مرد مذاکرات و جنایات

با اجراى آتش‌بس در جنوب لبنان، ایهود اولمرت از دوست و همکار خود که مدتى با هم ورزش می‌کردند یعنى عوفر دیکل خواست که نماینده وى در پرونده اسیران و مفقودان اسرائیلى باشد. از وى خواست که تلاش کند ایهود گولدفاسر و الداد زیگیف و جلعاد شالیط را از دشمنانش با مذاکره پس بگیرد. عوفر دیکل که نایب رئیس سازمان ترور شاباک بود، با درخواست دوستش موافقت کرد و تیمی ‌از مشاوران عالى‌رتبه را تشکیل داد که شامل «جلعاد ایزن» مسئول بخش اسیران و مفقودان موساد و مسئول بخش اسیران و مفقودان سازمان اطلاعات ارتش و نماینده بخش عربى شاباک می‌شدند. این گروه فعالیت خود را با هدف کسب بیشترین امتیاز از طرف دیگر مذاکره‌کننده شروع کرد.
پیشینه دیکل
دیکل در سال 1976حدود 26 سال داشت که جذب دستگاه‌هاى امنیتى اسرائیل شد. وى زبان عربى را در همان اطاق‌هاى بسته دستگاه‌هاى امنیتى یاد گرفت. در آن موقع آوى دیختر رییس سابق شاباک و وزیر امنیت داخلى کنونى همکلاسى وى بود. وى مسیر کارى خود را همانند سایر افراد از یک کارمند ساده به مسئولى در این سازمان طى کرد. ابتدا مسئول جذب نیرو در رام الله فلسطینى بود. وى در دهه نود قرن گذشته، مدتى کار را رها کرد و در دانشگاه «بارایلان» در رشته حقوق ثبت‌نام کرد.
شاکید خبرنگار یدیعوت احارنوت گفته بود در آن زمان «ایگال عامیر» قاتل اسحاق رابین که گفته می‌شود با توجیه و به پشتوانه سازمان‌هاى امنیتى دست به چنین ترورى زده بود، همکلاسى دیکل بود. وى بعد از اتمام درس به شاباک بازگشت که در آن موقع سازمان در اثر ترور اسحاق رابین دچار تنش شده بود وانتقاد و اتهامات زیادى متوجه این سازمان بود.
در سال 1996 که هنوز سازمان دچار تنش بود، وى به عنوان رئیس بخش غیر عربى شاباک انتخاب شد. و بعد از چهار سال به عنوان مسئول منطقه قدس و کرانه باخترى انتخاب شد که مسئول کشت و کشتار تعداد زیادى از مبارزان فلسطینی کرانه باخترى و قدس به فعالیت همین سازمان برمی‌گردد. این امر باعث شد که روابط صمیمانه‌اى با ایهود اولمرت شهردار قدس داشته باشد، هر دو آنها اهل ورزش بودند و در ورزشگاه شاباک با هم ورزش می‌کردند. و همین روابط بعدا هم ادامه یافت. عوفر روابط خوبى با یعکوف بیرى رئیس سابق شاباک و معاونش جدعون عزرا داشت. یوسى ملمان کارشناس مسائل امنیتى در‌ هاآرتس گفته بود که دیکل در جزئیات تبادل اسرا با حزب‌الله، با بیرى مشورت و رایزنى می‌کرد. رشد عوفر در این زمان رشد زیادى یافت و در سال 2003 به عنوان معاون رئیس شاباک (آوی دیختر) انتخاب شد. وى مسئله عقب‌نشینى از نوار غزه را به عنوان جداسازى نوار غزه از سرزمین‌هاى دیگر مطرح کرد. شعار وى این بود که آنچه که براى امنیت اسرائیل مفید است براى یهود مهم است. کار وى در شاباک در سال 2004 خاتمه یافت. وى کاندیداى مهمی‌ براى مدیریت شاباک به حساب می‌آمد ولى در نهایت این «یوفال دیسکین» بود که براى این پست مهم انتخاب شد، زیرا آوى دیختر رئیس سابق شاباک على رغم روابطش با دیکل، دیسکین را براى این پست ترجیح داد.
در این راستا حمایت‌هاى آرییل شارون نیز مؤثر بود زیرا در آن زمان شارون نسبت به اولمرت نفوذ بیشترى در این سازمان داشت. به هر حال دیکل شخصیتى رسمی ‌بوده و از آرامش، صبر و سکوت بالایى برخوردار است. بعد از شکست در برابر یوفال دیسکین ترجیح داد که از این سازمان کنار بکشد. البته اختلاف بین این دو در مسائل مختلف سیاسى تا به امروز نیز وجود دارد. بدین جهت دیسکین با این عملیات مبادله اسرا که عوفر دیکل سکان دار آن بود، مخالفت می‌کرد. رئیس موساد «مئیر دگان» نیز مخالف این عملیات بود، وى توانست اعضاى کابینه اسرائیل را قانع کند که این عملیات نسبت به عملیات‌هاى سابق کمترین بها براى پرداختن داشته است. ولى این سوال مطرح است که با شناخت سرنوشت دو اسیر اسرائیلى که مرده هستند، رقابت بین این سه نفر چه وضعیتى خواهد داشت. از یک طرف سیدحسن نصرالله آنها را مسخره کرده بود که اطلاعات دقیقى از سرنوشت اسیران ندارند و در ادعایشان مبنى بر مرده بودن این دو اسیر جدى نمی‌باشند و از طرف دیگر با مرده دانستن این دو اسیر، این عملیات مبادله برعکس گفته‌هاى دیکل بهاى بسیار سنگینى داشت.