اعراب مواجه با تندروی صهیونیست‌ها

بی‌توجهی رسانه‌های عربی به ماهیت مواضع نامزدهای کسب کرسی ریاست حزب حاکم در اسرائیل که بی‌تردید مواضع‌شان نشانگر سیاست‌های آتی رژیم صهیونیستی نیز هست و نیز عدم عنایت جدی نظام‌های عربی به این‌گونه مواضع انتقاد‌برانگیز است.
تلاش برای تداوم مناقشه
بی‌تردید مواضع نامزدهای تصدی ریاست حزب حاکم بر اسرائیل جای هیچ شکی باقی نمی‌گذارد که رژیم صهیونیستی نه تنها به سمت تندروی و افراطی‌گری سیاسی پیش می‌رود؛ بلکه نخبگان سیاسی‌اش نیز از هیچ تلاشی برای تضمین تداوم و مناقشه موجود دریغ نمی‌ورزند.
اگر نگاهی موشکافانه به مواضع دو نامزد اصلی راست حزب کادیما یعنی زیپی لیونی، وزیر امور خارجه رژیم صهیونیستی و شائول موفاز وزیر راه و ترابری این رژیم داشته باشیم، به راحتی می‌توان این نتیجه را برداشت کنیم که چشم امید داشتن به مذاکرات کاری بس اشتباه است. به عنوان نمونه موفاز مخالفت کامل و همه‌جانبه خود را با اجرای طرح عقب‌نشینی ولو جزئی از بلندی‌های جولان در مقابل امضای توافق‌نامه صلح تاریخی با دمشق اعلام کرد. وزیر راه رژیم اشغالگر قدس همچنین خاطرنشان ساخت که هیچگونه چانه‌زنی در مورد مسائل اصلی را نمی‌پذیرد و متعهد می‌شود که در صورت پیروزی در انتخابات درون‌حزبی، رهبران سیاسی و فرماندهان نظامی جنبش حماس را هدف ترور قرار خواهد داد!
اگر به مواضع زیپی لیونی، وزیر خارجه کنونی رژیم صهیونیستی و رقیب شائول موفاز برای تصدی منصب ریاست حزب کادیما که به گواه نظرسنجی‌ها بیشترین شانس را برای پیروزی دارد، نگاهی بیفکنیم در نهایت به این نتیجه دست می‌یابیم که وی در تندروی‌ و افراطی‌گری دست کمی از رقیب خود ندارد. به عنوان نمونه وی مخالفت شدید خود را با هرگونه مذاکره میان دولت صهیونیستی با دمشق و نیز تهیه پیش‌نویس توافقنامه مربوط به چارچوب‌های مذاکرات نهایی میان طرف‌های فلسطینی و اسرائیلی اعلام کرد و این در حالی بود که طرح توافقنامه مذکور را اولمرت به تشکیلات خودگردان پیشنهاد داده و هدف از آن حذف نهایی مسئله فلسطین بود. وزیر خارجه رژیم اشغالگر قدس همچنین در مواضع افراط‌گرایانه خود بر ضرورت تلاش برای خلاصی یافتن از دست فلسطینیان ساکن اراضی اشغالی 48 تاکید می‌کند و آنها را یک خطر جمعیتی برای این رژیم می‌داند و تاکید می‌کند: «قصد دارد تا هرگونه امید ملت فلسطین در بازپسگیری حقوق از دست رفته‌اش را از بین ببرد.»
سوالی که در اینجا مطرح می‌‌شود، آن است که اگر مواضع فوق متعلق به نخبگان سیاسی وابسته به جریان میانه‌روی صهیونیست باشد پس مواضع گروه‌های راستگرا چه خواهد بود، گروه‌هایی که براساس نظرسنجی‌ها بیشترین کرسی را در انتخابات آتی اسرائیل از آن خود خواهند کرد؟
بهانه‌های اقتصادی
بنیامین نتانیاهو، رئیس حزب راستگرای لیکود معتقد است که حل مسئله فلسطین تنها در گرو بهبود اوضاع اقتصادی و معیشتی فلطسطینی‌ها است؛ البته به این شرط که اردن مسئولیت اداره امور فلسطینی‌های ساکن کرانه باختری را بر عهده گیرد و در کنار آن، تمامی مظاهر اشغالگری و یهودی‌سازی در کرانه باختری و قدس ادامه یابد. دومی حزب راستگرای صهیونیستی که از جایگاه ویژه‌ای در جامعه صهیونیستی برخوردار است، حزب «اسرائیل، خانه ما» است که هدایت آن را افیگدور لیبرمن بر عهده دارد که خواستار تثبیت حاکمیت یهودیان بر قدس شریف، گسترش شهرک‌سازی در کرانه باختری، تکمیل طرح یهودی‌سازی قدس و تغییر هویت اسلامی این شهر است.
لیبرمن بر این باور است که حل مسئله فلسطین در گرو اسکان مجدد پناهندگان در صحرای سینا است. وی‌ می‌گوید: «باید تل‌آویو با بمباران قصر ریاست جمهوری سوریه، این کشور را تادیب کند. ضمنا باید برای واکنش به هرگونه موضعگیری خصمانه قاهره، سد عالی را بمباران کرد تا ضربه سنگین اقتصادی به مصر وارد آید.» جالب است بدانید اظهارات لیبرمن در خصوص بمباران سد عالی مصر در حالی بیان می‌شود که دستگاه‌های امنیتی صهیونیستی نشستی را با مقامات قاهره در خصوص تلاش برای جلوگیری از قاچاق اسلحه به نوار غزه داشته‌اند.
تامل در مواضع مقامات میانه‌رو و راستگرای صهیونیست ما را به این نکته رهنمون می‌‌سازد که نظام‌های عربی در روابط خود با اسرائیل راه را اشتباه رفته‌اند.
مواضع مذکور نشان می‌دهد که دیگر منطقی نیست عرب‌ها بی‌توجه به سیاست‌های آشکار و غیرقابل انکار مقامات صهیونیستی در مسیر طرح صلح عربی گام بردارند؛‌ بلکه باید برای تجدیدنظر در طرح صلح خود و نیز دست‌یابی به یک استراتژی جدید در مقابله با رژیم صهیونیستی تشکیل جلسه دهند،‌ البته اگر در میان آنها باشد کسانی که سرنوشت آرمان و ملت فلسطین و نیز آینده نظام‌های عربی برایش مهم باشد.