«آمریکا ستیزی» و «آمریکا گرایی» به روایت «روژه گارودی» (بخش سوم)

1- اروپای پیمان ماستریخت، اروپای آمریکایی
«هدف از این پیمان گسترش اتحادیه‌ی اروپای غربی (U.E.O) به عنوان ابزاری برای تقویت ستون اروپایی ناتو می‌باشد.»
در متن پیمان ماستریخت سه بار بر مطلب فوق تاکید شده است. برای اینکه کسی در مورد بردگی اروپای آمریکایی دچار تردید نشود در اعلامیه‌ی I خاطرنشان شده است که «دفاع مشترک» احتمالی باید «در چارچوب ناتو صورت بگیرد» (بند اول)، «در چارچوب اتحادیه‌ی اروپای غربی و ناتو عمل کن» و «ناتو مرجع اصلی مشاوره باقی خواهد ماند.»
هدف از این تاکید ویژه بر نقش ناتو این است که اروپا به یکی از عوامل سیاست خارجی آمریکا بدل شود. اروپای پیمان ماستریخت نمونه‌ی کاملی از قربانیان سیاست سلطه جویانه‌ی آمریکا در دنیاست.
روزنامه نیویورک تایمز در تاریخ 8 مارس 1992 سندی از اسناد پنتاگون را چاپ کرد که در آن چنین آمده است:
«وزارت دفاع معتقد است که ماموریت سیاسی و نظامی آمریکا در دوره‌ی پس از جنگ سرد این است که به هیچ رقیبی اجازه‌ی ظهور در ار وپای غربی، آسیا یا در سرزمین‌های کشورهای عضو جامعه‌ی اقتصادی اروپا را ندهد.»
این گزارش به اهمیت این احساس که نظم جهانی در نهایت از سوی آمریکا ارایه می‌شود اشاره می‌کند و به ترسیم دنیایی می‌پردازد که در آن تنها یک قدرت غالب جهانی وجود دارد که:
«روسای ان باید سیاستی را در پیش بگیرند که هدف از آن ناامید کردن رقبای احتمالی که می‌خواهند نقش جهانی یا منطقه‌ای بهتری را ایفا کنند، باشد.»
آمریکائیها در رابطه به نقش ویژه‌ی ناتو اینگونه اظهار داشته‌اند که:
«ما باید جلوی ایجاد سیستم امنیتی ویژه‌ی اروپا را که باعث تضعیف ناتو می‌شود را بگیریم.»
اعلامیه‌ی مربوط به روابط با ناتو در بیانیه‌ی نهایی کنفرانس ماستریخت‌ جای هیچ شک و شبهه‌ای در این باره باقی نمی‌گذارد:
«اتحادیه‌ی اروپا با رعایت کامل موارد تصویب شده در پیمان ناتو، عمل خواهد کرد.»
این پیمان تاکید می‌کند که نهادهای اروپایی باید «سیاست مشترکی را در تمام زمینه‌های سیاست خارجی» در پیش گیرند و به قول پل ماری دولاگورس مدیر مجله‌ی «دفاع ملی» این بدان معناست که «دیگر هیچگونه سیاست ملی وجود نخواهد داشت.»
توصیه به رعایت همه جانبه‌ی نقش ناتو در ماده‌ی 1_ j از موضوع V و نیز در بند J.4 تکرار شده است.
بنابراین کاملا واضع است که هدف از پیمان ماستریخت ایجاد یک «اروپای آمریکایی» است. در مورد سیاست اقتصادی و اجتماعی و در یک کلام سیاست کلی اروپا نیز وضع بر مین منوال است.
جورج بورش در سال 1991 نظریه‌ی ایجاد «بازار واحد» از آمریکا تا آلاسکا را اعلام کرد. وی در دیدار با ابدو دیوف رئیس جمهور سنگال خاطرنشان کرد که آمریکا خواهان اتحاد اقتصادی آفریقا در اسرع وقت است. رونالد ریگان در 8 می 1985 خواهان «توسعه اتحادیه‌ی اروپا از لیسبون تا سرزمین‌های اتحاد جماهیر شوروی»‌شد. جورج بوش هم از «تصمیمات تاریخی» اتخاذ شده در ماستریخت اظهار خشنودی کرد و گفت:
«یک اروپای متحد‌تر شریک مطمئن‌تری برای آمریکا خواهد بود و خواهد توانست مسئولیت بیشتری را تقبل کند.»ژ
کلینتون هم در سال 1998 از ایجاد پول واحد اروپا به گرمی استقبال نمود.پیمان ماستریخت یعنی الحاق کامل کامل و قطعی به اقتصاد بدون مرز بازار. بند G.3 این پیمان بازنگری در تصمیمات اتخاذ شده را صراحتا ممنوع کرده است.
روبرپلیته (46)، مدیرکل سابق سرویس‌های اقتصادی دو شورای ملی کارفرمایان فرانسه و عضو کمیته‌ی اقتصادی و اجتماعی جامعه‌ی اقتصادی اروپا، در روزنامه‌ی لوموند مورخه‌ی 23 ژوئن 1992 پیش‌بینی‌های زیر را ارایه می‌دهد:
«تا سال 1997 بیکاری در اسپانیا از 16درصد به 19درصد خواهد رسید.»
