سناریوى مشترک اولمرت و نتانیاهو تیرى در تاریکى

عبدالله کشاورز
شیمون پرز رئیس رژیم صهیونیستی «بنیامین نتانیاهو»، دبیرکل حزب «لیکود» را مامور تشکیل کابینه کرد. این اقدام قابل پیش بینی بود و هفته پیش در روزنامه کیهان به آن اشاره کرده بودیم. همزمان با این موضوع تعلیق مذاکرات سیاسی مقامات رژیم صهیونیستی و مسئولان دولت اسماعیل هنیه در قاهره و حملات پراکنده به غزه از سوی ارتش صهیونیستی اتفاق افتاد و پاره ای از تحلیلگران از این اتفاقات به عنوان چشم انداز دور جدید حملات اسرائیل به غزه یاد کرده اند. در این خصوص نکات مهمی وجود دارد:
1- احزاب راست در انتخابات اخیر رژیم صهیونیستی در مجموع 35 کرسی از 021 کرسی را به دست آوردند و بر احزاب میانه و چپ که در مجموع 14 کرسی را به دست آوردند پیشی گرفتند و از این رو پرز ناچار شد علی رغم مخالفت های بین المللی و درونی نتانیاهو را مامور تشکیل کابینه جدید این رژیم بنماید.
2- روی کار آمدن نتانیاهو و راست گراها در این رژیم که تاکید بیشتری بر روش های نظامی- امنیتی دارند نشان دهنده نیاز مبرم این رژیم به اعمال روش های امنیتی و در عین حال فقدان امنیت و اقتدار می باشد. این نکته مهمی است که بعضی از مقامات تل آویو به آن اشاره کرده اند. «آوی پریمور» سفیر پیشین رژیم صهیونیستی در آلمان به رادیو دویچه وله گفت: «همیشه این گونه است هنگامی که مردم نگرانند و مشکلات امنیتی دارند به سمت راست گرایان متمایل می شوند» وی افزود: «در انتخابات اخیر مشکلات امنیتی و حیاتی در صدر مشکلات قرار گرفت و از این رو احزاب راست برتری یافتند.»
3- روی کار آمدن یک دولت امنیتی تر در تل آویو را نباید نشانه بروز مشکل جدید برای طرف های فلسطینی و مقاومت ارزیابی کرد چرا که دولت های قبلی نیز به اندازه نتانیاهو از روش های امنیتی استفاده کرده اند. جنگ های 33 روزه و 22 روزه اخیر نشانه های این حقیقت است. تنها تفاوتی که وجود دارد این است که احزاب موسوم به چپ و میانه می جنگیدند و آن را مقدمه صلح معرفی می کردند ولی نتانیاهو صلح را به ضرر اسرائیل ارزیابی می کند.
با این وجود نباید گمان کرد که نتانیاهو در شرایطی قرار دارد که قادر است طی هفته های آینده به جنگ جدید مبادرت نماید چرا که رژیم صهیونیستی و نظامیان آن از چنین آمادگی برخوردار نیستند.
4- روی کار آمدن راست گراها در تل آویو از سوی بعضی از نیروهای سیاسی این رژیم «فرصت» تلقی شده است. بر این اساس اولمرت از روز شنبه هفته پیش مذاکرات تل آویو - قاهره را به حالت تعلیق درآورده است. به این گمان که چشم انداز روی کار آمدن نتانیاهو، حماس را وامی دارد تا در حدفاصل تشکیل کابینه جدید، امتیازات لازم را به کابینه فعلی بدهد تا نتانیاهو با یک سند امضا شده و رسمی مواجه و نتواند خواسته های افراطی را پیگیری کند. در واقع این یک سناریو مشترک بین اولمرت و نتانیاهو و به طور کلی همه سران صهیونیسم است و نشانه ضعف مفرط این رژیم به حساب می آید.
