یک دروغ کهنه، بهانه جدید صهیونیست‌ها

فلسطین اشغالى آزمایشگاه انواع طرح هاى خطرناکى است که براى آینده خاورمیانه ساخته و پرداخته مى شود.
گفته مى شود این طرح موفقیت هایى در واشینگتن ، لندن و بروکسل به دست آورده است. هفته گذشته وقتى یکى از بزرگ ترین احزاب رژیم اسرائیل اعلام کرد جبران خسارت شایسته براى این یهودیان، محور اصلى برنامه اش براى مبارزات انتخاباتى است که براى فوریه آینده برنامه ریزى شده، افراطیون تحرکات خویش در شهرک هاى صهیونیست نشین را شدت بخشیدند.
شاس Shas که یک حزب بنیاد گراى مذهبى تحت رهبرى عوفادیا یوسف است و از نظر تعداد نمایندگان، سومین حزب پارلمان اسرائیل است، اعلام کرده که از حمایت هر دولتى که با فلسطینیان به توافق برسد خود دارى خواهد کرد مگر این که ابتدا دولت هاى عربى را مجبور کند غرامت مهاجران یهودى عرب را بدهند. شاس که سابقه مخالفت با توافق صلح با فلسطینى ها را دارد، حمایت خود را بیشتر از یهودیانى کسب مى کند که از کشورهاى عربى به اسرائیل مهاجرت کرده اند و در اسرائیل به نام میزرا یم Mizrahim شناخته مى شوند.
اگر دولت آینده براى تشکیل خود ناچار به ائتلاف با این حزب شود براى دوام خود مجبور است نظرات آن را بپذیرد، در غیر این صورت مى تواند با خروج خود دولت را از قدرت بیندازد. همین طور که خوددارى این حزب از پذیرش شرایط پیشنهادى نخست وزیرانتخابى خانم لیونى، بویژه در مورد بیت المقدس، او را مجبور کرد به انتخابات تن دهد.
بدون شک طرح جدیدى که تزیپى لیونى با عنوان اخراج اعراب ساکن فلسطین اشغالى اعلام کرد همین هدف را دنبال مى کند و میان اوج گیرى خشونت شهرک نشینان صهیونیست با طرح هاى کابینه تل آویو ارتباطى عمیق وجود دارد.
در این اثنا کمپین جهانى صهیونیست ها بحث «یهودیان عرب مهاجر» را برجسته مى کند، این کمپین به وسیله گروه «عدالت براى یهودیانى که از کشور هاى عربى به اسرائیل آمده اند» (JJAC ) رهبرى مى شود، گروه فشارى که با ده ها گروه یهودى دیگر در امریکا و اروپا ائتلاف کرده و در سال گذشته پیشرفت هاى زیادى داشته است.
پس از اعمال نفوذ هاى زیاد این گروه ها، مجلس نمایندگان امریکا قطعنامه اى را در آوریل گذشته تصویب کرد که اعلام مى داشت: «هیچ صلحى در خاور میانه نمى تواند موفق شود بدو ن عنوان کردن موضوع یهودیانى که از خاورمیانه ، آفریقاى شمالى و خلیج فارس، با فشار دولت ها به اسرائیل مهاجرت کرده اند». گفته مى شود جورج دبلیو بوش هم در مورد اعراب مهاجر یهودى بسیار حساس بوده است. در ماه هاى اخیر اعضاى JJAC ، پارلمان بریتانیا ، سازمان ملل و پارلمان اروپا را هم مورد خطاب قرار داده اند.
در ماه گذشته این گروه ها به طور رسمى اقدامات خود را به داخل اسرائیل منتقل کرده و از هر سو دولت را در این مورد زیر فشار زیادى قرار داده اند. ادعاى اصلى این گروه ها آن است که دست کم 850 هزار یهودى عرب مجبور به ترک کشور هاى عربى شده اند و آن را با 720 هزار فلسطینى که از سرزمینى که اسرائیل نام گرفت اخراج شدند، مقایسه مى کنند.
کاملاً روشن است که سران رژیم صهیونیستى براى آن که بحث مهم بازگشت آوارگان فلسطین را از دستور کار مذاکره با اعراب خارج کنند این ترفند را پیش کشیده اند.
استانلى رابلودوف یک اقتصاد دان ، با استفاده از ارقام مشکوک و سؤال برانگیز نامه اى به مرکز امور عمومى بیت المقدس فرستاده است که مى گوید خسارات یهودیان عرب که به حساب امروزى6میلیارد دلار مى شود 50 درصد بیشتر از خسارت فلسطینى هاست. اسحاق کوهن سخنگوى شاس این ادعا را به این صورت تکرار مى کند که «مشکل یهودیان مهاجر - اگر بیشتراز مشکلات پناهندگان فلسطینى نبوده است - دست کم با رنج هاى آنها برابر بوده است». شاید مسئله عجیب تر این باشد که تساوى بین خسارات یهودیان و فلسطینى ها در نتیجه جنگ 1948به وسیله سیاستمداران اسرائیلى در تعدادى از مذاکرات صلح هم پیش کشیده شده است.
