آخرین سال ریاست جمهوری جورج بوش

"تنها تعداد معدودی از رییس‌جمهوران آمریکا تا به حال در آخرین سال تصدی‌گری خود دوران بی‌دغدغه و مطلوبی را سپری کرده‌اند. آنها در سال پایانی ریاست جمهوری خود نتایج اقدامات و فعالیت‌های پیشین خود را مشاهده می‌کنند، موضع‌گیری‌ها و سخنان سیاسی آنان پایان می‌یابد، مشاوران آنان نگران وصول چک‌هایشان می‌شوند و اذهان عمومی آمریکا درگیر مساله جایگزینی رییس‌جمهور است."

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) مجله‌ی اکونومیست در گزارشی درباره‌ی آخرین سال ریاست جمهوری جورج بوش نوشته است: "وودرو ویلسون در سال آخری دوره ریاست جمهوری خود به خاطر شکست آمریکا برای عضویت در اتحادیه‌ی ملل بسیار تحقیر شده بود. آیزنهاور دل مشغول ماهواره‌های روسی بود و با مریضی خود دست و پنجه نرم می‌کرد، رونالد ریگان درگیری‌های ذهنی بسیاری در مورد مساله ایران داشت و بیل کلینتون نیز به خاطر مساله مونیکا لوینسکی سال پر مشغله‌ای داشت.

به نظر می‌رسد جورج بوش، رییس‌جمهور فعلی آ‌مریکا نسبت به ویلسون سال بهتری را داشته باشد اما مسلما نسبت به سایر رییس‌جمهورهای آمریکا سال کاری سخت‌تری را در پیش رو خواهد داشت اما سال 2007 به طور غیر منتظره‌ای بعد از شکست‌ها و در هم ریختگی‌های سال 2006 سال خوبی برای جورج بوش بود. در این سال افزایش نیرو در عراق نسبتا برای جورج بوش موفقیت آمیز بود و باعث شد تصمیمات شخصی بوش در مقابل خرد جمعی گروه بررسی و مطالعه عراق، مورد تایید قرارگیرد.

کاخ سفید نیز بازی دفاعی موفقیت آمیزی را در مقابل کنگره تحت کنترل دموکرات‌ها به معرض نمایش گذاشت و توانست در تصمیم‌گیری‌های مربوط به همه‌ی امور، از بودجه عراق گرفته تا بودجه فدرال آمریکا و لایحه‌های انرژی و استراق سمع، از موضع قدرت وارد شود. آقای بوش هم برنامه بیمه درمانی کودکان را که با آن موافق نبود، متوقف کرد. وی هم اکنون می‌گوید دوره ریاست جمهوری‌ وی به سرعت در حال پایان یافتن است."

این گزارش می‌افزاید: "اما وضعیت بوش در سال 2008 فرق می‌کند؛ تنها یک تن از هر سه آمریکایی با سیاست‌های بوش موافق است، تقریبا همه مشاوران نزدیکش از پست خود کناره‌گیری کرده‌اند و کنگره آمریکا تصمیم گرفته که انتقام خود را از وی بگیرد و با هر لایحه فرستاده شده از جانب بوش به کنگره مخالفت کند. در واقع بوش در سال جاری زمان بسیار اندکی دارد. کنگره آمریکا در ماه آگوست برای تعطیلات تابستانی تعطیل می‌شود و بعد از آن فعالیت‌های مقطعی محدودی خواهد داشت و تنها لایحه‌های مربوط به بودجه‌های خاص را تصویب خواهد کرد. اگر حزب جمهوری‌خواهان رهبری را برای خود انتخاب کند احتمالا بوش رهبری حزب خود را نیز واگذار خواهد کرد.

اگر این حزب همانطور که بسیاری از مردم انتظار دارند نتواند رهبری را برای خود انتخاب کند تمام کشور در تب و تاب مساله انتخاب جایگزین برای حزب جمهوری خواهان، فرو خواهد رفت.

ممکن است آخرین فرصت بوش برای جلب توجهات عمومی سخنرانی سالیانه‌اش در تاریخ 28 ژانویه باشد.

همزمان با کاهش یافتن قدرت بوش وی با کوهی از مشکلات در آمریکا و خارج از این کشور روبرو خواهد شد. اقتصاد این کشور در حال رکود است و منجر به وجود آمدن موجی از اعتراضات بر علیه وی می‌شود. تا به حال شعله‌های عوام زدگی در آمریکا به این شدت نبوده است. در حال حاضر درخواست‌های بسیاری برای اقدامات محرک به منظور بهبود اوضاع اقتصادی وجود دارد.

بیش از هر رییس‌جمهور دیگری آقای بوش درگیر حوادث و مسائل خارجی است که از طرفی بر آنها کنترل کمی هم دارد؛ انفجار در پاکستان و بحران فعلی در این کشور یکی دیگر از دلایلی است که نبود ثبات در خاورمیانه را به یاد می‌آورد. اگر افزایش نیرو در عراق به روند موفقیت خود ادامه دهد بوش دلایلی برای خودستایی خواهد داشت اما اگر این طرح شکست بخورد وی نیز حتما به عنوان مردی شکست خورده از سمت خود کناره‌گیری خواهد کرد.