در مورد یونان و پرتغال نیز «آمار و ارقام سرسام‌آوری» ارایه خواهد شد. اما در مورد فرانسویها باید گفت که «برای مدت طولانی نمی‌توان از آنها مخفی داشت که سیاست القاء شده از سوی پیمان ماستریخت، تحت عنوان بازگشت به اقتصاد بازار، در واقع ارتجاعی‌ترین الگوی اقتصادی در شصت سال اخیر است.»
بدین ترتیب اروپا با ملحق شدن به بازار جهانی تحت رهبری آمریکا، کشاورزی، صنعت، تجارت، سینما و کل فرهنگ خود را در اختیار قوانین تبادل آزاد قرار داده است. اقتصاد‌دان محتاطی چون موریس آلیس در مورد تبادل آزاد چنین می‌گوید:
«در آینده‌ای قابل پیش‌بینی، دیگر مانند امروز شاهد روی آوری به تبادل آزاد جهانی نخواهیم بود.»
نمونه‌های زیاد و دردناکی از متضرر شدن اروپا در این بازی وجود دارد.
قبل از هرچیز در مورد آنچه به کشاورزی اروپا مربوط می‌شود باید گفت کشاورزی این قاره به خاطر خدمت به غلات آمریکایی رو به نابودی نهاده است.
توافقات مارس 1991 که تحت فشار مستقیم آمریکا اتخاذ شدند، سیاست مشترک کشاورزی اروپا را که برای رویارویی کشاورزان این قاره با بازارهای جهانی به آنها کمک می‌کرد، زیر سوال برد. این توافقات از ترس مقابله به مثل آمریکا_ نظیر آنچه این کشور برای تحمیل گوشت حیواناتی که با تزریق هورمون پرورش داده شده و از سوی بلژیک تحریم شده بودند، انجام داد_ اتخاذ شدند و اروپت بلافاصله در برابر خواست آمریکا سر تعظیم فرود آورد. توافق 21 می 1992 برای اصلاح سیاست مشترک کشاورزی شامل کاهش تولید غله از طریق آیش اجباری 15 درصد از زمین‌های قابل کشت، کاهش 15 درصد تولید گوشت گاو به مدت سه سال و کاهش 5/2 درصد روغن حیوانی است.
به منظور کاهش گوشت و شیر، جایزه ویژه دامداران حذف شد تا قدرت تولید‌کنندگان کاهش یابد و میزان تولید لبنیات 2 درصد پایین آید.
این ضربه‌ی هولناک به کشاورزی اروپا در زمانی که 5/1 میلیون نفر در جهان با گرسنگی دست و پنجه نرم می‌کردند، بهترین فرصت را
در اختیار غله‌فروشان آمریکایی برای اشباع بازار تشنه جهانی قرار داد. هدف این توافقات، کاهش تولید و سطح زیرکشت به جهت تضمین بازار برای آمریکایی‌هاست. این در حالی است که 800 هزار تن گوشت گاو، 25 میلیون تن غلات، 700هزار تن روغن حیوانی و شیرخسک در انبارها نگهداری می‌شود تا لطمه‌ای به کشاورزی آمریکا وارد نیاید.
صنعت اروپا هم کمتر از کشاورزی این قاره متضرر نشده است. آقای لئون برتیان، کمیسر اروپا در امور مربوط به رقابت اقتصادی به بهانه حفظ قوانین رقابت در اروپا مانع خرید شرکت هواپیماسازی هاویلند توسط دو شرکت فرانسوی و ایتالیایی شد. این امر موجب شد یک گروه صنعتی اروپایی تا حدی رشد نکند که باعث آزار شرکت‌های آمریکایی شود. آمریکا از تمام توان خود استفاده می‌کند تا سود شرکت هواپیماسازی ایرباس به هیچ وجه از 25 درصد فراتر نرود. این در حالی است که اروپاییان خواهان 35 درصد سود هستند. آمریکایی‌ها که خود را مبلغان «تبادل آزاد» معرفی می‌کنند، ایرباس را تهدید می‌کنند که بازارهایشان را بر محصولات آن خواهند بست.
درتمام بخشها از آب معدنی گرفته تا وسایل الکترونیکی، همین شیوه حاکم است. پس از آنکه شرکت هلندی فیلیپس و شرکت ایتالیایی فرانسوی تامسون دست از رقابت با آمریکای‌ها برداشتند اینک نوبت شرکت آلمانی زیمنس است که تولید عمده خود را به نفع شرکت IBM آمریکا کنار بگذارد.به راحتی می‌توان به عمق فاجعه‌ای که سلطه‌پذیر بودن فناوری اروپا از نظر اشتغال و بیکاری به وجود آورده است پی برد.
مثال زنده دیگر به قاچاق سلاح مربوط می‌شود. هنوز یک سال از فرمان جورج بوش در مورد مبارزه با تولید سلاح از جمله سلاح‌های کشتار جمعی نگذشته بود که در سال 1991 توافقی میان پنتاگون و وزارت دفاع به عمل آمد که طبق آن دولت اجازه داشت به صادرکنندگان آمریکایی سلاح در برپایی نمایشگاه‌ها و فروش آن کمک کند.
نتیجه این توافق این بود که در سال 1991 صادرات تسلیحات آمریکا که جنگ خلیج فارس هم تبلیغات زیادی برای آن کرده بود دو برابر شود. فروش تسلیحات در سال 1991، 61درصد افزایش یافت و به 23 میلیارد دلار رسید.
