جنگ‌طلب‌ها قدرت را در تل‌آویو به دست مى‌گیرند

* جنگ ۳۳ روزه حزب لبنان و همچنین جنگ ۲۲ روزه غزه که هردوبا شکست رژیم صهیونیستى همراه بود چه تائیرى بر انتخابات این رژیم خواهد گذاشت؟
** در حال حاضر احزاب لیکود،کادیما و کار در انتخابات اسراییل با یکدیگر رقابت بیشترى دارند، اما جنگ ۳۳ روزه و همچنین جنگ غزه شانس افرادى مثل زیپى لیونى و ایهود باراک را به شدت کاهش داده است.
در حزب کادیما، ایهود اولمرت به دلایل مشخص از سمت نخست وزیرى استعفا داده و در حال حاضر تنها به عنوان کفیل در این سمت قرار دارد، در انتخابات اخیر چیزى براى ارائه و از دست دادن نداشت بنابراین از این حزب لیونى کاندیداى نخست وزیرى شده است که او هم به دلیل شکست در جنگ غزه مورد انتقادشهروندان صهیونیستى قرار گرفته و نمى تواند آراى چندانى را به خود اختصاص دهد.
درهمین راستا ایهود باراک نیز که در کابینه اولمرت سمت وزارت جنگ را در دست دارد دچار چنین مشکلى شده است.
یعنى افکار عمومى اسراییل به دلیل شکست در جنگ غزه به این دو روى نخواهند آورد.
بنابراین به نظر مى آید حزب لیکودکه بنیامین نتانیاهو رهبرى آن را در اختیار دارد و حزبى راست گرا و تندرو است از شانس بیشترى برخوردار باشد. زیرا این حزب داراى افکار جنگ طلبانه است.
* پس مى توان گفت ساکنان سرزمین هاى اشغالى متاثر از شکست در جنگ غزه و حزب الله لبنان به راست گرایى و تندروى روى آورده اند؟
** بله شهروندان و ساکنان اسراییل به دلیل این که حاکمان بتوانند امنیت و همچنین ثبات را براى آنها فراهم کنند به گروه ها و احزابى گرایش پیدا کرده اند که دربرابر گروه هاى مقاومت فلسطینى به خصوص حماس و جنبش مقاومت اسلامى از شدت بیشترى استفاده کرده و آنها را تحت فشار قرار مى دهند. در میان احزاب اسراییلى که در انتخابات حضور فعال دارند حزب لیکود از چنین موقعیتى بر خوردار است.
* در اسراییل در حالى تندروها و حتى جنگ طلب ها روى کار مى آیند که آمریکا با کابینه جدید ، مدام از صلح در منطقه خاورمیانه صحبت مى کند، آیا این مسئله باعث نمى شود که شکاف و تضادى بین مقامات آمریکایى و اسراییلى در دور جدید ایجاد شود؟
** با توجه اینکه نتانیاهو در شعارهاى انتخاباتى و ضد ایرانى گفته است که در برابر ایران و فعالیت هاى هسته اى آن حتى به گزینه نظامى نیز فکر مى کند، نباید فراموش کرد که بین تمامى گروه ها و احزاب حاضر در اسراییل و همچنین افراد و احزاب آمریکا چه جمهورى خواه و چه دموکرات در خصوص صلح خاورمیانه و همچنین نوع برخورد با ایران به خصوص فعالیت هاى هسته اى آن اتفاق نظر وجود دارد یعنى همانگونه که بین احزاب مختلف اسراییل در خصوص فعالیت هاى هسته اى ایران و حمایت آن از گروههاى مقاومت فلسطینى اتفاق نظر وجود دارد در آمریکا نیز هر دو حزب در این موارد با یکدیگر و همچنین با مقامات صهیونیستى هم راى و هم نظر هستند؛بنابراین رویکرد و استراتژی چیزى انتخابى آنها با یکدیگر هماهنگ است. از سویى دولت اوباما درباره ایران با کنار گذاشتن قدرت سخت که جورج بوش از آن استفاده مى کرد در صدداست از قدرت نرم و قدرت هوشمند استفاده کند، بنابراین اگر مقامات اسراییلى بخواهند با ایران به قدرت سخت و نظامى گرى روى بیاورند ابتدا باید مجوز آن را از آمریکا کسب کنند، که در حال حاضر به نظر مى آید چنین موقعیتى براى اسراییلى ها مهیا نیست.
از سویى دیگر ایران نیز نشان داده است که در برابر هر دو قدرت نرم که مبتنى بر فشارهاى حقوق بشرى و تحریم هاى مختلف است و قدرت سخت که مبتنى بر نظامى گرى و تهدید است از توان مقابله برخورداراست.
* به نظر مى آید در انتخابات اسراییل هیچ یک از احزاب نتوانند اکثریت مطلق کرسى هاى پارلمانى را به دست آورده و قدرت را تنها به خود اختصاص دهند، با این وجود آنها مجبور خواهند شد باردیگر از کابینه ائتلافى استفاده کنند. آیا این مسئله شکنندگى و عدم تثبیت قدرت در اسراییل را رقم نمى زند؟
** اگر چه احزاب اسراییلى در رقابت با یکدیگر رفتارهاى خاصى انجام داده و در بسیارى از موارد با یکدیگر مخالفت مى کنند، اما مهم این است که تمامى این احزاب در جبهه مقابل فلسطین، مقاومت و ایران قرار دارند؛ بنابراین کابینه هاى ائتلافى نقش خود را در این راستا تنظیم مى کنند.