این موضوع طى آخرین مراحل مذاکرات اسلو، در مذاکرات کمپ دیوید در سال 2000 و دوباره در کنفرانسى که با دعوت بوش در آناپولیس تشکیل شده بود، مطرح شد. امسال هم ایهود اولمرت، نخست وزیر مستعفى و خانم لیونى جانشین او تأکید کرده اند مشکل یهودیان عرب را در مکالمات خصوصى با سران دولتهایى که ملاقت مى کنند دنبال خواهند کرد. این دستکارى در واقعیات سیاسى البته از تحریف کتاب هاى تاریخ شروع شد که مورخان صهیونیست مدعى شدند آنچه طى جنگ 1948 اتفاق افتاد یک «تبادل جمعیت» بوده است و برخورد فلسطینى ها و اسرائیلى ها پیش از آن به روشى شبیه برخورد بین یونان و ترکیه در دهه 1920 که صد ها هزار نفر از خانه هاى شان آواره شده بودند، حل و فصل شده است.
البته برخى مقام هاى تل آویو از مطرح کردن چنین ادعاى عجیب و غریب اظهار شگفتى کرده اند. یوزى دایان مشاور سابق امنیت ملى آن را نکوهش کرده است. این امر به این علت است که چنین بحث هایى، تاب کم ترین بررسى را هم نمى آورد زیرا زمینه ها و مدار ک زیادى براى رد کردن این ادعا ها وجود دارد.
اول این که فلسطینى ها را براى کارى که هیچ مسئولیت و دخالتى در آن نداشته اند پاسخگو مى کند. در واقع هزینه مهاجرت یهودیان از کشور هاى عربى را فلسطینى ها با مصیبت هایى که بر آنها تحمیل شده است و با انتقال زمین ها و خانه هاى شان و دار و ندارشان به این مهاجران یهودى عرب، پرداخته اند. دوم این که اگرچه تاریخ نویسان توافق دارند که فلسطینى ها در سال 1948به وسیله اسرائیلى ها اخراج شده اند، ولى در مورد این یهودیان مهاجر، هیچ مدرکى وجود ندارد که با زور از خانه هاى شان رانده شده باشند تا به اسرائیل بروند. اگر هم فشارى براى ترک خانه هاى شان بر آنها وارد شده باشد به وسیله سازمان هاى صهیونیستى بوده است که به آنها بشارت زندگى بهترى را در اسرائیل مى دادند. سوم این که موضوع ناراحت کننده براى اسرائیل، وجود مدارک بى شمارى است که نشان مى دهد سازمان مخفى موساد عملیاتى را در کشور هاى عربى انجام داده است تا یهودیان را در معرض خطر نشان دهد و این کار به طور قابل ملاحظه اى به این مهاجرت ها کمک کرده است. براى مثال، بمب گذارى هایى در مصر، بغداد - و احتمالاً در جاهاى دیگر - که اسرائیل در آنها شرکت داشته است و همه در خاطرات موشه شارت وزیر خارجه اسبق ذکر شده است. به قول او انفجار ها براى به حرکت درآوردن و ایجاد هیجان در خاورمیانه طراحى مى شد.»
اکثریتى از یهودیان کشورهاى عربى به اسرائیل رفتند و در آنجا ماندند و امروزه تقریباً نیمى از جمعیت اسرائیل را تشکیل مى دهند. شاس البته کتمان نمى کند که هدف اصلى اش از مطرح کردن موضوع جبران خسارت، ناکام گذاشتن قرارداد صلح با فلسطینى هاست.
بنیامین نتانیاهو ، رهبر جناح راست حزب لیکود که نامزد نخست وزیرى است ، به احتمال زیاد طبق نظر سنجى ها نخست وزیر آینده اسرائیل خواهد بود که ازجمله کسانى است که وعده داد تفکر افراطیون را درباره بستن پرونده آوارگان فلسطین دنبال خواهد کرد. تزیپى لیونى هر اندازه ژست ضدعربى بگیرد و براى جلب حمایت آژانس هاى مهاجرت و لابى یهودیان تقلا کند، نتانیاهو از او دست پیش گرفته است. اساساً عملیات ارعاب و سرکوبى که شهرک نشینان صهیونیست راه انداختند نوعى استقبال و زمینه سازى براى آمدن نتانیاهو است.