این رقم در سال 1990 حدود 14 میلیارد دلار بود.
2- آسیای آمریکایی
نظام آمریکا به موازات فتح مرحله دوم از طریق نفوذ اقتصادی و رام کردن سیاسی اروپا، به فتح مرحله سوم یعنی دستیابی به آسیا از طریق شیوه‌ای متفاوت‌تر، یعنی تهاجم نظامی همت گماشت. البته «انجام مأموریت» همواره بهانه‌ای بوده است که آمریکا برای توجیه تهاجماتش به کشورهای این منطقه ارائه داده است.
آمریکا به بهانه دفاع از «امنیتش» هزاران کیلومتر دورتر از مرزهای این کشور و در آن سوی اقیانوس آرام به کشور کره حمله کرد و بدین وسیله «جهانی شدن جنگ سرد» را اعلام نمود. بهانه این حمله «تهاجم غافلگیرکننده» کره شمالی، متحد شوروی، علیه کره جنوبی (یکی از پایگاه‌های آمریکا) در منطقه بود. این تهاجم آمریکا در سال 1950 صورت گرفت. در آن زمان بازار فروش اقتصاد آمریکا جوابگوی نیاز صنایع این کشور که پس از جنگ جهانی دوم به سرعت رشد کرده بودند نبود. بنابراین برای حفظ «توسعه» هر چه بیشتر اقتصادی لازم بود جنگ‌های دیگری به وجود آید.
جنگ کره در سال 1950، جنگ ویتنام که تا سال 1973 ادامه داشت جنگ پاناما در سال 1989، جنگ خلیج فارس در سال 1991 و جنگ کوزوو در سال 1999 همگی در جهت جوابگویی به این نیاز درونی نظام آمریکا به وقوع پیوستند. تمام بهانه‌هایی که در توجیه این جنگها آورده می‌شوند تنها برای سرپوش گذاشتن بر این واقعیت تلخ و سودجویانه است.
بهانه آمریکا برای جنگ‌های کره و ویتنام جلوگیری از پیشروی اتحاد جماهیر شوروی بود. بهانه جنگ پاناما تنبیه یک قاچاقچی مواد مخدر به نام ژنرال نوریگا بود که تا آن زمان سیا مانند رؤسای جمهور آمریکا با او با احترام رفتار کرده بود. هدف از این حمایت تمایل سیا به ورود به باند مافیایی شبکه قاچاق مواد مخدر بود.
در خلیج فارس بهانه‌ای که برای شعله ور کردن جنگ ارائه شد، پاسخگویی به اشغال کویت توسط عراق بود. ولی وقتی سازمان ملل صمیمه نمودن کرانه غربی رود اردن، ارتفاعات جولان، جنوب لبنان و حتی بیت المقدس به وسیله اسراییل را محکوم کرد مقابله با اشغالگر برای آمریکا معنا و مفهومی نداشت.
تبلیغات همه جانبه رسانه ها باعث شد همگان فراموش کنند که کویت نه در زمان امپراطوری عثمانی و نه در زمان قیمومیت انگلستان هیچگاه مستقل نبوده و هنگامی که ژنرال قاسم تصمیم گرفت نفت عراق را ملی کند (در آن زمان 94 درصد نفت عراق در دست شرکت‌های غربی قرار داشت) دولت انگلیس با تهدیدات نظامی، کویت را از عراق جدا کرد. در آن زمان نصف تولیدات نفت عراق در کویت صورت می‌گرفت و انگلیسیها یکی از فاسدترین حاکمان و رؤسای قبایل خاورمیانه را به حکومت آن برگزیدند.
آمریکا در پاسخ به پیشنهادات متعدد عراق برای صلح و عقب نشینی نیروهایش از خاک کویت دست به همان عملیات استعماری زد که انگلستان در سال 1961 انجام داد و باعث کشته شدن یک میلیون عراقی شد. افکار عمومی نیز به کمک دروغ پردازی‌های مطبوعات و آژانس‌های جهانی دچار توهم و زودباوری شدند. یکی از مثال‌های آشکار این دروغ پردازیها مربوط به دختر جوانی می‌شود که می‌گفت شاهد ددمنشی های سربازان عراقی در تاراج اموال کویتی ها و کشتن بچه‌های آنها بوده است. ولی چند روز بعد مشخص شد این «شاهد» کسی نبوده جز دختر سفیر کویت در واشنگتن که به هنگام اشغال کویت در خارج از این کشور بوده است.
