مجید یوسفیان
اسلامستیزی فرآیندی مستمر و رو به رشد در جوامع غربی است که در قالب جدلهای تبلیغاتی، فرهنگی و همزمان در بسترهای سیاسی با اهدافی چندوجهی دنبال میشود. توهین به پیامبر عظیمالشان اسلام در یکی از رسانههای دانمارک و تکرار آن در رسانههای نروژ، حلقهای از یک زنجیره به هم پیوسته و حساب شده است که از پس حوادث 11 سپتامبر 2001 تشدید شده است. مترادف تلقی کردن اسلام و تروریسم، طرحی است که محافظهکاران نو در امریکا و صهیونیستها در صدد تحمیل آن بر افکار عمومی جهان بخصوص افکار عمومی غرب هستند.
گرچه در واکنش به این حادثه نامیمون، سازمان کنفرانس اسلامی با تاخیری دو هفتهای بیانیهای در محکومیت آن صادر کرد و کشورهای اسلامی همچون ایران، عربستان، کویت، مصر، بحرین، یمن و بقیه دولتها و محافل اسلامی هر کدام جداگانه نسبت به این موضوع اعتراض نمودند، اما واقعیت این است که فقدان راهبردهای مشترک در جهان اسلام برای رویارویی با این حرکت ها باعث جسور شدن محافل اسلام ستیز در غرب شده است.
جهان اسلام دارای اهرمها و ابزار قدرتمندی جهت مقابله با این حرکتهاست. پاشنه آشیل جوامع اروپایی بخصوص کشورهای نه چندان مطرحی چون دانمارک و نروژ روابط اقتصادی و تجاری است اعلام تحریم کالاهای دانمارک در عربستان و کویت باعث شد که دولت دانمارک که تاکنون با ادعای آزادی مطبوعات سعی داشت از کنار این اهانت مذموم بگذرد علنا به عذرخواهی از مسلمانان بپردازد و سفیر نروژ در عربستان نیز توهین به مقدسات اسلامی را محکوم نماید. کاهش سطح مبادلات اقتصادی و سیاسی، تحریم کالاهای مصرفی و تجاری، یکپارچگی در اتخاذ سیاستهای یکسان فرهنگی و سیاسی، ابزارهایی است که میتواند مانع اقداماتی شود که هدف آن عادی کردن روند توهین به مقدسان اسلامی است. بدون شک محافل صهیونیستی و تندروها در جهان غرب، رویای تقابل فرهنگی با جهان اسلام را با کاستن از حساسیتهای جهان اسلام در سر میپرورانند تا در پروژهای درازمدت، دنیای اسلام را به پذیرش خواستهای خود که پیروی از الگوهای فرهنگی، اجتماعی و تمدنی غرب است وادار نمایند. ترس از پتانسیلهای پویای تمدن اسلامی صاحب منصبان قدرت غرب را دچار ترس و واهمهای استراتژیک کرده است. کم اثری حوادث پر هزینهای چون 11 سپتامبر 2001، در تحمیل ایده مترادف اسلام با خشونت و تروریسم، زمینه را برای اقدامات حساب شده دیگر فراهم کرده است.
نباید از کنار حوادثی چون توهین به پیامبر اکرم(ص) در دانمارک و نروژ براحتی عبور کرد و آن را تنها ناشی از اقدام یکجانبه یک نشریه تلقی کرد.