گرجستان آزاد

ادوارد شواردنادزه یک مقام بلند پایه حزب کمونیست اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی سابق بود که پس از فروپاشی این کشور در سال 1992 به گرجستان ـ که زادگاهش نیز بود ـ برگشت. او تا اواخر سال 2000 یک رئیس‌جمهور مقتدر و تا اندازه‌ای محبوب بود. اما در سال 2001 و پس از اینکه پلیس شبکه تلویزیونی پرطرفدار «روستاوی-2» را بست، تظاهرات گسترده‌ای در اکتبر 2001 در گرجستان رخ داد و شواردنادزه در موقعیت دشواری قرار گرفت. او در واکنش به این تظاهرات همه اعضای هیات دولت را برکنار کرد که در میان آنها وزیر کشور نیز دیده می‌شد. از آن زمان بود که ستاره‌ بخت شواردنادزه افول کرد و طرفداران اصلاح‌طلب و جوان او به صف مخالفان پیوستند.
شواردنادزه و حزبش در انتخابات مجلس قانونگذاری گرجستان تقلب کردند و نام اعضای حزب خود را از صندوق‌ها بیرون آوردند. شدت تقلب به‌حدی بود که مخالفان آن را نپذیرفته و به شکل‌گیری هر روزه تظاهرات اعتراض‌آمیز منجر شد. تعدادی از طرفداران باقی‌مانده این سیاستمدار کهنسال نیز به صف مخالفان پیوستند.
شواردنادزه در همه مدتی که نیرومند بود و قدرت را در دست داشت سعی کرد گرجستان را از اتحاد با روسیه دور نگهدارد و به غرب نزدیکتر کند. اما نسل جدید رهبران گرجستان پیش از او مستعد پیوستن به اردوگاه غرب بودند و نه مثل شواردنادزه که این کار را یک بازی می‌دانست بلکه اعتقاد به دموکراسی غربی را باور داشتند. این دلبستگی و شیفتگی رهبران جدید گرجستان به غرب به‌ویژه به آمریکا که پشتیبانی تبلیغاتی و فرهنگی از انقلاب را در  دستورکار داشت این دو کشوررا بیش‌از پیش به یکدیگر نزدیک کرد.
میخائیل ساکاشویلی که رهبری تظاهرات مردمی تفلیس را برعهده داشت در انتخابات سال 2004 به ریاست جمهوری گرجستان رسید و سازگاری و هماهنگی کشورش با آمریکا را شدت بخشید. در ماه مه 2005 بود که جوج بوش رئیس‌جمهور آمریکا به گرجستان سفر کرد و تحولات سیاسی این کشور را در گفت‌وگو با مقام‌های گرجستانی آغاز و حمایت خود را از سیاست‌های دولت گرجستان اعلام کرد. بوش که با استقبال ده‌ها هزار نفر از اهالی تفلیس درمیدان آزادی این شهر مواجه شده بود در میان ابراز احساس مردم گفت: گرجستان مشعل آزادی برای منطقه و جهان است. رهبران گرجستان که پیش از این و در جنگ عراق به کمک آمریکا آمده و در ائتلاف بین‌المللی به رهبری این کشور در عراق و افغانستان نیروی نظامی به این دو کشور فرستاده بودند در همان دیدار از بوش خواستند کمک کند تا این کشوربه عضویت سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) درآید.
از پارسال تاکنون آمریکا و گرجستان گام‌های بلندی برای ایجاد اتحاد استراتژیک برداشته‌اند. چند روز پیش بود که وزیران خارجه چهار کشور مشهور به «سازمان گوام» شامل گرجستان، اوکراین، آذربایجان و مولداوی در حاشیه برگزاری مجمع عمومی سازمان ملل متحد نشستی برگزار کردند و در 7 مهر ماه در آمریکا توافق کردند نیروهای پلیس داخلی ایجاد کنند تا جایگزین نیروهای حافظ صلح روسیه در منطقه شود. نشست این چهار کشور در نیویورک به دیدار و مذاکره با مقام‌های آمریکایی منجرشد و خشم روسیه را برانگیخت. یک روز پس از آن بود که قانون حمایت از الحاق گرجستان به ناتو به سنای آمریکا ارائه شد.
به گزارش «نووستی» از دبیرخانه سنای آمریکا، این قانون توسط گروهی از سناتورها به رهبری «بیل فریست» رهبر اکثریت سناتورهای جمهوریخواه آمریکا ارائه شده است. پیشنهاد فریست مورد حمایت برخی از سناتورها، از جمله «ریچارد لوگار» نماینده کمیته سنا در امور خارجه و «جان مککین» است.
از سوی سنای آمریکا در طرح این قانون، از گسترش آتی ناتو و پذیرش گرجستان، آلبانی، کرواسی و مقدونیه دراین اتحاد اعلام حمایت شده است. فریست در نشست با ارائه سند تدارک دیده شده توسط آنها اظهار داشت: «من افتخار می‌کنم که این مکان را یافتیم تا به همراه سناتور لوگار، بایدن، اسمیت و مککین قانونی را ارائه کنیم که گویای حمایت سنا از الحاق کشورهای آلبانی، کرواسی، گرجستان و مقدونیه به ناتو است. » آمریکا قصد دارد گرجستان را کشوری آزاد و باثبات با اقتصاد نیرومند معرفی کند تا بتواند کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز را از روسیه دور و به غرب نزدیک کند.