16 آذر، روز دانشجو

شهرام خواجه‌وند
وقتی تقویم روز شمار کشورمان را ورق می‌زنیم بی شک روزهای قشنگ و به یادماندنی را می‌بینیم که جزیی از افتخارات این مرز و بوم می‌باشند روزهای قشنگی که نماد عزت و ا فتخار و سربلندی کشورمان را در برابر کفر و استبداد نشان می‌دهد یکی از آن روزهای به یاد ماندنی 16 آذر سال 32 بود.
در 16 آذر سال 32 و بعد از کودتای 28 مرداد و بر کنار شدن مصدق و روی کارآمدن دولت زاهدی شاه نیز به ایران برگشته و دولت آمریکا نیز در تثبیت رژیم پهلوی و اعلام حمایت از دولت ایران و جلوگیری از هر گونه اقدام و سرکوب هرج و مرج، ریچارد نیکسون معاون اول رئیس جمهور وقت را به ایران فرستاد. دو سه روز قبل از ورود نیکسون به تهران ساواک هر نوع فعالیت را سرکوب می‌کرد در آن روز حساس و تاریخی نیز که با تجمع دانشجویان در دانشکده فنی در دانشگاه تهران در مخالفت با ورود نیکسون به دانشگاه و نفوذ بیگانگان و هر نوع سر سپردگی با حمله ساواک مواجه شدند که این درگیری منجر به شهادت سه تن از دانشجویان گردید از همان روزهای نخستین بود که دانشگاه نیز دربطن حرکت این انقلاب در کنار دیگر اقشار جامعه قرار گرفت.
دانشجویان را می‌توان به عنوان یکی از نیروهای موثر در تحریک و هدایت توده‌های انقلابی در جریان انقلاب سال 57 معرفی نمود. دلیل تاثیر دانشجویان بر جریانات تاریخی انقلاب ایران این است که شرط اساسی برای پیروزی یک حرکت و جنبش در هر اجتماعی همراهی گروههای مختلف و یا توده‌های مردمی با آن جنبش است.
دانشگاه را نیز می‌توان به عنوان یکی از مهمترین کانونهای برقراری این ارتباط نام برد چرا که به تعبیر مقام معظم رهبری از نرم افزار سیاسی جنبش دانشجویی این بوده که دانشگاه امروز جدای از اینکه تولید کننده و صادر کننده علم می‌باشد مهمتر از آن این است که ما شاهد یک رشد فراگیر در این مرکز مهم علمی به لحاظ شخصیتی اخلاقی و دینی و ساختن پایگاه مهم اسلامی در جهت نشر فرهنگ ناب اسلامی که برگرفته از فرامین الهی و رشد و بالندگی جهت ساختن ایرانی آباد و سربلند باشیم.
در 27 سال گذشته نیز شاهد فراز و نشیب زیادی به لحاظ سیاسی در دانشگاه‌ها بودیم. از دل همین کانون علم و معرفت، جوانان پر شوری برخاستند که در دفاع از کیان و ارزشهای این انقلاب لباس رزم و جهاد و شهادت را بر ردای علم مقدم شمرده و جان این نعمت عزیز خدادادی را در طبق اخلاص نهاده و با خون خود نهال نو شکفته این انقلاب را به ثمر رساندند.
از جنبه دیگر نیز نگاه نافذ جامعه در جهت ارتقای رشد و تعالی کشور به لحاظ علمی و تکنولوژی سنت این قشر می‌باشد اما در چند سال اخیر دانشگاه این محیط کسب علم و دانش دستخوش بازیهای حزبی و سیاسی گروه‌های موسوم به اصلاح طلب گردید و تبدیل به پایگاهی امن برای جولان دادن اپوزیسیون داخلی و خارجی گردید به گونه‌ای که از دانشجو به عنوان ابزاری در جهت دستیابی به مقاصد خود استفاده می‌نمودند، ایجاد جنگ روانی در بین دانشجویان و در مخاطره قرار دادن موقعیت علمی و فرهنگی آنها و استفاده از آنها در زد و بندهای سیاسی باعث شد تا از درون به یک دوگانگی و انشقاق دچار شوند، که مهمترین این وقایع از 18 تیر 78 در کوی دانشگاه شروع شد مخالفان نظام و ولایت به بهانه احیای دموکراسی و با شعار استقرار قانون و اصلاحات در ساختار حکومتی (که انگار تاکنون کشور در بی‌قانونی به سر می‌برد) به بهانه‌های واهی دانشجویان را سپر بلای خود نمودند اما دریغ از آنکه جز کفی بر روی آب نبودند دانشجویان آگاه و بیدار در آن دیدار آسمانی با مقام ولایت با دیدگانی اشکبار پیوند مجدانه خود را با انقلاب و ارزشهای حاکمه آن نشان دادند.
رهبری در بیانات و رهنمودهای حکیمانه خود در بین این قشر ضمن دعوت آنها به هوشیاری آنها را به گرفتن مطالبات خود که همان مطالبات رهبری نیز بوده دعوت نمودند ایشان در دسته‌بندی مطالبات دانشجویی متصل بودن به نرم افزار سیاسی دانشجویی، سیاسی شدن دانشگاه، تامل دانشجویان در کسب علم و معرفت، جهاد علمی و تسری دادن و همچنین تحصیل، تهذیب و ورزش را از مهمترین اولویت‌های قشر جوان و یا دانشجو بر شمردند.
شاید بتوان گفت مقصود و منظور رهبری از متصل بودن به نرم افزار سیاسی آگاهی و شور و شعور دانشجو و اطلاع داشتن از موقعیت حساس کشور در همه مقاطع، دفع آفت از محیط دانشگاهی و ایجاد یک دگرگونی عظیم و بنیانی در همه ساختارهای سیاسی و اجتماعی، تاکید بر احکام الهی که شالوده اصلی انقلاب می‌باشد، خلاقیت و رفتاز عقلانی در تعقیب اهداف و آرمانهای انقلاب و ایدئولوژی اسلام بر شمرد.
اکنون نیز در این برهه حساس و شرایط کنونی بار دیگر حضور سیاسی دانشجویان و در صحنه بودن آنها در حمایت از فرامین رهبری و دولت جدید و ارایه راه کارهای علمی در پیشرفت و به حرکت در آوردن کشور را می‌طلبد.