... آی آدم‌ها که بر ساحل نشسته، شاد و خندانید

جمیله کدیور
فردی در برابر مجلس بنزین روی خودش ریخته، خود را آتش می زند، معالجات بعدی نیز جواب نمی دهد و در برابر چشم ما آدم ها جان می سپارد.
در اخبار آمده بود که جانباز است، بعدا از تریبون مجلس، رئیس مجلس در تایید صحبت رئیس کمیسیون امنیت ملی که در تذکری پیرامون موضوع، خواهان حفظ جایگاه مجلس شده بود، گفتند که آن فرد جانباز نبود، معتاد و دارای سابقه زندان است. آقای کوثری نایب رئیس کمیسیون امنیت ملی نیز در گفت وگو با بی بی سی فارسی با ذکر نام آن فرد، که دیگر دستش از دنیا کوتاه است، به تکرار همان مضامین رئیس مجلس و رئیس کمیسیون امنیت ملی با تفصیل بیشتر می پردازد...
اصلا نمی خواهم وارد جزئیات مساله بشوم. فرض کنیم این فرد معتاد، مساله دار و یا دارای مشکلات روحی و روانی یا دارای هر خصیصه نامطلوب دیگر بود. وقتی فردی خودش را در برابر مجلس به آتش می کشد، یعنی کارد به استخوانش رسیده است. او که می داند وقتی بنزین بر سرش می ریزد و خودش هیزم سوخت خود می شود، چه بر سرش می آید. آیا باید فرد یا افراد، ولو معتاد و مساله دار و باسابقه و... آنچنان رها و بی توجه بمانند که تنها راه نجات خود را خودسوزی بدانند؟ زنان جوان یا دختران نوجوان ما که در جنوب و غرب کشور به دلیل رسوم عقب مانده و ضدانسانی خودسوزی می کنند هم معتاد و مساله دارند؟ آنها در شهرها و روستا هایی دورافتاده، به دور از رسانه و در غربت و تنهایی و به دور از چشم همگان خود را آتش می زنند و این مورد تازه در برابر مجلس یعنی در متن اخبار و رسانه؛ به گونه ای که رئیس مجلس هم ناگزیر از توضیح، ولو توضیحی نامناسب می شود...
متاسفانه موضعگیری رئیس مجلس شتابزده و ناشیانه بود. حتی اگر سخن ایشان درست بود، نباید آتش دیگری به عواطف و احساسات خانواده آن فرد زد...
آقای رئیس مجلس!
اصولابحث بر سر جانباز بودن یا نبودن یک فرد نیست؛ که اگر جانباز بود و خود را به آتش کشید، نگران شویم و اگر جانباز نبود و خودسوزی کرد، حتی اگر معتاد و سابقه دار بود، هیچ مسوولیتی متوجه حکومت نباشد. معتادان و مساله داران و زندانیان هم انسانند و هم ایرانی. حکومت نمی تواند نسبت به مسائل و مشکلات آنان بی تفاوت باشد. همانگونه که مجلس در اندیشه حل مشکلات نمایندگان بوده و هست که برای آنها خانه ای را به قیمت مناسب اجاره کند یا وام و کمک مناسب بگیرند و در وقت مشکل به چاره جویی مشکلات آنان برآید، باید به فکر موکلان خود نیز باشد که از سر ناچاری، مرگ در آتش را بر زندگی جهنمی ترجیح ندهند و حتی اگر کمکی هم از دستش برنمی آید و کار به جایی می رسد که نتیجه اش خودسوزی و مرگ آن فرد است، با آبروی او و بازماندگان او بازی نکند.