. به وسیله همین مطبوعات است که در حالی که در حاشیه تاریکی قرار گرفته‌ایم، به آنچه در روشنی است توجه داریم و نفوذ خود را به دست آورده‌ایم. با کمک همین مطبوعات است که طلا به قیمت سیل خون‌ها و اشکهایی که ناچار از ریختن آنها بوده‌ایم، در دست ما انباشته شده است.

تصریحات و توجه ویژه‌ای که صهیونیست‌ها در کنگره بال سوئیس نسبت به مطبوعات داشتند، حاکی از قصد و تلاش جدی یهودی‌ها برای تحت کنترل درآوردن مطبوعات غربی است. به همین دلیل تا چند سال پس از برگزاری این کنگره، بسیاری از مطبوعات فراگیر اروپا و آمریکا به دست صهیونیست‌ها افتاد.

مطبوعات انگلستان

وقتی صهیونیست‌ها سخن از اروپا به میان می‌آورند، از کشور انگلستان به عنوان یکی از مهمترین مراکز نفوذ و تاثیر سیاسی خود یاد می‌کنند. در این میان، وقتی که از مطبوعات انگلیس سخن به میان می‌آید، روزنامه مشهور تایمز (The Times) به عنوان یکی از مهمترین و تاثیرگذارترین روزنامه‌های انگلیسی جلوه‌گر می‌شود. این روزنامه نخستین بار در سال 1788 میلادی و به قولی 1785 منتشر شد و صهیونیسم‌ جهانی و در راس آن یهودی انگلیسی روچیلد (Rothschild)، سرمایه فراوانی هزینه کردند تا این روزنامه را تحت نفوذ و تسلط خویش درآورند. روچیلد مبالغ کلانی به جان والتر، صاحب این روزنامه می‌داد تا تایمز همچنان در خدمت صهیونیست‌ها باشد. آنها از این طریق توانستند بعضی از روسای یهودی هیات تحریریه را خریداری کنند و بر آن سیطره یابند.

صهیونیست‌ها رفته رفته به خریدن سردبیر یا بعضی از خبرنگاران بخشهای سیاسی و اقتصادی این روزنامه بسنده نکردند و بر آن شدند تا بخشی یا تمامی روزنامه را خریداری کند. این امر در سال 1908 میسر شد؛ زیرا مالکیت آن به فیکونت نورث کلیف یهودی و سرجان الرمکن وارنهالز و سریومری برتون رسید. در  سال 1916م. خانواده یهودی استر بخش بزرگی از این روزنامه را خریدند و برادر بزرگ این خانواه به همین واسطه لقب کنت را گرفت. از آن زمان به بعد، این روزنامه سرسخت‌ترین مدافع آرمان‌های صهیونیستی بوده بویژه از زمانی که رابرت مردوخ میلیونر یهودی که تابعیت استرالیایی دارد، این روزنامه را در اوایل دهه 1980م. به طور کامل خرید، به یک روزنامه خالص و صددرصد صهیونیستی تبدیل شده است.

رابرت مردوخ در شرایطی روزنامه تایمز را خرید که صاحبان ن آن با بحران مالی شدیدی روبه‌رو بودند و دیگر نمی‌توانستد به انتشار آن ادامه دهند.‌ آنها فقط ظرف 2 ماه بیش از 9 میلیون پوند استرلینگ ضرر و زیان دیده بودند. وی که صاحب شرکت نیوزاینترنشنال بود، اعلام کرد این روزنامه را می‌خرد و تمام زیانهای احتمالی انتشار مجدد آن را که ممکن است در عرض یک سال به 45 میلیون دلار آمریکا برسد، متحمل می‌شود. مردوخ توانست پس از مدت اندکی این روزنامه را سروسامان دهد و آن را به طور کامل صهیونیستی کند. نکته مهم آن است که وقتی یهودیان روزنامه تایمز لندن را در اختیار دارند، به این معنی است که از قدرت تاثیرگذاری روی طبقه ممتاز جامعه انگلیس که کلیه فعالیت‌های سیاسی، مالی و اقتصادی جامعه در دست آنهاست نیز برخوردار هستند؛ چرا که اغلب خوانندگان تایمز از نخبگان سیاست، دین، تجارت و پول در انگلیس هستند. خریداری روزنامه دیگری به نام ساندی تایمز (Sunday Times) از سوی مردوخ، سیطره و چیرگی صهیونیست‌ها را بر شاهراه مطبوعات انگلیس در پی داشت. رابرت مردوخ از اواخر دهه 1960 علاوه بر این 2 روزنامه، 3 مجله دیگر انگلستان را نیز در اختیار دارد:

1)‌مجله سان (The Sun) که یک مجله بی‌پروای حسی است و هر هفته بالغ بر 3 میلیون و 700 هزار نسخه تیراژ دارد.

