زیاده‌طلبی جریانهای ضدشیعی در عراق

یوسف محسن‌زاده
با اینکه از برگزاری انتخابات پارلمانی در عراق که طی آن ائتلاف شیعیان عراق از بیشترین آرای مردم این کشور برخوردار گردید،‌ چند هفته می‌گذرد، با این حال هنوز علائمی از تشکیل دولت جدید، پدیدار نشده است. علت این موضوع به تلاش سنی‌ها برای احراز موقعیت جدید در دولت آتی از طریق زد و بند و داد و ستد سیاسی با اشغالگران آمریکایی و لیست کردهای عراقی مربوط می‌شود. در واقع پیروزی ائتلاف یکپارچه عراق امری بدیهی بوده و حمایت اکثریت شیعیان عراقی از این ائتلاف پیروزی آنرا تسهیل و تضمین کرده است. با این حال، اعراب سنی در حال حاضر می‌کوشند از طریق ارایه مفاهیمی چون توافق سیاسی، اجازه ندهند که دولت آتی از سوی منتخبان پیروز مردم، تشکیل شود. در حال حاضر ایاد علاوی، گزینه مورد پسند کشورهای عربی برای تصدی پست نخست وزیری عراق تلقی می‌‌شود. علاوی می‌کوشد با نزدیک شدن به کردها از یکسو و برگزاری مذاکرات پشت پرده با جریان صدری‌ها به رهبری مقتدی صدر، ائتلاف یکپارچه را از شانس تشکیل دولت تازه محروم شود. باید در نظر گرفت دیدار مقتدی صدر با پادشاه عربستان که در جریان سفر حج صورت گرفت، از سوی محافل رسانه‌ای مورد توجه قرار گرفت. مقتدی صدر در حالی به دیدار پادشاه عربستان شتافت که قبل از آن، این دولت با ابراهیم جعفری بر سر سهمیه حجاج عراقی در افتاده بود و جعفری را به فقدان پشتوانه سیاسی متهم کرد.
در عوض، جعفری به حضور تروریست‌های در خاک عراق نیز اشاره کرده بود. در چنین اوضاعی می‌توان دیدار مقتدی صدر با عبدالله پادشاه عربستان را بمنزله گامی اشتباه‌آمیز از سوی جریان صدری‌ها تلقی کرد، هنوز، البته خبری از محتوای دیدار وی در عربستان بدست نیامد. با این حال گزار‌ش‌های راجع به تلاش عربستان سعودی برای متقاعد کردن مقتدی صدر به پذیرش نخست‌وزیری ایاد علاوی در صفحه اخبار سیاسی چندین سایت خبری جهان عرب درج شده است. در واقع روی کار آمدن علاوی و یا هر فردی که مخالف احیای حقوق شیعیان عراق باشد، ‌منجر به تضییع حقوق 65 درصدی از مردم عراق که عبارت از شیعیان می‌باشند، ‌خواهد شد. دولت آتی‌، راهی جز اجرای قانون اساسی که اصل فدرالیته را برای اداره کشور عراق به رسمیت شناخته است، ‌ندارد. عربهای سنی، اما جرأت ندارند به کردهای عراقی ایراد وارد کنند که چرا به این سرعت نسبت به تأسیس فدراسیون خودمختار و حتی تشکیل اداره روابط خارجی که معمولا باید از سوی دولت مرکزی اداره شود، اقدام کردند. آنان در عوض، بیشترین تلاش‌های سیاسی خود را برای مهار شیعیان عراق و جلوگیری از احیای حقوق اساسی آنان، ‌متمرکز کردند. اکنون آنچه که مهم است این است که شیعیان عراق باید تلاش کنند صدای مرجعیت دینی عراق به گوش همه عراقی‌ها برسد تا معلوم شود چقدر نسبت به تامین وحدت جغرافیایی و چارچوب‌های سیاسی این کشور علاقمند است. از طرفی شیعیان باید با توان بالای خود هرگونه تلاش عرب‌های سنی برای حضور در کابینه مرکزی به میزانی غیر متناسب با تعداد و ثقل جمعیتی‌شان، جلوگیری کنند وگرنه، ‌آنان شرایط زمان حاکمیت جابرانه صدام را دوباره برقرار خواهند کرد.