سکته مغزی «اسرائیل»

بی‌شک، غیبت «آریل شارون» نخست وزیر «رژیم صهیونیستی» و مهمترین بازیگر صحنه سیاسی این رژیم در چند سال اخیر از صحنه سیاسی نه تنها بر روند انتخابات زودرس کنیست (فروردین ماه ) و آرایش سیاسی گروههای اسرائیلی تاثیر عمیقی خواهد گذاشت. بلکه که با توجه به وضعیت فلسطینی‌ها و شرایط منطقه‌ای، ‌پیامدهایی را نیز برای دیگر بازیگران عرصه فلسطین به دنبال خواهد داشت.
خروج شارون از فعالیتهای سیاسی و حزبی اسرائیل به چند دلیل امری حتمی است، حتی اگر او بتواند سلامتی خود را دوباره بازیابد.
1- به واسطه سن بالای شارون
2- زیانهایی که بر مغز وی در نتیجه خونریزی ممتد تحمیل شده است
3- به دلیل ضربه‌ای که مریضی شارون بر اعتماد هوادارانش نسبت به او در رقابت با دیگر رقبایش وارد کرد و اعتماد افکار عمومی را نسبت به توانایی‌اش در هدایت حزب تازه تاسیس : کادیما»‌مورد تردید قرار می‌دهد. در هر حال، خروج شارون از فعالیتهای سیاسی، پایان یک مرحله و آغاز مرحله جدیدی در کارکرد سیاسی اسرائیل ارزیابی می‌شود.
مرحله پیش از این تحول را باید مرحله حکمرانی ژنرالهایی توصیف کرد که از دانشکده‌‌ها و موسسات نظامی فارغ التحصیل شده بودند و فضای سیاسی اسرائیل را با همین رویکرد تقریبا 60 سال مدیریت کردند. بر این اساس، ‌نشانه‌های مرحله جدید در این رژیم، بسیار مبهم ارزیابی می‌شود.
احزاب اسرائیلی در حال حاضر در مرحله« عدم شفافیت و نبود توازن » به سر می‌برند و این امر در تاریخ موجودیت این رژیم کم سابقه، بلکه بی‌سابقه محسوب می‌شود.
آرایش سیاسی جدید
1- فرصتهای حزب جدید شارون موسوم به « کادیما» یا « قدیما»، ‌( به پیش برای پیروزی در انتخابات آینده نیز به همین میزان کاهش خواهد یافت.
2- « بنیامین نتانیاهو» رهبر جدید حزب لیکود، نخستین کسی است که بیشترین سود را از غیبت شارون معروف به « یولدورز» و « پدر شهرک نشینی» در صحنه سیاسی اسرائیل خواهد برد.
با این وجود، نتایناهود نیز نمی‌تواند نقش متحد کننده اسرائیلی‌ها را ایفا کند. برای او و حزب متبوعش، بسیار دشوار خواهد بود که در انتخابات آتی کنیست، اکثریت کرسی‌ها را تصاحب کند. آن هم به یک دلیل بسیار ساده و آن اینکه اسرائیلی‌ها به دلیل مشکلات امنیتی همواره به دنبال یک مرد قدرتمند و نظامی بوده‌‌اند که آلام درونی یکایک آنها، یعنی عدم وجود امنیت فردی را با روش‌های منحصر به فرد خود تسکین دهد. احساس ناامنی فردی در درون جامعه اسرائیل از یک سو به این امر مربوط می‌شود که آنها درک می‌کنند که سرزمینی را به زور از دست صاحبشان به اشغال خود در آورده‌اند و تنها به زور هم توانایی حفظ آن را دارند و از سوی دیگر، ‌به تلاش فلسطینیان از طریق انتقاضه برای احیای قضیه فلسطین مربوط می‌شود.
بقای اسرائیل تاکنون به دو دلیل بوده است:
- حمایت مالی و نظامی دولتهای قدرتمند غربی
- ضعف کشوراهی اسلامی و عربی
حذف شارون از صحنه سیاسی اسرائیل به ایجاد ائتلافهای جدید سیاسی خواهد انجامید که درون مایه هریک از این ائتلافها به دو گونه است:
- یا به ائتلافهای افراطی تر شامل لیکود و احزاب تندرو مذهبی منجر می‌شود که در چنین شرایطی باشد منتظر خشونتهای جدید در سرزمین‌های فلسطینی بود، ‌زیرا هرکسی که جایگزین شارون شود، ‌برای کسب محبوبیت سعی خواهد کرد تجاوز و حمله علیه ملت فلسطین را افزایش دهد.
