بوش و تروریسم!

مومنی
1ـ رئیس جمهور آمریکا در مراسمی در قبرستان سربازان آمریکائی که در جنگهای براه انداخته شده آمریکائیان کشته شده اند برای توجیه عملکردش بعضی حرفهای قبلی خود را تکرار کرده و گفته است « ما برای ریشه کن کردن تروریسم در جهان مبارزه می کنیم و تا ریشه تروریسم را در عراق نخشکانیم ، از عراق بیرون نمی رویم . »
2 ـ نگاهی گذرا و درعین حال کمی دقیق به حوادثی که همه روزه در عراق بوقوع می پیوندد نشان می دهد که در پس پرده تمامی این حوادث و ترورها ، نیروهای اشغالگر به صورت مستقیم و غیرمستقیم دست دارند. ملاحظه نمودار روزانه حوادث تروریستی و ارتباط آن با مسائل سیاسی عراق مبین این حقیقت است که هرچه نهادهای حکومتی این کشور به سمت شکل گیری نزدیک تر می شود و اثرگذاری آمریکائیها در سازماندهی و ترکیب نیروی انسانی این نهادها کمتر می گردد ، تعداد این حوادث افزایش می یابد.
3 ـ حمله تروریستی به حرمین شریفین امامین عسگریین دقیقا یکروز بعد از صحبت های سفیر آمریکا در عراق انجام می شود.
4 ـ از حدود 5 ـ 6 ماه اخیر به اینطرف روزی نیست که در افغانستان و بویژه در شهرهای مختلف عراق اقدام تروریستی صورت نگیرد و تعدادی از مردم مسلمان به خاک و خون کشیده نشوند و این درحالی است که تمام مبادی ورودی و نقاط حساس شهرهای تحت اشغال در کنترل نیروهای اشغالگر است و بسیار ساده اندیشی است که تصور شود جابجائی این حجم مواد منفجره و اسلحه برای اقدامات تروریستی بدون اطلاع و چراغ سبز اشغالگران صورت می گیرد.
^{5 ـ} تلفات جانی و مالی در تمامی این حوادث ، فقط متوجه شهروندان عراقی و افغانی است و تعداد تلفات نظامیان اشغالگر در برابر آنها رقم کوچکی است . با توجه به آنچه گفته شد و بررسی رویدادهای سیاسی درون حاکمیت آمریکا و انگلیس و ملاحظه حرکت های ضدآمریکائی انگلیسی در اکثر نقاط دنیا به این نتیجه رسیده می شود که اولا بحول و قوه الهی زمان زوال دولت ها و حکومتهای خودکامه و ضد بشری آغاز شده و ثانیا کلاه « مبارزه با تروریسم » بوش نه تنها نزد مردم آگاه و آزاده جهان بلکه پیش مردم آمریکا نیز پشم ندارد.
از طرفی عکس العمل شدید و گسترده مردم افغانستان در برابر جنایت اخیر آمریکائیان در کابل نشان داد که علیرغم تبلیغات گسترده رسانه های دلاربگیر در تائید چهره ضد تروریستی بوش ، مردم افغانستان هم از ضد تروریست بودن بوش به تهوع افتاده اند.
در نهایت اینکه مردم عراق و افغانستان که سابقه مبارزات ضد انگلیسی و ضد شوروی را در سوابق تاریخی خود دارند ، علیرغم تبلیغات سو اشغالگران در ایجاد تفرقه ، با اتحاد و یکپارچگی و تدبیر و خردورزی به زودی موجبات خروج (بیرون کردن ) نیروهای خارجی را از کشورشان فراهم خواهند ساخت و دولتمردان این دو کشور نیز مطمئن باشند که تنها راه ایجاد امنیت پایدار و ریشه کن کردن تروریسم در کشورشان ، بیرون کردن اشغالگران است نه موافقت با حضور آنان .