5- گره زدن آزادی «گلعاد شالیط» به امضای آتش بس 81 ماهه و باز شدن گذرگاهها، تیر در تاریکی به حساب می آید چرا که اسرائیل احساس می کند در جریان جنگ 33 روزه بشدت تحقیر شده است. لیبرمن دبیرکل حزب «اسرائیل خانه ما» بعد از جنگ 22 روزه اعلام کرد: «اسرائیل به هیچکدام از اهداف خود در جنگ نرسیده است چرا که حماس کماکان کنترل غزه را در دست دارد، شلیک موشک های مقاومت با برد و تعداد بیشتری ادامه دارد و گلعاد شالیط به خانه اش بازنگشته است». در این فضای روانی، دولت اولمرت طی هفته گذشته عملیات نظامی محدود و پراکنده ای را در غزه دنبال کرده است، نتانیاهو در آستانه تشکیل دولت باردیگر بر سرکوب نظامی حماس تاکید کرده است، مقامات مذاکره کننده رژیم صهیونیستی، امضای موارد توافق و اجرای آن را به آزادی شالیط منوط کرده اند. مجموعه این اقدامات از «تنگنا»ی شدید رژیم صهیونیستی خبر می دهد.
6- جالب این است که در همین فضا، کشورهای اروپایی و آمریکا از لزوم مذاکره با حماس سخن گفته اند و مصری ها دست اندرکار تشکیل کنفرانسی با حضور همه طرفهای فلسطینی هستند که شکل و محتوا و روند آن هرچه باشد به تحکیم موقعیت حماس و دولت آقای هنیه منجر می شود. همه طرف های فلسطینی می دانند که دولت حماس قابل نفی کردن نیست و هر ائتلافی متضمن پذیرش «نقش برجسته» حماس و از جمله پذیرش نخست وزیری از اعضای این جنبش می باشد با این وصف هرچند منطقه غزه به آرامش احتیاج دارد و دولت هنیه برای برقراری آرامش، آتش بس موقت- 18 ماهه- را قبول دارد ولی در عین حال حماس با چشم انداز توسعه قدرت خود در کرانه باختری و غزه مواجه بوده و در موضع ضعف به سر نمی برد.
7- شرایط داخلی رژیم صهیونیستی و دولت قانونی فلسطین کاملاً متفاوت است دولت آینده اسرائیل ناچار به پذیرش ائتلافی از موافقان و مخالفان است و با رئیس این رژیم چالش خواهد داشت و از این رو عمر آن بیش از دو سال به درازا نخواهد کشید از همین الان «آوی دیختر» وزیر امنیت داخلی رژیم صهیونیستی پیش بینی کرده است که مجلس جدید حداقل دو نخست وزیر- نتانیاهو و لیونی- را تجربه خواهد کرد و این در حالی است که دیروز لیونی در دیدار با باراک از ائتلافی خبر داد که در کنست برای سرنگونی ائتلاف راست فعالیت می کند. اما طرف فلسطینی در حال رسیدن به شرایطی است که در آن ضمن حفظ روند مقاومت، سازشکاری با روند اسرائیلیزه کردن سرزمین فلسطین مردود و یا ضعیف شمرده می شود. دولت اسماعیل هنیه هرگز از تجاوزات فعلی نظامیان تل آویو به غزه آسیب نمی بیند بلکه حقانیت آن بیش از پیش آشکار می شود تهدید به روی کار آمدن نتانیاهو نیز تاثیری در آن نخواهد گذاشت زیرا حماس و جهاد اسلامی «آریل شارون»- وحشت انگیزترین چهره نظامی اسرائیل- را تجربه کرده و در دوره او موفق به آزادسازی غزه شده است.
8- رژیم صهیونیستی در دوره آینده با حاکمیت راستگراها حتماً شکست های جدیدی را در مواجهه با فلسطینی ها تجربه خواهد کرد چرا که اسرائیل در طول 6 دهه گذشته اینک ضعیف ترین دوره را طی می کند. اعتمادعمومی مردم غاصب آن به توسل به روش های نظامی-امنیتی برای اعاده امنیت از بین رفته است. اعتماد کادر سیاسی تل آویو به کادر نظامی اسرائیل ویران شده است. ناکافی و نادرست بودن اطلاعات دستگاه امنیتی این رژیم به اثبات رسیده و ناکافی بودن «تجهیزات مدرن نظامی» برای غلبه بر توانایی امنیتی طرف های فلسطینی اثبات شده است. با این وصف بنیامین نتانیاهو با ژست نظامی نمی تواند شعله های امید را در دل شهروندان غاصب اسرائیل روشن کند و اتهاماتی که او پی درپی نثار احزاب کادیما و کار کرده و آنان را عامل شکست سنگین اسرائیل از جنبش مقاومت می خواند، وضعیت سیاسی این رژیم را وخیم تر خواهد کرد.