تولید تلویزیونی به سبک صهیونیسم (بخش دوم)

تمرکز بیش از حد یهودیان در صنعت تلویزیون،‌سوگیری اخبار تلویزیونی را بیشتر تبیین می‌کند. همانقدر که کنترل برنامه‌های خبری تلویزیون اهمیت دارد،‌برنامه‌های نمایشی تلویزیون حتی بیشتر از کنترل اخبار در شکل دادن شیوه تفکر آمریکاییان موثر است. دهها میلیون آمریکایی به ویژه جوانان هرگز به گزارشهای خبری شبکه‌های تلویزیونی تماشا نمی‌کنند در عوض موج‌های تلویزیون خود را روی برنامه‌های نمایشی تنظیم می‌کنند. به همین خاطر است که یهودیان در عرصه‌های نمایشی شدیدترین کنترل خود را همچنان حفظ کرده‌اند. مسئول تفسیم‌بندی برنامه‌های تلویزیون در سی بی اس حف سکانسکی می‌باشد. و همین مسئولیت در ای بی سی بر عهده دو شخص گذاشته شده است: برنامه ها واهداف تجاری برعهده تد هربرت و تولید برنامه‌های نمایشی بر عهدة استوارت بلامبرگ است.
در سال 1980 براندن تارتِک‌اف رییس تولید برنامه‌های نمایشی گردید و بمدت یک دهه یعنی تا سال 1990 که مدیریت شبکة ای. بی. سی را به عهده گرفت و در سال 1991 این مسئولیت را به سوی اتخاذ ریاست پارامونت پیکچر ترک گفت.
سگانسکی،‌ بلومبرگ و لیتل فلید نوع برنامه‌هایی را که از شبکه آنها باید پخش می‌شد انتخاب کردند: برنامه‌های بازی و مسابقه،‌ مصاحبه،‌ کمدی، تاریخی، سریالهای خانوادگی،‌سریالهای ماجراجویی و چهره‌های ویژه. به تهیه کنندگانشان اعلان کردند که دوست دارند چه برنامه‌هایی از شبکة آنها پخش شود و هرگونه برنامه‌ای را که خوشایند آنان نباشد،‌ وتو کرده و گرایش همه برنامه‌ها را تعیین کردند. تصمیم گرفتند که چگونه باید به موضوعات تبلیغاتی متنوع در برنامه‌هایشان تاکید کنند از جمله: تروریسم عرب، آزار اذیت یهودیان، قتل و عام یهودیان توسط نازی‌ها، اینکه یهودیان تا چه اندازه سخاوتمنداند،‌خطر ضد سامی‌گری و... .
نکته قابل توجه اینجاست که تنها شهروند از سی و شش شهروند آمریکایی (8/2) یهودی است اما تقریباً همه کسانی که مفهوم واقعیت، معنای خوب و بد و رفتار مجاز و غیر مجاز را در ذهن جوانان آمریکایی شکل می‌دهند، یهودی اند. به عبارت دقیق‌تر سکانسکی، بلومبرگ و همچنین تارتک‌اف سه شخص یهودی هستند. تنها شخص غیر یهودی که در چند سال اخیر در برنامه‌های نمایشی تلویزیونی نقش مهمی داشته عبارت از لیتل فلید است. این نوع کنترل صنعت برنامه‌های نمایشی تلویزیون و تاثیر آن در بهم ریختن اعصاب آمریکایی‌ها از برنامه های تلویزیونی فراتر رفته و شبکه‌های گسترده‌تر را نیز دربر گرفته‌است. به عبارت دیگر کنترل رسانه‌ای عملاً شامل هر چیزی است که در استودیوهای هالیود تولید می‌شود. مجلة‌ آمریکن فیلم مگزین[51] در شماره ماه مه 1990 ده مورد از شرکت های تهیه کنندگی ایالات متحدة آمریکا را (بر حسب درآمد آنها در سال 1989) به لحاظ اندازة‌شان به ترتیب فهرست کرده‌است.