انگیزه‌های آمریکا از نابودی عراق بر آنهایی که با مکانیسم این نظام آشنا هستند، پوشیده نیست. نیکسون رئیس جمهور سابق آمریکا در روزنامه‌ی نیویورک تایمز مورخه ی 7 ژانویه 1991 چنین می‌نویسد:
« ما به خاطر دفاع از دموکراسی به کویت نرفته‌ایم چون نه در کویت و نه در کشورهای منطقه دموکراسی وجود ندارد. ما برای سرکوبی یک دیکتاتور به کویت نرفته‌ایم چون در این صورت ب اید به سوریه هم اعلان جنگ می‌دادیم. ما برای دفاع از تساوی بین‌المللی هم به کویت نرفته‌ایم. ما به این دلیل به ‌آنجا رفته‌ایم که به هیچکس اجازه ندهیم به منافع حیاتی ما لطمه بزند»
آلن پیرفیت ،‌تحلیلگر صاحب نظر مسایل بین‌المللی و یکی از وزرای ژنرال دوگل، پس از اشاره به نقش گروه فشار طرفدار اسرائیل که خواهان خلاص شدن از شر صدام حسین بودند، می‌افزاید:
« گروه فشار تجاری به این نتیجه رسید که جنگ می‌تواند بار دیگر چرخ اقتصاد را به حرکت درآورد.مگر جنگ جهانی دوم و سفارشات زیادی که برای اقتصاد آمریکا به همراه آورد، باعث نشد به بحران سال 1929 که تا پایان جنگ جهانی آمریکا نتوانسته بو از آن خارج شود، پایان داده شود؟مگر جنگ کره باعث رونق مجدد اقتصاد آ‌مریکا نشده بود؟ پس هر جنگی که بتواند برای آمریکا پیشرفت به همراه آورد جنگ مبارکی است.»
در این جاست که گفته‌ی ژورس در مورد نظام سرمایه‌داری به اثبات می‌رسد. وی گفته بود:
« سرمایه‌داری در بطن خود جنگ دارد همانطور که ابر غلیظ نشان از طوفان دارد.»
جنگ علیه یوگسلاوی علاوه بر انگیزه‌های یاد شده،‌ دلایل جدیدتری نیز داشت.آمریکا با حمله به کشوری که به مرز هیچکدام از همسایگانش تجاوز نکرده بود و به بهانه‌ی « مداخله‌ی بشر دوستانه» مردم بی‌پناه این کشور زیر شدیدترین بمبارانها گرفت. این بهانه‌ی مشهور «مداخله بشر دوستانه« هیچگاه مثلا در مورد جنایات ترکیه در کردستان این کشور یا جنایتهای رژیم صهیونیستی علیه فلسطینی‌ها صورت نمی‌گیرد چون به منافع آمریکا لطمه می‌زند.
برای آنکه عمل ائتلاف نظامی پیمان ناتو که اساس برای چنین عملیاتهایی به وجود نیامده بود و پس از فروپاشی شوروی و ابطال پیمان ورشو هیج دلیلی برای حفظ آن وجود نداشت، موجه جلوه داده شود، تجاوز ارتش آمریکا به قلب اروپا با عنوان مداخله « جامعه بین‌الملل» صورت گرفت. این در حالی بود که مداخله کنندگان تنها کشورهای استعمارگر گذشته بودند و بس. توگویی، آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین عضو «جامعه بین‌الملل» نبودند.
حمله به یوگسلاوی امتیازات زیادی را برای آمریکا به همراه آورد. قبل از هر چیز جلب رضایت مشتریهای ثروتمند عرب با نشان دادن خود به عنوان مدافع مسلمانان. این در حالی بود که این « جامعه بین‌الملل» به قتل عام همین مسلمانان در عراق مشغول بودند و در برابر نابودی آنها در ترکیه و اسرائیل هیچ اقدامی نمی‌کردند. امتیاز دوم این بود که ‌آمریکا پس از جنگ بوسنی گام دیگری به سوی منطقه‌ی بالکان بر می‌داشت.
آمریکا در عین حال که منطقه‌ی خاورمیانه و نفت آنرا برای خود حفظ می‌کند، به ایجاد آشوب در داغستان می پردازد و دوستان «وهابی» خود را وارد آنجا می‌کند.چرا که می‌خواهد به دریای خزر و نفت آن هم نزدیک شود. علت ایجاد این بحران، اطمینان آمریکا از سقوط یلتسین بود که کشورش را دو دستی تقدیم غرب کرده بود.
احیای مجدد نظام سرمایه‌داری باعث شد دومین قدرت دنیا یعنی شوروی به وسیله مافیای قاچاق مواد مخدر، به یکی از کشورهای جهان سومی تبدیل شود. قاچاقچیان مواد مخدر با کمک سرمایه‌داران آمریکایی، میلیاردها میلیارد پول به جیب زدند و باعث فقر و فلاکت توده‌های مردم روسیه شدند.
3- تهاجم فرهنگی آمریکا
باید به این مطلب اشاره کنیم که اروپای «کشورهای دوازده گانه»، کلوپی است از استعمارگران گذشته. پیشگامانی چون اسپانیا و پرتغال،‌ امپراطوریهای بزرگی نظیر انگلستان، فرانسه و بلژیک و استعمارگرانی که کمی دیرتر ظهور پیدا کردند نظیر آلمان و ایتالیا همگی عضو این کلوپ هستند. ولی علی‌رغم این واقعیت، 21 صفحه از پیمان 66 صفحه‌ای ماستریخت به توصیف روابط با کشورهای جهان سوم اختصاص یافته و در آن حرفهای زیبایی در مورد توسعه‌‌ی این کشورها و مبارزه با فقر گفته شده است.هدف اصلی پیمان ماستریخت وارد کردن کشورهای در حال توسعه به نظام اقتصاد جهانی- یعنی همان چیزی که در نهایت باعث نابودی آنها می‌شود- می‌باشد.
امروزه « قدرتهای » استعماری گذشته اروپا ،‌علی رغم رقابتهایشان در دوران استعمار، به حاکمیت آمریکا برای ایجاد یک استعمارنو، یکپارچه و خود رای تن در داده‌اند.بنابراین اروپا همچنان «اروپای استعمارگر » باقی مانده است ولی این بار همانطور که در جنگ خلیج فارس دیدیم،‌تحت رهبری آمریکا.
