چرا کارگزاران

مناسبات سیاسى، اجتماعى، اقتصادى و فرهنگى ایران در سه دهه اخیر به ویژه در دهه ،70 دگرگونى شگرفى را پشت سر گذاشت. این دگرگونى که طیف گسترده اى از تغییرات بنیادى در وضع معیشتى، الگوهاى رفتارى، فرهنگ سیاسى و نظایر آن را دربرمى گیرد، جامعه ایران را با مطالباتى تازه آشنا کرده است. در پى این تحولات، که برآمده از گسترش فناورى هاى ارتباطى است طبقه متوسط پرشمارى در ایران شکل گرفته که اگرچه فاقد تشکیلات منسجم سیاسى است اما به تدریج به شیوه زندگى و زبان مشترک دست مى یابد. وجه بنیادى اشتراکات جامعه جدید ایران این است که از چشم ایرانیان، میهن و جهان دیگر شده است و لاجرم مى بایست براى جهان نو، روش‌هاى تازه زندگى، کار و سیاست ورزى آفرید. بار اصلى تبیین جهان نو و ارائه برنامه هاى نظرى و راهکارهاى عملى براى مواجهه با اوضاع جدید به تدریج بر دوش متخصصان ایرانى یا تکنوکرات هایى افتاد که نوعاً فارغ از سیاست ورزى ها گرفتار اجرائیات بودند.
همین مشغله اجرایى سه دهه‌اى، بسیارى از مدیران کشور را که نوعاً در زمره تواناترین طراحان و مجریان بوده‌اند از پرداختن به حوزه هاى نظرى و عمل در عرصه هاى سیاست ورزى حزبى با روش هاى نوین بازداشته است. این وضع جبرى باعث شده است که کوشندگان عرصه هاى کار و دانش در ایران حتى فرصت آن را نداشته باشند که دانش و تجربه خود را به آیندگان انتقال دهند. نتیجه قهرى چنین گسستى از دست رفتن استمرار تجربیات و دوباره کارى هاى مکرر توسط مدیران اجرایى جدید شده است. گروهى از مدیران کشور در سال 1374 با درک همین ضرورت در قالب گروهى از افکار و تجربه هاى کمابیش مشابه متشکل شدند و «کارگزاران سازندگى» را تشکیل دادند. این گروه قلیل با پشت گرمى هزاران مدیر بخش هاى دولتى و خصوصى که کارگزاران را ترجمان نیازها و انتظارات خود مى دانستند با مشارکت فعال در انتخابات مجلس پنجم و ریاست جمهورى دوم خرداد1376 نقش تاریخى خود را ایفا کردند و بنیان هاى تفکر تکنوکراتیک یعنى تکریم کار بر پایه تخصص را پى ریزى کردند.
وقایع پس از دوم خرداد 1376 که جان مایه آن منازعه اى تلخ و کم حاصل میان اجزاى نظام سیاسى بود، هزاران مهندس، تکنسین، پزشک، حقوقدان، معلم و دیگر اجزاى طبقه متوسط را به حاشیه قدرت راند و اندیشه هاى آنان را در پستوهاى انتظار نشاند. در این سال ها _ که به دشوارى مى توان برایش متممى یافت و بیشتر ناکامى مشترک ملى به نظر مى رسد _ کوشندگان میدان هاى کار و تولید لاجرم به شنوندگان هیابانگ هاى کرکننده جنگاوران سیاسى تبدیل شدند و با بیتوته در شرکت ها و کارخانه هایى که اندک اندک از نفس مى افتادند به فردا چشم دوختند. نشانه هاى فرداى مورد انتظار اکنون به تدریج آغاز شده و سکوت هماوردان خسته فرصتى فراهم آورده است که گوش ها، صداها را بشنوند. کارگزاران سازندگى با توجه به شرایط تازه و به منظور حضور فعال تر در عرصه سیاسى و رساندن صداى اهل فن به خواهندگان، انتشار روزنامه اى را آغاز مى کند که هدف بنیادى آن اطلاع رسانى و تحلیل در حوزه هاى عمومى، اقتصاد، سیاست و فرهنگ است. هدف نهایى این اطلاع رسانى و تحلیل ارتقاى منزلت ایرانیان در همه عرصه ها و ابزار ضرورى آن دفاع از آزادى هاى مطرح در قانون اساسى، ترویج فرهنگ سیاسى (مشتمل بر تقویت اندیشه و عمل حزبى، رواج سازمان هاى غیردولتى، تبلیغات سالم سیاسى) است. در چارچوب چنین برنامه اى ضمن احترام به همه نحله هاى فکرى و سیاسى و همکارى با همه فعالان و احزاب قانونى، ارجحیت با کارورزان و کارآفرینان، شخصیت هاى معتدل و آزادیخواهان میانه رو است. مطالب «کارگزاران» به صورت اصولى و اسلوبى ناظر بر واکاوى مناظره هاى بزرگ و بنیادین در ایران است. این مناظره ها عبارتند از آزادى و آزادى گریزى، روشنفکرى و ضدروشنفکرى، حزب گرایى و حزب ستیزى، ناسیونالیسم و فرقه گرایى، دین خواهى و دین ستیزى (عرف و ضدعرف). طبیعى است که گرایش عمومى روزنامه در چنین مناظره اى تقویت وجوه اول یعنى دیندارى، آزادى خواهى، میهن پرستى، روشنفکرى و حزب گرایى است. از خداوند سبحان استدعا داریم در این راه یارى رسان ما باشد و از هم میهنان درخواست مى کنیم ما را از نقد محروم نکنند.