آیا اوباما، ریگان آینده خواهد شد؟

ریگان از طریق توانایی های شخصیتی و نیز سیاستهایش طی چهار سال همچون «منجی در آمریکا» ظهور کرد. زمانی که با شعارهای تبلیغاتی اش دوباره در رقابتهای انتخاباتی در سال 1984 در 43 ایالات مقام اول را آورد و بار دیگر به ریاست جمهوری آمریکا انتخاب گردید.در این میان اوباما هنوز وارد کاخ سفید نشده است، اما به نظر می رسد، او برای آرامش و انتقال جامعه آمریکا از شرایط سخت گذشته به ثبات و امنیت اقتصادی، سیاسی و مقابله با بحران مالی و رکود اقتصادی حاکم بر بازارهای مالی آمریکا، آمادگی دوران ریگان را دارد.
باراک اوباما امروز با ادای سوگند و حضور در ضیافت بزرگ هتل استاتوری و ملاقات با اعضای کنگره و رهبران مجلس نمایندگان، طبق برنامه به خیابان پنسیلوانیا می رود تا در خارج از کاخ سفید از رژه مراسم ورود و خروج خود و بوش از کاخ سفید، سان ببیند.
اما ریگان با «بارون» های قانونگذار در سنای آمریکا مراسم افتتاحیه ورود خود به کاخ سفید را آغاز کرد؛ زیرا او در همان یکصد روز اول- که به گفته صاحبنظران پرانرژی ترین و پرکارترین روزهای یک رئیس جمهور است- با تمام وجود کارآمدی خود را به منصه ظهور رساند.
از سال 1960 تاکنون، این برای نخستین بار است که دو سناتور مستقیماً از سنا یا همان «کاپیتول هبل» به کاخ سفید می روند و در نتیجه کسانی را که آنها با خود می آورند، در واقع به دلیل همان روابط دوران سناتوری است. برخلاف بیل کلینتون و جیمی کارتر رؤسای جمهور دموکرات که خیلی سریع و فوری تیم دموکراتیک کابینه خود را بدون ارتباط با نمایندگان تشکیل دادند، اما اوباما در هر قدمی مشورت سنا و کنگره را برای تشکیل کابینه خود به همراه دارد. به طوری که هیلاری کلینتون سناتور وزیر خارجه وی، با حضور در کمیسیون سیاست خارجی کنگره سیاستهای جهانی خود را عرضه کرد و همین طور سایر اعضای کابینهاش پس از حضور در کمیسیونهای مربوطه و ارایه برنامه هایشان به همکاری با نهادهای قانونگذاری متعهد شدند که از زمان لیندون جانسون تاکنون سابقه نداشته حتی اعضای کابینه از حزب مخالف نیز در کابینه رئیس جمهور جدید حضور داشته باشند.
رونالد ریگان دوران جنگ سرد را با ظهور چهره جدیدی به نام گورباچف برخاسته از 70 سال حاکمیت سوسیالیستهای آنارشیست در حالی به پایان برد که پروژه جنگ ستارگان وی به عنوان جنجالی ترین و پرهزینه ترین پروژه های آمریکا طی دهه های گذشته تا آن زمان، شرایط رقابت تسلیحاتی کاخ سفید در خارج از جو و در فضا را به عنوان «توازن قوا» در برابر «توازن وحشت» با اتحاد جماهیر شوروی سابق، چهره جدیدی بخشید. اما تمام آنچه را که گورباچف در آن زمان اعلام کرد، برای غیرنظامی کردن روابط بین المللی، تفسیر نظام اقتصادی جهان از یک اقتصاد نظامی به سمت یک اقتصاد غیرنظامی و حرکت به سمت جهانی غیرهسته ای و عاری از خشونت بود. او با رونالد ریگان که دوران قدرت وی رو به اتمام بود، دست داد و ابراز امیدواری کرد که جانشین او (بوش پدر) بتواند به عنوان یک شریک با شوروی همکاری کند.
ورنون جوردن، از مشاوران بیل کلینتون درخصوص شرایط اوباما می گوید: ریگان و گورباچف و بوش پدر، از سال 1989- سخنرانی رهبر جدید کرملین به عنوان عامل فروپاشی شوروی سابق در سازمان ملل- به طور قاطعانه آزادی کشورهای پیرو را اعلام کرد. اتحاد جماهیر شوروی نیز چند پاره شد.
پروسه ای که در سال 1991 قطعیت پیدا کرد. 17 سال پیش در چنین روزهایی، پرچم قرمز از کاخ کرملین پایین افتاد و گورباچف استعفا داد و شوروی به حیات خود پایان بخشید. اما از دیدگاه آمریکا حتی با فرو ریختن دیوار برلین بدون حضور تانکها، مانع از دستور بوش پدر برای اشغال پاناما نگردید.
این اقدام در واقع پاسخی بود به گورباچف و اعلام اینکه روابط بین المللی غیرنظامی نمی شود و نشان داد که از دید واشنگتن اقتصاد جنگ سرد همچنان ادامه دارد.
ورنون جوردن ادامه می دهد: امروز نه ریگان وجود دارد و نه از بوش پدر و گورباچف در صحنه سیاسی جهان خبری است، اما آیا می توان انتظار زیادی داشته باشیم تا اوباما بتواند تاریخ را تغییر دهد، نظام اقتصادی را اصلاح کند، کره زمین را نجات دهد و برنامه سیاسی بر پایه واقعیت و راستگویی بنا نماید؟ و آیا ما با چنین امیدهایی خودمان را مورد مسخره قرار داده ایم؟
آخرین پرسش این است که سرانجام باراک اوباما به راهی که ریگان رفت و در خارج از مرزها منفور و در داخل محبوب بود، خواهد رفت و یا با یک پروستریکای آمریکایی، اوباما به راه گورباچف که سرانجامش فروپاشی کامل ایالات متحده را به دنبال خواهد داشت، گام می نهد؟ !گورباچف با بیرون کشیدن سربازانش از افغانستان، استارت فروپاشی شوروی را کلید زد. آیا اوباما با خروج سربازانش از عراق، کلید سقوط سلطه آمریکا را بر جهان استارت خواهد زد؟!