نظامی که برپایی«یکتاپرستی بازار» به وجود آمده است باعث رواج خشونت، جنایت، مواد مخدر، فرار و انواع و اقسام شستشوی مغزی- می‌شود و نابودکننده‌ی هر فرهنگ و تمدنی است. قصد نداریم در این زمینه به تحلیل مفصل مسائل بپردازیم بلکه تنها به یک مورد آشکار و مخرب استعمار فرهنگی یعنی سینما و تلویزیونی اشاره می کنیم.
آمریکا و هالیوود که فرهنگ را بخشی از تجارت می‌دانند قصد دارند به کمک سازمان تجارت جهانی این دیدگاه را بر پایه اصولی که در سندی تحت عنوان «استراتژی‌های سمعی و بصری آمریکا» آمده بر همگان تحمیل کنند. در این سند استراتژی فرهنگی آمریکا در این بخش برپایه اصول زیر می‌باشد:
جلوگیری از تصمیمات محدود کننده کشورها به ویژه در میزان پخش آثار سمعی و بصری و تلاش برای آنکه چنین تصمیماتی در مورد خدمات ارتباطی اتخاذ نشوند.
بهبود شرایط سرمایه‌گذاری برای ساخت فیلمهای آمریکایی با حذف مقررات موجود.
پیوند مسئله سمعی و بصری و توسعه‌ی سرویسهای جدید ارتباطی و ارتباط از راه دور در چارچوب آزادی از قید و بندهای قانونی.
مطمئن شدن از اینکه محدودیتهای کنونی در زمینه تبادلات فرهنگی، شامل فرآورده‌های جدید فرهنگی نخواهند شد.
 تعدد بخشیدن به پیمانها و سرمایه‌گذاریهای آمریکا در اروپا؛
قبولاندن مواضع آمریکا به دست اندرکاران اروپایی
برای درک اهمیت این تهاجم فرهنگی کافی است نگاهی به برنامه‌های هفتگی تلویزیون فرانسه بیافکنیم.در فیلمهای آمریکایی که از تلویزیون پخش می‌شوند خشونت به اوج خود می‌رسد و « جلوه‌های ویژه» باعث مسموم کردن روح جوانان و نوجوانان می‌شود.فیلمهای به اصطلاح «اکشن» مملو از هفت تیرکشی، زد و خورد، پهلو به پهلو شدن ماشینها ، انفجار و آتش سوزی هستند. این فیلمها اثری جز منحرف کردن ذهن جوانان و کودکان ندارند.
سهم سینمای فرانسه در بازارهای آمریکا چیزی حدود و نیم درصد است.
این در حالی است که از سال 1985 تا 1994 سهم فیلمهای آمریکایی در اروپا از 67/5 به 7 درصد رسیده است. این رقم در بعضی از کشورها بالغ بر 90 درصد می‌باشد.
حدود 50 شبکه تلویزیونی اروپایی (این رقم تنها شامل شبکه‌های معروف است و شبکه‌های کابلی و غیره را شامل نمی‌شود) در سال 1993، 53 درصد از برنامه‌های خود را به پخش فیلمهای آمریکایی اختصاص داده‌اند.
کسری تراز تجاری تولیدات سمعی و بصری اروپا در برابر آمریکا، از یک میلیارد دلار در سال 1985 به 4 میلیارد دلار در سال 1995 رسیده است. این امر باعث شده در عرض ده سال 250 هزار شغل از دست اروپائیان برود.
استعمار در زمینه‌ی سرمایه‌گذاریهای فرهنگی هم به همین نحو عمل می‌کند.
شرکت‌هیا عظیمی چون (ترنر - تایم وارنر - دیسنی، ای،بی‌، سی - سی، بی، سی و وستینگهاوس استودیوهای اروپا را تحت کنترل خود در آورده‌اند. این شرکتها شبکه سالنهای متعدد خود را توسعه داده و به عنوان رئیس و کارشناس به هسته‌ی مدیریتی شبکه‌های کابلی نفوذ کرده‌اند. این شرکتها قراردادهای زیادی با شرکت‌های محلی منعقد می‌کنند که در آن سهم بیشتر همواهر نصیب آنها می‌شود. آنها چون فاتحان، به کشورهای شرق نفوذ می‌کنند و در صدد به چنگ آوردن شبکه‌های خصوصی هستند.
یک شرکت عظیم جهانی متشکل از 5 یا 6 گروه به رهبری آمریکا، حدود 140 شرکت سمعی و بصری انحصاری و ملی اروپا را در خود هضم کرده است. درآمد این گروه، سرسام‌آور است و از 1/2 میلیارد دلار در سال 1995 به 6/3 میلیارد دلار در سال 1998 رسیده است.
