ایران و تهدیدات غرب

کاظم جلالی / مخبر کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس
جمهوری اسلامی ایران تصمیم قطعی خود را برای حرکت به‌سمت دانش هسته‌ای صلح‌آمیز اتخاذ و آن را بارها اعلام کرده و بهره‌مندی از این دانش را حق طبیعی خود قلمداد می‌کند.
اینکه دنیا با ما ظالمانه برخورد می‌کند، حرفی نیست. ما کشوری هستیم که جزو اولین کشورها در 1348 ان.پی.تی را پذیرفته و هیچ‌گونه رفتار انحراف‌آمیز نداشته‌ایم. البته اشتباه داشته‌ایم، اما اشتباهاتی که انجام شده نیز ناشی از رفتار ظالمانه کشورهای مستکبر بوده است، ولی به‌هرحال این اشتباهات انحراف از مسیر صلح‌آمیز نبوده است.
اگر غرب ماده چهار ان.پی.تی را پیاده کند و آژانس موظف شود به‌عنوان یک نهاد واسط به کشورهایی که می‌خواهند از این فناوری برخوردار شوند کمک کند، این رفتارهای مخفی ایجاد نمی‌شود و همه کشورها در مجرای قانونی و براساس معاهدات بین‌المللی به حقوق خود دست می‌یابند. قرار نیست ما به‌خاطر تهدیدات غرب، تربیت دانشمندان هسته‌ای خود را متوقف کنیم یا دانش هسته‌ای خود را تعطیل کنیم که اگر اینگونه بود، از ابتدا پای در این کار نمی‌گذاشتیم. کاربردی که امروز تکنولوژی صلح‌آمیز هسته‌ای در مسائل پزشکی دارد، قابل چشم‌پوشی نیست. چند هزار بیمار هر روز منتظر خروجی نیروگاه 5 مگاواتی امیرآباد هستند. کارایی فناوری هسته‌ای در بخش انرژی، کشاورزی و مکانیک کاربردهای اساسی است که جمهوری اسلامی ایران می‌خواهد از آن بهره‌مند شود.
نباید این مسأله را فراموش کرد که نفت انرژی تجدیدنشدنی است و پس از مدتی این انرژی به پایان خواهد رسید. دنیای سلطه امروز تلاش می‌کند ما به‌عنوان کشورهای مستقل که حداقل منبع قدرت را در دست داریم، این حداقل منبع قدرت در آینده در دست ما باقی نماند. غرب می‌گوید ایران نیروگاه داشته باشد، اما در آینده سوخت این نیروگاه را آنها تأمین کنند. اما ما می‌گوییم آنها این سوخت را در آینده بر چه اساسی و با چه تضمینی در اختیار ایران قرار خواهند داد. براین اساس چون تضمینی وجود ندارد که غرب به تعهدات خود عمل کند، حق طبیعی ما است که به‌سمت تکنولوژی هسته‌ای برویم.
اگر ما بار خود را تا سال 2010 نبندیم، در این سال در کنفرانس بازنگری غرب بنا دارد تصمیمات جدی برای محدود کردن حقوق کشورها در ان.پی.تی ببینند و حداکثر تلاش ما باید این باشد که بتوانیم در آینده‌ای نزدیک به دانش کامل هسته‌ای دست یابیم. این بحث در سال 2005 نیز مطرح شد، اما با دیپلماسی ایران و باتوجه به فضایی که در دنیا ایجاد شده بود، نتوانستند آن را پیش ببرند. جمهوری اسلامی ایران اکنون نیز باید با‌ به‌کارگیری تدبیر و با استفاده از راه‌های دیپلماتیک به‌دنبال استیفای حقوق خود براساس معاهدات و قراردادهای بین‌المللی باشد. در این بین مجلس شورای اسلامی می‌تواند با فعال کردن دیپلماسی پارلمانی از ظرفیت‌های خود در این راه استفاده کند.