- با اینکه با توجه به نبود یک قدرت کاریزما و با علم به اینکه تمامی راههای نظامی توسط شارون آزموده و به شکست انجامیده و همچنین با توجه به شرایط کنونی آمریکا در منطقه ائتلافهای پیرامون حزب کارگر اسرائیل ایجاد شود که میلادی باشد، چرا که ظرفیت این حزب باتوجه به شرایط کنونی فلسطین پس گذشته جوابگوی تحولات آینده نخواهد بود اگر غیر از این بود، تاسیس حزب جدید شارون با برنامه‌های جدید تا این حد مورد استقبال افکار عمومی این رژیم قرار نمی‌گرفت.
4- وضعیت حزب جدید کادیما
معروف است که یک حزب سیاسی جدید در کوتاه مدت اقبالی نخواهد یافت، ‌مگر اینکه رهبران با نفوذ و شخصیتهای کاریزمایی اقدام به تاسیس آن کنند و در راس آن، به ارائه برنامه‌های جدیدی برای فعالیت بپردازند. حزب کادیما نیز در چارچوب همین تعریف قرار می‌گیرد.
بر اساس نظر سنجی‌های اخیر به رغم نوپایی این حزب، اما حضور شخصیتی چون شارون که از نفوذ بالایی در لایه‌های سیاسی اسرائیل برخوردار است، اقبال گادیما را به سطح دوحزب دیگر یعنی لیکود و کارگر رسانده است و تا مدت باقی مانده تا زمان انتخابات کنیست به بالاترین حد خود نیز خواهد رسید.
با این وجود، ‌تمامی این پیشرفت مدیون حضور شارون و اعلام حضور احتمالی « شیمون پرز» رهبر سابق حزب کارگر در حزب کادیما بود. حال، با حذف شارون از صحنه سیاسی و با توجه به نبود یک شخصیت تاثیرگذار در این حزب کادیما در انتخابات آینده اقبالی نخواهد یافت و صحنه سیاسی اسرائیل باردیگر میان دو جریان لیگود و کارگر تقسیم خواهد شد.
پیش‌بینی‌ها
برخی تحلیگران معتقدند از آنجا که در سال جدید میلادی (2006) جهان در حال بازتعریف جدیدی برای خاورمیانه است و اسرائیل نیز باید متناسب با این باز تعریف وضعیت خاورمیانه، به باز تعریف جایگاه خود می‌پرداخت، ‌به گونه‌ای که بتواند چالشهای درونی خود را حل کند، ‌اما حذف یکی از شخصیتهای قدرتمندش می‌تواند تاثیر عمیقی برکارکردهای سیاسی آینده این رژیم داشته باشد .
در سطح داخلی اسرائیل، غیبت شارون تلاش وی برای بهبود وضعیت داخلی و شکافهای ایجاد شده ناشی از تاسیس حزب کادیما را با بحران مواجه خواهد کرد و پیامدهای منفی بسیاری به دنبال خواهد داشت، ‌تا جایی که وزن تندروهای عصبانی از خروج این رژیم از غزه را تقویت می‌بخشد. این وضع درصورت برگزاری انتخابات پارلمانی فلسطین و پیروزی جنبش مقاومت حماس در این انتخابات وضعیت جدیدی را پیش روی دو طرف فلسطینی و اسرائیلی قرار می‌دهد.
وضع بالا، ‌تاثیر مستقیمی بر وضعیت آمریکا در منطقه بویژه در خصوص بحران عراق خواهد گذاشت پیش از این، واشنگتن به سبب مشکلاتش در عراق، می‌کوشید از طریق شارون اوضاع در سرزمین‌های فلسطینی را آرام نگه دارد و به نوعی با برگزاری انتخابات در فلسطین به مدیریت بحران در این منطقه بپردازد، ‌بدون آن که تدبیری برای حل آن داشته باشد، اما تغییر آرایش سیاسی در نزد فلسطینی‌ها و اسرائیلی‌ها او را به اتخاذ استراتژیهای جدیدتری وا خواهد داشت.