پرفسور پی‌یر بوردیو، در آخرین روزهای سال 1999 در برابر شورای بین‌المللی موزه‌ی رادیو و تلویزیون، سوال زیر را از «اربابان جدید دنیا» - کسانی چون جورج لوکاس که در فیلم «جنگ ستارگان» قصد دارند گذشته و آینده‌ی انسان را به نمایش بگذارند - پرسید:
«آیا واقعا می‌دانید چه کار می‌کنید؟ آیا می‌دانید قانون «حداکثر سود» فرهنگ دنیا را نابود خواهد کرد؟»
فیلم جورج لوکاس یعنی «جنگ ستارگان» روشن‌ترین جواب را به این سوال داده است. لوکاس اقرار می‌کند که ساخت این فیلم 110 میلیون دلار خرج برداشته است ولی حتی قبل از اکران فیلم و قبل از آنکه بتوان در مورد کیفیت آن قضاوت نمود، بازاریابی و تبلیغات وسیعی برای آن صورت گرفت و با فروش «محصولات جانبی» - نظیر ماکت قهرمانان فضایی، اسباب بازی و تی‌شرتهایی که عکسهایی از صحنه‌های فیلم را روی آنها نقاشی کرده بودند - قسمت اعظم مخارج فیلم تامین شد.
این امر بیانگر این واقعیت است که دغدغه‌های تجاری و بویژه سودجویی بیش از حد، مهمترین مساله‌ی در آفرینش آثار هنری به شمار می‌آیند و تعیین کننده محتوا هستند. پخش این آثار بستگی کامل به بازاریابی و تبلیغات دارند.
در مورد شرکتهای انتشاراتی هم وضع بر همین منوال است. از نظر انتشاراتی‌های بزرگ، کتاب خوب و بد وجود ندارد بلکه برای آنها تنها دو نوع کتاب قابل عرضه وجود دارد؛ آنهایی که به کمک تبلیغات و مد، خوانندگان زیادی را جلب می کنند و آنهایی که نظیر آثار به جا مانده از ستاندال یا وان کوک (در زمینه نقاشی) همیشه از شهرت زیادی برخوردارند.
در دنیایی که همه چیز کالا به شمار می‌آید، کدام ناشر، کدام موسیقیدان و کدام هنرپیشه یا نقاش در سطح دنیا قادر به رقابت با کوکاکولا، دیسی‌لند یا مک دونالد خواهد بود؟
بله! چنین است نتیجه نظامی که در آن همه‌ی ارزشها، قابل خرید و فروش هستند و فیلم، تابلو یا آواز «کالاهایی» هستند، مانند سایر کالاها و می‌توانند سودآور و در عین حال بی‌ریشه باشند. مهم این است که بتوانند نظر انسانی «جهانی شده» و تحت تاثیر تبلیغات تجاری و قدرت «پول و رسانه‌ها» را به خود جلب کنند!
4 - نظام اقتصاد جهانی
هنوز مراحل دیگری نیز برای نابودی کامل استقلال ملتها باقی مانده است. قبل از هر چیز «حق ضرب پول» که قرنها به عنوان ملاک اصلی حاکمیت ملی کشورها به شمار می‌رفت با نظریه‌ی ایجاد پول واحد اروپایی یا یورو که همراه آن پا به قرن بیست و یکم نهاده‌ایم از اروپائیان گرفته شد. این بارزترین نمونه‌ی تهاجم فرهنگی است.
در دیدگاه آمریکائی‌ها، اکنون نوبت اتمام کار عظیم و مهم «جهانی شدن» یعنی نابودی کامل اقتصاد و فرهنگ ملتها به نفع امپراطوری آمریکا و نظام یکتا پرستی بازار، رسیده است. طرح «توافق چند جانبه در مورد سرمایه‌گذاری» AMI که به حق می‌توان آن را «یک ماشین جهنمی برای نابودی دنیا» نامید نیز در همین راستاست. در واقع پس از قوانین مستبدانه‌ی آمریکا در مورد نظام پولی دنیا از طریق صندوق بین‌المللی پول و سازمان تجارت جهانی، به چنگ آوردن کل دنیا مستلزم یک قرارداد چند جانبه برای «آزادی سرمایه‌گذاریها» بود.
هدف این آخرین مرحله از لیبرالیسم، ایجاد نظام سلطنت مطلقه‌ی بازار در کل دنیا و برداشتن موانع موجود بر سر راه سرمایه‌گذاریهاست. شرکتهای چند ملیتی باید از همان امتیازاتی برخوردار باشند که شرکتهای ملی برخوردارند. از جمله این امتیازات آزادی سرمایه‌گذاری، اخراج پرسنل، خارج نمودن مراکز تولید و تحقیق از حالت محلی و سرپیچی از قوانی کار و محیط زیست را می‌توان برشمرد. دولتها نیز بدون هیچ قید و شرطی پذیرفته‌اند اختلافات را در اتاق بازرگانی بین‌المللی و براساس قوانین سازمان تجارت جهانی حل و فصل کنند. تمام احکام این نهاد فراملی، قطعی واجب‌الامر است و در نتیجه امکان تجدید نظر در آنها وجود ندارد. مطابق قوانین آمریکایی این سازمان
«برای آنکه سرمایه‌گذار بتواند در برابر دولت میزبان مقاومت کند، خسارت، هرچند ناچیز نباید قبل از آنکه به داوری گذاشته شود، پرداخت گردد.»
این طرح به روشنی خاطرنشان می‌کند که:
«توافق چند جانبه در مورد سرمایه‌گذاری مانند هر توافق بین‌المللی دیگری، تا حدودی باعث کاهش حاکمیت ملی می‌شود.»
