چگونگى پایه‌ریزى گروه هفت

مقدمات شکل گیرى گروه هفت از ابتداى دهه 1950 آغاز شد. اولین جلسه نمایندگان کشورهاى صنعتى اروپاى غربى و ایالات متحده در نوامبر 1975 در کاخ رامبویه واقع در پاریس تشکیل شد. تشکیل این جلسه متضمن مقدماتى بود. آلمان و فرانسه به رهبرى آدنائر وگیموله به اختلافات خود خاتمه دادند و در بیانیه مشترکى در 15 سپتامبر 1958ژنرال دوگل رئیس جمهور فرانسه و آدنائر صدراعظم آلمان به تشکیل اتحادیه کشورهاى صنعتى اروپا تاکید کردند و پس از مدتى آمریکا و ژاپن نیز وارد این جرگه شدند و بدین ترتیب در کنفرانس رامبویه پاریس در 1975هفت قدرت صنعتى مانند ایالات متحده، ژاپن، کانادا، آلمان غربى، ایتالیا، فرانسه و انگلستان وجود هفت قدرت صنعتى را پایه ریزى کردند. این هفت قدرت به کمک ایالات متحده با هدف تضعیف شوروى و اقمارش از نظر سیاسى، نظامى و اقتصادى به وجود آمد تا حدى که موفق شدند در 1991 شاهد فروپاشى نظام کمونیسم در شوروى و اروپاى شرقى باشند. علت آنکه ژاپن در زمره کشورهاى صنعتى اروپایى درآمده بود این بود که روسیه شوروى در 1945 مجمع الجزایر کوریل را که مشرف بر جزیره هوکایدو ژاپن بود تصرف کرده بود و از این نظر ژاپن احساس عدم امنیت مى کرد و از نظر صنعتى و نظامى با اروپاییان همسو شده بود. از جانب دیگر از میان بزرگترین غول هاى نفتى به نام هفت خواهران نفتى که در اصطلاح به بزرگترها Majors معروف بودند متعلق به کشورهاى گروه هفت بودند.
از میان آنها موبیل، گلف، تگزاکو استاندارداویل نیوجرسى متعلق به ایالات متحده و دو شرکت رویال داچ شل و بریتیش پترولیوم متعلق به انگلستان و فقط بخشى از شرکت رویال داچ شل متعلق به هلند بود. در جوار این هفت خواهران، شرکت نفت فرانسه شرکت نفتى انى ایتالیایى نیز از جمله غول هاى نفتى بودند که در تمام جهان اکتشاف بهره بردارى، حمل و نقل انرژى در جهان را برعهده داشتند و وجود این شرکت ها هفت قدرت صنعتى را به صورت غول هاى شکست ناپذیر در جهان صنعتى امروز درآورده بود. حتى شرکت هاى ژاپنى میتسویى و میتسوبیشى ژاپن که دو غول صنعتى بودند در زمینه نفت نیز فعالیت کرده و با شرکت موبیل آمریکایى ارتباط داشتند. از جانب دیگر هفت شرکت نفتى آلمانى تحت نام «پگو پکو» با هفت خواهران نفتى در تمام مناطق نفت خیز دنیا همکارى داشتند. جامعه زغال سنگ و فولاد اروپا که تشکیل دهنده اولیه آنها کشورهاى صنعتى اروپاى غربى در دهه 1950بودند ضمن همکارى مستمر با گروه صنعت، اروپاى غربى را از نظر هفت به عصر نوین فراصنعتى سوق دادند. بعد از فروپاشى نظام کمونیستى در اروپا هدف کشورهاى گروه هفت تغییر کرد. تولد روسیه گرسنه که بخشى از آن تجزیه شده بود با اقتصاد بیمار براى هفت غول صنعتى فرصت مناسبى در زمینه دخالت نه تنها در کشورهاى سابق بلوک شوروى که حوزه امنیتى روسیه محسوب مى شدند بلکه در امور داخلى روسیه فراهم شد. بعد از فروپاشى شوروى این بار به ژاپن و شش قدرت صنعتى دیگر قصد کردند که خواسته هاى خود را به روسیه بقبولانند. در جریان نوزدهمین کنفرانس رهبران هفت قدرت صنعتى در 14ژوئیه 1993که در شهر توکیو تشکیل شد.
در حاشیه این اجلاسیه بوریس یلتسین نه به عنوان یک قدرت صنعتى بلکه به عنوان مهمانى که خواستار کمک هاى غذایى و فناورى صنعت ماهیگیرى بود شرکت کرد. ژاپنى ها به او اخطار کردند که در صورت برگردانیدن مجمع الجزایر کوریل به ژاپن امکان دادن کمک به روسیه فراهم خواهد شد. یلتسین از ترس مخالفان سیاسى خود در داخل شوروى پس از شنیدن این پیشنهاد ضمن رد آن، ژاپن را ترک کرده و به مسکو آمد. در آلمان هلموت کهل صدراعظم آلمان به یلتسین اخطار کرد که هر چه زودتر قواى نظامى خود را که از پایان جنگ جهانى دوم در شرق آلمان و کشورهاى اروپاى شرقى نگه داشته است به روسیه برگرداند. کهل به رهبر روسیه قول داد که در عوض یک میلیارد مارک مواد غذایى براى رفع کمبود مواد غذایى در روسیه به آن کشور خواهد فرستاد. متعاقب آن دولت آلمان براى دلجویى و دادن تاوان به خانواده قربانیان شوروى که در زمان جنگ جهانى دوم به دست سربازان هیتلر کشته و معلول شده بودند کمک هاى نقدى کرد. ورود روسیه به گروه هفت و تولد گروه هشت در 1998مرهون زحمات پوتین است. پویتن توانست با اقتدار قدرت را به دست گیرد و اقتصاد بیمار روسیه را تا جایى که در حد توانش بود معالجه کند به طورى که باعث تحسین کشورهاى صنعتى شود و آبروى رفته روسیه را به این کشور بازگرداند به طورى که کشورهاى صنعتى، روسیه فدراتیو را به عنوان یک قدرت صنعتى در جرگه خود بپذیرند و در حال حاضر مهماندار رهبران هفت گروه صنعتى در شهر سن پترزبورگ باشد که نماد عظمت و اقتدار دوران پطرکبیر است.