بوش چاره‌ای جز پیگیری برنامه داخلی آمریکا ندارد. وی که زمانی رییس‌جمهور قبل از خود را برای ناتوانی در اداره امور خارجی به باد تمسخر می‌گرفت و از کره زمین به عنوان توپی کوچک یاد می‌کرد، هم اکنون چاره‌ای جز پیگیری امور داخلی و برنامه‌های داخلی آمریکا ندارد.

کاخ سفید در حال حاضر درباره نظام درمانی و بهداشتی مربوط به داخل آمریکا صحبت می‌کند و حتی جورج بوش اخیرا به چساپیک بای سفر کرده بود تا حمایت دولت برای جلوگیری از انقراض دو نوع ماهی را اعلام کند اما حتما تا به حال یک سری از اتفاقات باعث شده است تعریف جورج بوش از دنیا به عنوان توپ کوچک تغییر کند."

اکونومیست می‌افزاید: "جورج بوش مسلما تمام سعی خود را خواهد کرد تا از موفقیت داخلی در دوران اول ریاست جمهوری خود دفاع کند. موفقیت‌های وی شامل طرح افزایش استانداردهای مدارس و همچنین طرح کاهش مالیات که تا سال 2010 اعتبار دارد، می‌شود.

وی خواهد گفت که پیشرفت طرح کاهش مالیات بهترین راه برای بهبود وضعیت اقتصادی رو به رکود است.

بوش همچنین دموکرات‌ها را محکوم به ایستادگی در مقابل 'بسته محرک' وی برای رشد اقتصادی خواهد کرد.

علاوه بر این جورج بوش تصمیم گرفته است تا برنامه‌های تجاری و بازرگانی باقی مانده خود را ادامه دهد، برنامه‌های باقی مانده وی شامل تعهدات تجاری با کلمبیا و کره‌ی جنوبی است.

اما وی بیشتر انرژی خود را صرف جلوگیری از تصویب قانون‌هایی در کنگره خواهد کرد که به نفع چین است.

احتمالا امسال آمریکا شاهد افزایش نگرانی‌ها در مورد تهدیدهای اقتصادی و امنیتی از سوی چین خواهد بود زیرا درآمدهای چین از برگزاری رقابت‌های المپیک دلایل بیشتری را برای پیشرفت این کشور به آمریکایی‌ها نشان خواهد داد.

سال آخر تصدی‌گری بوش سال سیاست‌های خارجی وی خواهد بود. این موضوع تا حدی اجتناب‌ناپذیر است زیرا وی در این سال درگیر مساله عراق و افغانستان و موضوع 'جنگ علیه ترور' است. بیشتر رییس‌جمهورها مایلند در سال پایانی ریاست جمهوری خود از تعهدات داخلی کشور خود شانه خالی کنند و بوش نیز از این قاعده مستثنی نیست.

جورج بوش در اولین سفر خود به عنوان رییس‌جمهور به اسراییل رفت. سفر وی به منظور ایجاد تسریع در تحقق تصمیمات اتخاذ شده در نشست آناپولیس در ماه نوامبر است.

وی هم‌چنین از مناطق دیگر خاورمیانه مثل کرانه‌ی باختری، عربستان سعودی و مصر بازدید می‌کند.

یک ماه بعد وی به آفریقا سفر خواهد کرد. بوش همچنین نشست‌های خارجی متعدد دیگری نظیر اجلاس ماه نوامبر ناتو در رومانی، نشست اقتصادی آسیا – پاسفیک در پرو و بازدید از رقابت‌های المپیک پکن را در برنامه‌ی کاری خود دارد.

کاخ سفید با اعلام این مساله که 'ما می‌خواهیم در جهان به خوبی مشاهده شویم' علاقه مفرط جورج بوش به مسافرت را توجیه می‌کند.

ریگان و کلینتون هر دو در سال آخر ریاست جمهوری خود سعی کردند با فعالیت‌ها و اقدامات بزرگ برون مرزی مشکلات داخلی آمریکا را در پشت پرده نگه دارند.

ریگان با برگزاری مذاکرات و نشست‌های مختلف با گورباچف و کلینتون با تلاش‌های بی وقفه خود برای بازگرداندن صلح به ایرلند به این هدف دست یافتند. برخلاف آنها به نظر نمی‌رسد که جورج بوش در این زمینه بتواند کاملا موفق باشد.

وی در کشورهای عرب منطقه فردی محبوب و معروف نیست و فلسطینیان نیز شرایط مطلوبی برای مذاکره ندارند.

اما سفر وی به آفریقا می‌تواند تا حدودی برای وی موفقیت‌هایی را به همراه داشته باشد و شاید یکی از دستاوردهای بی‌نام و نشان وی را برجسته‌تر کند.

بوش 15 میلیارد دلار برای مبارزه با HIV و ایدز و هم‌چنین یک میلیارد و دویست میلیون دلار برای جلوگیری از گسترش مالاریا در آفریقا اختصاص داده است. این اقدامات شاید به خاطر آن است که آفریقا یکی از معدود نقاط دنیاست که در آن وجهه‌ی آمریکا در دوران ریاست جمهوری بوش، خدشه‌دار نشده است."

در انتهای این گزارش آمده است: "بوش همیشه خواسته است تا رییس‌جمهوری حامی دگرگونی‌ و تغییرات باشد. بوش بیشتر زمان سال آخر ریاست جمهوری خود را صرف حمایت از کاهش مالیات در آمریکا و هم‌چنین صرف نتایج ایجاد تغییر و تحولات در عراق خواهد کرد. البته به گفته وی جهان 'توپی کوچک است'!"