میشل عون کلید دمشق را به دست گرفت

میشل عون با طوفان عکس‌العمل مخالفان این سفر با آرامش خاصى برخورد کرده و حتى در قبال برخى از این اظهارات لبخند مى‌زند.
این لبخند براى کسانى که او را به عنوان شخصى پر التهاب مى‌شناسند، بسیار پر معناست. وى از کسانى که این دیدار را (که دیدار آشتی بین مسیحیان لبنان و سوریه است) سبک مى‌گیرند، مى‌خواهد که به این سفر با دید تعامل فرهنگ‌ها و تمدن‌ها نگاه کنند نه اینکه آن را از زاویه تنگ داد و ستدهاى سیاسى بنگرند.
بر خلاف انتظار برخى، مبنى بر نگرانى ژنرال از امتحان مردمى وى در انتخابات به نظر مى‌رسد که وى اکنون براى رسیدن انتخابات لحظه‌شمارى مى‌کند تا میزان وفادارى طرفدارانش به خود را شناخته و میزان موفقیت طرحى که وى براى بازگرداندن اعتبار و آبرو به مسیحیان لبنان تهیه دیده را درک کند.
اعتماد به مسیحیان
هنگامى که عون از اولین نتایج نظرسنجى مربوط به تایید مسیحیان از سفر خود به سوریه را مشاهده کرد، خوشحال شد نه به خاطر اینکه مسیحیان این سفر وى را تایید کردند، بلکه به خاطر اینکه اعتماد وى به همکیشانش بجا بوده است.
به وى گفته شد که استقبالى که از وى در سوریه به عمل آمد تاکنون براى هیچ کسى سابقه نداشته است، مگر براى جمال عبدالناصر و یکى از همراهان هم به شوخى گفت چون که ژنرال میشل عون یاور مسیحیان لبنان است.
وى از شنیدن عکس‌العمل این دیدار، بیش از اینکه به تعریف‌ها و تمجیدها توجه داشته باشد در واقع به میزان تاثیر این سفر در از بین بردن کدورت‌ها بین مسیحیان دو کشور همسایه اهمیت مى‌دهد.
یکى دیگر در جواب کسانى که عون را به وابستگى به سوریه متهم مى‌کردند، گفت که رنگ نارنجى که در مراسم استقبال از عون دیدیم و در کوچه و بازار سوریه مشاهده کردیم ثابت مى‌کند که مردم سوریه عونى شده‌اند، نه اینکه عون سورى شده باشد.
یکى از کسانى که براى خوشامدگویى به نزد عون آمده بود پرسید آیا کلید بیروت را از سوریه پس گرفتید و وى با لبخند جواب داد که کلید دل‌ها را به دست آوردیم.
البته بدون شک نتایج این سفر محدود به نتایج علنى آن نیست و در آینده نزدیک ابعاد و نتایج این اعتماد فیمابین براى همگان روشن خواهد شد. درست است که عون، هنگام بازگشت از سوریه، زندانیان لبنانى را با خود پس نگرفت و یا نقشه‌هاى ترسیم مرزها را با خود نیاورد، ولى مطمئن است که پل‌هاى اعتماد و اطمینانى که بین وى و مقامات سوریه بوجود آمد، باعث مى‌شود بسیاری از پرونده‌هاى بین دو کشور حل شود و این امر کمکى مى‌تواند براى میشل سلیمان باشد که روابط لبنان را با سوریه به حالت عادى و به درجه همسایگى برساند.
بدون شک در مورد سوریه نیز هر چه نگرانى‌هاى سوریه از اوضاع داخلى لبنان بهبود یابد، میزان همکارى آنها در حل پرونده‌هاى پیچیده نیز بیشتر خواهد شد که یکى از این پرونده‌‌ها بازگشایى سفارتخانه در دو پایتخت است که توقع مى‌رود، قبل از پایان ماه جارى این سفارت‌خانه‌ها بازگشائى شود.
بازگشایى سفارتخانه‌هاى دو کشور در واقع به معناى آغاز مرحله جدیدى در تعامل بین دو کشور است که در این تعامل، نهادها و نه اشخاص نقش ایفا مى‌کنند.
مسئله بازگشایى سفارتخانه‌ها موضوعى نیست که فقط محدود به سوریه باشد و غربى‌ها بخصوص فرانسوى‌ها اهمیت زیادى براى آن قائل هستند.
بازگشت اعتدال به روابط لبنان و سوریه
منابع فرانسوى تاکید کرده‌اند که نیکلا سارکوزى بر این باور است که آغاز روابط دیپلماتیک بین لبنان و سوریه تا قبل از سال جارى مسئله‌ای بسیار حیاتى و مهم براى فرانسه است که به تنهایى انزواى سوریه را به امید دستیابى به خواسته‌هاى بین‌المللى شکست و اکنون توقع دارد که سوریه به وعده‌هاى خود در قبال شکست این تحریم بین‌المللى عمل کرده و روابط خود را با لبنان به وضعیت قابل قبولى برساند.
این منابع تاکید کردند که سارکوزى بر این باور است که حل و فصل پرونده‌هاى پیچیده‌اى همانند زندانیان لبنانى در زندان‌هاى سوریه و یا مسئله ترسیم مرزهاى بین دو کشور مسائلى نیست که بتوان خیلى زود آنها را حل کرد، ولى در مقابل سارکوزى هیچ مانعى در تاخیر در ایجاد روابط دیپلماتیک بین دو کشور نمى‌بیند و این امر تنها موردى است که مى‌تواند خیلى زود به نتیجه رسیده و انگیزه‌هاى حقیقى سوریه را در قبال روابط خود با لبنان نشان دهد.
در مقابل، عدم بازگشایى سفارتخانه‌ها و آغاز نشدن روابط دیپلماتیک بین دو کشور باعث مى شود فرانسه در تنگنا قرار بگیرد، زیرا فراسنه در شکست تحریم بین‌المللى عجله کرده و موافقت کرد که چک پیش از موعدی ارائه بدهد به امید اینکه بعدها سوریه به وعده‌هاى خود عمل کند.
این تنها فرانسه بود که عقیده داشت سیاست‌هاى تحریم و انزوا به نتیجه نرسیده و باید روابط خود را با سوریه عادى ساخت.
فرانسه در عین رعایت اصل حمایت از لبنان و استقلال آن، تلاش کرد که در سیاست‌هاى خود پراگماتیک عمل کند، زیرا مى‌داند که بیشتر حکومت‌هاى عربى وابسته به آمریکا هستند و سوریه و لبنان تنها راهى است که فرانسه مى‌تواند نقش خود را در منطقه حفظ کند.