موضع خصمانه!

پژمان کریمی
اعلام نگرانى برخى کشورهاى عربى منطقه خلیج‌فارس نسبت به فعالیت هسته‌اى ایران به موازات ادعاى مالکیت امارات متحده عربى بر جزایر سه‌گانه تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی، امرى کوچک و قابل نادیده انگاشتن نیست.
اعلام نگرانى نسبت به فعالیت هسته‌اى ایران در حالى صورت یافت که مسئول بخش سیاسى خارجى اتحادیه اروپا و مسئول پرونده هسته‌اى ایران على لاریجانى مذاکرات هسته‌اى را پشت سر گذاشته و آن را موفقیت‌آمیزعنوان نمودند.با در نظرگرفتن این موضوع و اینکه مطابق اعلام نظر رئیس آژانس بین‌المللى هسته‌اى و نیز گزارش بازرسان آژانس تهران هیچ‌گونه انحرافى از فعالیت صلح‌آمیز هسته‌اى نداشته است، نشان از نوعى توافق پنهان برخى دول عربى و لابى‌هاى امپریالیستی- صهیونیستى وجود دارد. لابى‌هایى که از موفقیت دیپلماسى ایران [تا به امروز] در اثبات صلح‌آمیز بودن فعالیت هسته‌اى و همراهى بخشى از کشورهاى اروپایى با خود ناخشنودند. ناخشنودانى که مى‌کوشند با پیش انداختن کشورهاى منطقه نظر افکار جهانى را همچنان نسبت به تهران با بدبینى توام سازند و از قبل این بدبینی، بر فشار به ایران بر سر فعالیت‌ هسته‌اى افزوده و از هرگونه مصالحه اروپا- تهران جلوگیرى کنند. رفتار حاشیه‌نشینان خلیج‌فارس، در همراهى با دشمنان ایران، موجب تنش است و این تنش مسلما به نفع کشورهاى حوزه خلیج‌فارس نیست.
الگوى عراق نشان داد که بروز تنش در یکى از کشورهاى منطقه و به ویژه اگر به واسطه دخالت و حضور بیگانگان روى دهد، سراسر منطقه را در برخواهد گرفت.
جمهورى اسلامى به عنوان کشورى قدرتمند در منطقه که سیاست خارجى خود را بر اساس حفظ تمامیت ارضى کشورها و احترام به استقلال ملتها تعریف کرده است، مطمئنا صلاحیت دارد که محور تامین امنیت منطقه‌اى قرار گیرد.!
کشورهاى حوزه خلیج فارس دستکم به منظور حفظ امنیت خود باید به محور قدرت ایران اتکا کنند و در کنار این نیز، بر اساس حسن همجواری، از خصومت‌هاى بى‌مبنا که سودى براى آنان ندارد، دورى کنند. به‌ویژه خصومت‌هایى که با تحریک بیگانگان شکل مى‌گیرد و ناظر به تامین منافع بیگانگان است و ضرر تحریک‌شدگان.
اخیرا دبیرکل شوراى همکارى کشورهاى حاشیه خلیج‌فارس، اعراب را نسبت به دستیابى به انرژى هسته‌اى اشاره داد و تشویق نمود.
ایران اسلامى هسته‌اى مى‌تواند یاور سایر کشورهاى اسلامى عربى و غیرعربى در دستیابى به انرژى هسته‌اى باشد.
بنابراین نزدیکى و دوستى با ایران، صرف‌نظر از ضرورتى عقلانی، مى‌تواند خط‌مشى استراتژیکى براى کشورهاى منطقه به شمار آید که متاسفانه همواره در معرض تاثیر دشمنان خارج از منطقه، از ناحیه برخى دول مرتجع عربی، مغفول مى‌ماند.!