2)مجله نیوز آو د ورد (News of the World) که هفته‌ای 4 میلیون نسخه از این مجله چاپ می‌شود.

3)مجله سیتی مگزین (City Magazine)

یهودی‌ها علاوه بر تایمز و ساندی تایمز و مجلات دیگر که در تملک مردوخ است، بسیاری از مجلات و روزنامه‌های دیگر انگلیس را نیز در چنگ دارند که می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

رونامه دیلی تلگراف چه از آغاز تاسیس به وسیله مورس لوی که در دوره پادشا‌هی جورج «لرد» لقب گرفته و رئیس اداره مطبوعات انگلیس بود و لوی لارسن در سال 1855 و چه بعد از آن که به مالکیت بیری تروشین در‌آمد، همواره در مسیر منافع صهیونیسم حرکت کرده است. دستهای پنهان صهیونیسم، مجله انگلیسی زبان «اکونومیست» را نیز در دست گرفته است.

اسحاق دویچر یهودی لهستانی‌الاصل که تحلیلگر امور نظامی و مسوول گزارشگران این مجله در تمام اروپا بود، از موقعیت خود در اکونومیست بهره‌برداری کرد و آن را به ابزاری برای دفاع از صهیونیسم مبدل کرد. «دیگر مطبوعات انگلیس نیز کم و بیش همین وضعیت را دارند. مثلا نشریه دیلی اکسپرس و نیوزکرونیل و دیلی میل لرد بیفربروک یهودی تاسیس کرد. آندره الکساندر روزنامه‌نگار انگلیسی که یکی از پایه‌های اصلی دیلی میل به ‌شمار می‌آید نیز از وابستگان فکری به صهیونیسم به شمار می‌رود. او در سرمقاله‌ای که در آوریل سال 1983 نوشت، آورده است: اعراب فلسطین، پست‌ترین ملت جهان هستند. روزنامه دیلی هرالدتریبیون  نیز در تملک جولیوس ملتر یهودی بود. این شخص در سال 1918 به وسیله لوید جورج به مجلس عوام انگلیس راه یافت.

مجله هفتگی ویک‌اند (Weekend) نیز در اختیار صهیونیست‌هاست. این مجله به علت سبک طنز و فکاهی خود و سرگرم‌کنندگی‌اش طرفداران فراوانی دارد و در تیراژ بالایی منتشر می‌شود. تخصص این مجله تبلیغات ضدعربی و اسلامی است. در این مجله کاریکاتوهای فراوانی از اعراب و مسلمانان در وضعیت‌های مختلف چاپ می‌شود که هدف آن به استهزاء درآوردن آنهاست. در‌ آماری که در سال 1981 منتشر شد، تیراژ مجموع آنچه از 15 مجله و روزنامه انگلیس که در انگستان و خارج از آن زیر نظر صهیونیسم منتشر می‌شود، حدود 33 میلیون (32867000) نسخه است. این رقم اندکی بیش از نیمی از جمعیت 58 میلیونی انگلیس است.

شمارگان مجلات و روزنامه‌هایی که در تملک کامل یا نسبی صهیونست‌هاست، خیلی بالاتر از دیگر نشریات است. مثلا تیراژ ساندی تایمز یک میلیون و 472 هزار نسخه و تایمز 306 هزار نسخه، نیوز او دی ورلد 4 میلیون و 939 هزار نسخه است که این نشریات همگی در تملک رابرت مردوخ هستند. نشریه دیلی تلگراف که به وسیله مورس ‌لوی و لوی لاوسن تاسیس شده، روزانه یک میلیون و 310 هزار نسخه و دیلی اکسپرس نیز روزانه در 2 میلیون و 432 هزار نسخه توزیع می‌شوند. یکی از مشهورترین نشریات صهیونیستی انگلیس، نشریه جوئیش ورلد ‌(Jewish World) است که همواره به طور علنی در جهت اهداف صهیونیستی حرکت کرده است. این نشریه در 14 دسامبر 1924 مقاله‌ای از جرالد سومان، نویسنده یهودی منتشر کرد که در آن آمده بود: «ما نمی‌توانیم انگلیسی باشیم؛ زیرا از عنصری ویژه برخورداریم. ذهنیت یهودی ما با ذهنیت انگلیسی ما متفاوت است. دیگر فریبکاری بس است. بگذارید صراحتا اعلام کنیم که ما پیش از هر چیز یهودی هستیم.»