این طرح که در مورد تمام کشورهای دنیا قابل اجراست، تنها توسط کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی که شامل ثروتمندترین کشورهای جهان است مورد بحث و بررسی قرار گرفت و کشورهای جهان سوم کوچکترین نقشی در تصویب آن نداشتند. این در حالی است که این طرح نتایج وحشتناکی در زمینه‌ اشتغال، بهداشت، خدمات دولتی، تأمین اجتماعی و محیط زیست برای این کشورها در پی خواهد داشت.
این برنامه در زمینه «اجتماعی» نیز بر لزوم نابرابری تأکید می‌کند. سازمان همکاری و توسعه اقتصادی «گودال نابرابریها» را چیزی می‌داند که «منطق اقتصادی» آنرا می‌طلبد. البته این سازمان اهمیت چندانی به درستی یا نادرستی این منطق نمی‌دهد.
شایان ذکر است که مسئولان فرانسه (چه دست چپی و چه دست راستی) هیچ اعتراضی به این طرح - که نه تنها مستلزم خصوصی‌سازی کامل شرکتهاست بلکه دولت هم نمی‌تواند به واسطه آن به ضعیف‌ترها کمک بکند - نکردند مگر به جنبه‌ فرهنگی آن. چنین توافقاتی لطمه‌ای شدیدی به فرهنگ ملتها وارد می‌آورد؛ مثلا این طرح باعث نابودی سینمای فرانسه می‌شود و نفوذ و سلطه سینمای هالیوود را افزایش می‌دهد. نفوذ محافل اطلاعاتی آمریکا از طریق سرمایه‌گذاری بیش از حد و مرز در مطبوعات و صنعت چاپ و نشر، تضمین‌کننده این خواست آمریکایی‌هاست و روح و جسم انسانها را مطیع منطق بازار و کالا خواهد کرد.
بدون شک وظیفه ما این است که زندگی و معنای آن را چنگال شرکتهای عظیم چند ملیتی آزاد کنیم. این شرکتها عمدتاً در اختیار 29 کشور عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی که دو سوم سرمایه‌گذاریهای جهان (یعنی 340 میلیارد دلار در سال 1995) را به خود اختصاص داده‌اند، قرار دارند.
5- سلطه صنایع نظامی
اهمیت نظریه‌ نظامی - صنعتی که الهام‌بخش نظام آمریکاست بر هیچ‌کس پوشیده نیست. آقای پل‌ماری دولاگورس یکی از زبده‌ترین تحلیلگران جغرافیای سیاسی و روابط بین‌الملل در فرانسه، اقدام به چاپ دو گزارش مهم در مورد اهداف اصلی استراتژی آمریکا در دنیا کرده است. این گزارشها توسط پُل ولف ویتز. و دریادار جرمیس، معاونان کمیته رؤسای ستاد مشترک آمریکا نوشته شده است. در زیر به چکیده‌هایی از این دو گزارش اشاره می‌‌کنیم:
- «نظم نوین جهانی تنها توسط آمریکا اجرا خواهد شد. این کشور باید در شرایطی قرار گیرد که بتواند در صورتیکه انجام یک عمل دسته جمعی امکانپذیر نباشد یا در صورت به وجود آمدن بحرانی که مستلزم عمل سریع و بلافاصله است، به تنهایی و مستقلاً عمل کند.»
- «ما باید جلوی تشکیل یک سیستم امنیتی مختص اروپا که منجر به ضعیف شدن ناتو می‌شود را بگیریم»
- «وارد کردن آلمان و ژاپن در یک سیستم امینی گروهی به رهبری آمریکا می‌تواند مفید باشد.»
- «منصرف کردن رقبای احتمالی از اندیشه ایفای نقشی مهمتر ضروری است. برای نیل به این مقصود باید ابرقدرت واحد بودن آمریکا به وسیله رفتاری سازنده و ایجاد نیروی نظامی قدرتمند - برای منصرف کردن کشور یا گروهی از کشورها از نادیده گرفتن برتری آمریکا - برهمگان آشکار گردد.»
- «آمریکا باید به منافع ملل صنعتی و پیشرفته توجه کافی داشته باشد تا آنها را از نادیده گرفتن رهبری آمریکا و زیر پانهادن نظم اقتصادی و سیاسی موجود دلسرد و ناامید کند»
اهدافی که در بالا ذکر شده و در متون دولتی نیز مورد تأیید قرار گرفته‌اند. از جمله می‌توان به متن زیر که از محله ویژه نیروی دریایی آمریکا استخراج شده است اشاره کرد:
- «ما باید همواره به بازارهای اقتصادی سراسر دنیا و منابع لازم برای رفع نیازهای صنعتی کشورمان دسترسی داشته باشیم. بنابراین لازم است توانایی مداخله نظامی داشته باشیم. در این زمینه باید متخصصانی داشته باشیم که توانایی اجرای مأموریتهای زیادی، از عملیات ضدشورش گرفته تا ایجاد جنگ روانی را داشته باشد.»
- «ما همچنین باید به گسترش سریع فن‌آوری تسلیحاتی که ممکن است قدرتهای جدید محلی در جهان سوم به آن دست بیابند، توجه خاصی داشته باشیم.»
- «بنابراین اگر ملت ما می‌خواهد اعتبار نظامی خود را در قرن آینده به همگان ثابت کند باید به توسعه توانایی‌های نظامی خود در همه زمینه‌ها بپردازد.»