مطبوعات فرانسه

با وجود تعداد اندک یهودیان در فرانسه که جمعیت آنان در سال 1981 حدود 700 هزار نفر  بود، صهیونیست‌ها در زندگی سیاسی و اقتصادی این کشور از نفوذ وسیع و بالایی برخوردارند. رسانه‌های خبری فراگیر (به ویژه روزنامه‌ها و مطبوعات) به صورت مستقیم یا غیرمستقیم تحت سیطره صهیونیست‌ها قرار دارند. جلال آل‌احمد در این‌باره می‌نویسد:

مطبوعات فرانسه که همچون دیگر بنگاه‌های انتشاراتی این ملک در دست یهودیان سرمایه‌دار است، چنان افکار عمومی را مسموم و تخدیر کرده‌اند که نظیرش را تا سالهای دیگر نمی‌توان دید.

از مشهورترین مجلات صهیونیستی مجله نووکاییه و مجله دفاتر جدید است که هر دو متعلق به جیمز گلداسمیت یهودی انگلیسی‌الاصل است و در پاریس به صورت فصلنامه و زیر نظر کنگره جهانی یهودیان منتشر می‌شود.

نشریه لولیبرز پارولز (Le Libres Paroles) که در سال 1934 تاسیس شد، به دفاع از دیدگاه‌های یهودیان در فرانسه مشهور است. این نشریه در اغلب موارد نوشته‌هایی از ولادیمیر ژابوتنسکی را چاپ می‌کند. وی یکی از صهیونیست‌‌های افراطی و رهبر تجدیدنظرطلبان صهیونیست و گروه تروریستی صهیونیست ایرگون و نیز مرشد و پیر تمام باندهای مسلح صهیونیستی است که پیش از تاسیس دولت اسرائیل در 1948 عملیات تروریستی بسیاری علیه امت فلسطین مرتکب شده‌اند. جیمز گلداسمیت، یهودی انگلیسی‌الاصل مالک مجله لواکسپرس است. این مجله نقش بارز و فعالی در جریان یورش خبری و حملات تبلیغاتی در جنگ گروه فشار صهیونیسم در فرانسه بر ضدرئیس‌جمهور اسبق این کشور، والری ژیسکار دستن داشت. این مجله در شماره اول فوریه 1982 خود در مقاله‌ای با عنوان آیا امکان ظهور انترناسیونالیسم اسلامی وجود دارد؟ آورده بود: صدای اذانی که پیشترها جهانگردان فرانسوی آن را نشانه ممتاز از رنگ و بوی شرقی می‌دانستند، هم‌اکنون نه تنها دعوتی برای نماز بلکه به دعوتی برای انقلاب و قیام مبدل شده است. با همین دعوت، مبارزان افغانی به سنگرهای نظامی شوروی حمله می‌کنند و با همین اذان، مسلمانان مصری به سادات حمله کردند و او را از پای درآوردند و باهمین بانگ، اخوان‌المسلمین در سوریه بمبهای ویران‌کننده منفجر می‌کنند. در واقع تمام نظامها چه محافظه‌کار و چه تندرو و یا مارکسیست هم‌اکنون از این پدیده اسلام‌گرایی واهمه دارند.

همچنین نفوذ صهیونیسم بر مطبوعات فرانسه در 2 روزنامه فیگارو(Le Figaro)  و لو کوتیدین (Le quotidian) بروشنی نمودار است. این 2 روزنامه در خلال تجاوز گسترده ارتش رژیم صهیونیستی به لبنان در سال 1982 میلادی با تمام قدرت انعکاس نظریات صهیونیست‌ها را به عهده گرفتند و با شدت از موضع صهیونیست‌ها در مقابل کشتار فلسطینی‌ها در صبرا و شتیلا دفاع کردند. همچنین این 2 روزنامه حمله سختی را علیه روزنامه‌های لوموند(Le monde)  و لیبراسیون (Liberation) به دلیل چاپ حقایقی از این کشتار و تاکید بر ارتباط اسرائیل با آن آغاز کردند. کار این روزنامه‌ها به آنجا رسید که این 2 روزنامه را متهم کردند که در پی احیای تفکر ضدنژاد سامی در فرانسه هستند. از جمله روزنامه‌نگاران مشهور یهودی فرانسوی که در روزنامه لوفیگارو و لو کوتیدین مطلب می‌نویسند کارتری کرایل است که از هواداران افراطی صهیونیسم و اسرائیل است. مجله نوول ابزرواتور نیز در زمره مطبوعات دارای گرایش‌های صهیونیستی چاپ فرانسه به شمار می‌رود.