آمریکا در سوم اکتبر 1999 «قراردادی که آزمایشهای هسته‌ای را به کلی منع می‌کرد و نیز قراردادهای امضای شده در مورد موشکهای ضد موشک» را نقض کرد، چرا که چنین تسلیحاتی باعث افزایش قدرت آمریکا و نیل به آرزوی دیرین تسخیر دنیا و «جنگ ستارگان» می‌شود.
آخرین آزمایش هسته‌ای آمریکا که در سوم اکتبر 1999 با بودجه‌ای معادل 3/10 میلیارد دلار انجام شد، یادآور شد: ابتکار دفاع استراتژیک» رونالد ریگان و نشانه شروع مرحله جدید در رقابت تسلیحاتی در زمینه سلاح‌های هسته‌ای بود.
6- دنیای نامتعادل آمریکایی
ایجاد بی‌ثباتی در دنیا توسط آمریکا پدیده جدیدی نیست و همواره یکی از مسائل استراتژیکی نظام این کشور بوده است. هدف از ایجاد این بی‌ثباتی، بهره‌برداری حداکثر از منابع کشورهای جهان سوم بوده است. ریچارد امر من یکی از مورخان سیاسی آمریکا با اشاره به نظرات آیزنهاور در این زمینه می‌گوید:
«منابع کشورهای جهان سوم باید به دقت تحت کنترل آمریکا باشد.»
نتیجه اصلی آمریکاگرایی، تمرکز روزافزون ثروت در دست گروههای بزرگ صنعتی و فلاکت بیش از حد توده‌های عظیم مردم، به ویژه در کشورهای «توسعه نیافته» و وابستگی آنها به استعمارگران گذشته و حال است. فرهنگ و اقتصاد بومی روز به روز بیشتر دچار ضرر و زیان می‌شود تا به جای آن فرهنگ و اقتصاد استعمارگران رونق بیشتری پیدا کند.
بین سالهای 1975 تا 1992 تعداد گروهها و شرکتهای چند ملیتی آمریکایی سه برابر شده و از هزار گروه که دارای 82 هزار شعبه بودند به 37500 گروه که 207 هزار شعبه را در اختیار گرفته‌‌اند، رسیده است. این گروهها که نصف ثروت دنیا را در دست گرفته‌اند، بیشتر در آمریکا، اروپا یا ژاپن مستقر شده‌اند.
تمرکز سرمایه در دست یک گروه به آنجا رسیده است که «کنفرانس سازمان ملل در مورد تجارت و توسعه» در گزارش سال 1998 خود درباره سرمایه‌گذاریهای بین‌المللی تأکید کرده است که صد گروه از طریق «ادغام» و بازی خصوصی‌سازی به «اربابان دنیا» تبدیل شده‌اند.
این کنفرانس خاطرنشان می‌کند که ادغامهای سه ماهه اول سال 1999 به اندازه کل ادغامها در سال 1998 بوده است.
از این رهگذر روز به روز بر فاصله میان کشورهای غنی و کشورهای فقیر افزوده می‌شود. به گونه‌ای که آفریقا که محرومترین قاره دنیا به شمار می‌آید در سال 1999 تنها توانست 3/1 درصد از سرمایه‌گذاری‌های دنیا را جذب کند.
در عرض سی‌سال، از 1950 تا 1980، فاصله کشورهای «شمال» و کشورهای «جنوب» از یک سی‌ام به یک پنجاهم رسیده است. و این در حالی است که سیاستمداران و رسانه‌های جمعی این دهه را «دهه توسعه» می‌نامند! در سال 1980 سی‌وسه درصد جمعیت کشورهای جهان سوم دچار سوتغذیه بودند که این رقم در سال 1998 به 37 درصد رسیده است.
قوانین نظام آمریکا سبب شده است فاصله میان کسانی که دارند و آن‌هایی که ندارند در همان کشورهای «غنی» چند برابر شود؛ در سال 1991، تنها پنج درصد مردم آمریکا حدود 90 درصد ثروت ملی را در اختیار داشتند. در فرانسه 6 درصد مردم حدود 50 درصد ثروت ملی را در اختیار گرفته‌اند و 94 درصد بقیه، 50 درصد دیگر را بین خود قسمت کرده‌اند.
نتیجه‌ کلی آمریکاگرایی که همان نظام سرمایه‌داری از نوع شدید آن است، ایجاد «دنیایی شکسته» میان کشورهای شمال و کشورهای جنوب است. سالانه 45 میلیون نفر در کشورهای جنوب به دلیل گرسنگی یا سوتغذیه جان می‌دهند. از این رقم 5/13 میلیون نفر آنها را کودکان تشکیل می‌دهند. این بدان معناست که الگوی رشدی که مدنظر آمریکاست و بسیاری از کشورهای جهان از نمونه آمریکایی آن تقلید می‌کنند یا مجبورند آنرا تحمل کنند، در هر دو روز یک هیروشیمای جدید برای بشریت به وجود می‌آورد.
وقتی آقای بوش اعلام می‌کند:
«باید یک منطقه آزادی تجاری از آلاسکا تا سرزمین آتش به وجود آوریم.»
و وزیر امور خارجه وی، جان باکر، می‌گوید:
«باید یک منطقه بازار آزاد از وانکوور تا ولادی و ستوک ایجاد کنیم».
بزرگترین بحث قرن پیرامون سؤال زیر آغاز می‌شود:
«آیا باید اجازه داد بشریت را به این صلیب طلایی بکشند؟»          ادامه دارد ...