در ده مورد از رییس هیات مدیره‌های شرکت‌های مذکور هشت مورد یهودی اند(راس،‌اسنیر، دیویس، تِش، دیلر، گافمن،‌ردستون و واسرمن) و تنها در دو شرکت(ان. بی. سی و ای. بی. سی) رییس هیات مدیره غیر یهودی است که البته در شرکت ای. بی. سی مسئول تقسیم‌بندی برنامه‌ها یک شخص یهودی است. از مطالعه سال 1989 چند مورد تغییرات پرسنلی صورت گرفته است. زمانی که شرکت سونی ژاپن در آمریکا در سال 1989 شرکت کلمبیا پیکچر را خریداری کرد، ویکتور گافمن با پیتر گوبر جایگزین شد که وی نیز یک یهودی بود. مباشر گوبر عبارت است از میکائیل پی. اسکولف، نایب رییس شرکت سونی که تملک شرکت را ترتیب داد و او نیز یهودی است. در سال 1991 ام. سی. ای توسط ماتسوشیتا، یکی از رقبای شرکت سونی، خریداری شد. ولی واسرمن همچنان در پست خویش باقی ماند. به عنوان یک اصل کلی، ژاپنی‌ها در خریدن رسانه‌های آمریکایی صرفا با منافع مادی تحریک شدند و تبلیغات را به یهودیان واگذار کردند. در واقع در بیشتر مواقع،‌ یهودیان واسطه بایکوت‌های رسانه‌ای ژاپنی‌های بودند. درست همانطور که اسکولف خرید شرکت کلمبیا را برای شرکت سونی ترتیب داد، همانطور خرید ام سی ای از طریق غول رسانه‌های یهود یعنی میکائیل اوتس و شخص قالتاق یهودیان نگزاس ، رابرت استراوس که بعدها به عنوان نمایندة جورج بوش در مسکو انتصاب گردید، ترتیب داده شد. استون جی. راس در سال 1992 از دنیا رفت و در حال حاضر مقام عالی تایم وارنر را گرالد لوین بر عهده دارد که یک فرد یهودی است.
باری دیلر در سال 1992 فاکس را ترک گفت. رابرت مورداک، مالک موسسة خبری فاکس پرنتچند ماهی مدیریت فاکس را به عهده گر فت. لکن در نوامبر 1992 پیتر چرنین مسئول سابق بخش برنامه‌های فاکس به عنوان مدیر ارشدِ فاکس فیلم ارتقاء شغلی یافت. چرنینن یک یهودی است. پایین‌تر از وی مسئول گروه نمایشی فاکس (از 1992) عبارت است از سندی گراشو که وی نیز یک یهودی است.
از سال 1989 که دو تا از موسسات وابسته به سومنر ردستون یعنی ام. تی. وی و نیکلدون[29] از مشارکت بسیار گستردة مخاطبین تلویزیونی جوان برخوردار شدند،‌سومنر ردستون قدرت و تسلط بیشتر به‌دست آورد. ردستون در حقیقت 76درصد ­از(سه میلیاد دلار) سهم ویاکام[30] را مالک است. موسسة ام. تی. وی با ارسال محصولات خود به 210 میلیون منزل در 71 کشور نفوذ فرهنگی غالب را روی جوانان غربی در سراسر جهان از آن خود کرده است. نیکلدون گسترده‌ترین مخاطبان 4 الی11 ساله را در آمریکا به خود جلب کرده و این نفوذ را به سرعت به اروپا گسترش می‌دهد؛ بیشتر برنامه‌های آن، فساد شرم‌آوری را که ویژگی بارز ام. تی. وی است به نمایش نمی‌گذارد. اما ردستون به تدریج مخاطبان خردسال خود را به سوی همان امور ویرانگر سوق می‌دهد که ام. تی. وی آنها را تهیه می‌کند. باور کردن این امر سخت است که یک چنین سطح بالایی از کنترل صنعت تولید برنامه‌ها توسط یهود انجام شده بدون اینکه هیچ تلاش دسته جمعی و هماهنگ بین اعضایشان صورت گیرد.
خبرگزاری رادیویی
شبکه‌های سه‌گانه- ام. بی. سی، سی. بی. اس و ان. بی. سی- نه تنها دارای امتیاز انحصاری واقعی در خبرگزاری تجاری شبکه‌های تلویزیون در ایالات متحده آمریکا هستند،‌بلکه بیشتر شبکه‌های خبرگزاری‌ رادیویی را نیز به خود اختصاص داده‌اند. سال‌های متمادی تنها رقیب مهم آنان در دومین عرصه ام. بی. اس بود که با 941 ایستگاه رادیویی( بدون هیچ ایستگاه تلویزیونی)‌در سراسر کشور توسط یک شخص یهودی به نام مارتین رابنشتاین مدیرت می‌شد. در سال 1985 نورمن جی. پتیز که وی نیز یک یهودی بود به عنوان رییس و مدیر عامل، ام. بی. اس را تصاحب کرد. در سال بعد از طریق شرکت خود، «وست وود وان» شبکه ان. بی. سی را از جنرال الکتریک خرید. ایستگاههای ام. بی. اس و ان. بی. سی روی همرفته پتیز را دومین خبرگزاری رادیویی در کشور یعنی بعد از ای. بی.سی(کپتال سیتیز) قرار داد. نایب رییس فعلی ام. بی. اس در امور خبری عبارت است از ران نیسن که سابقا ریاست چاپ و نشر کاخ سفید را بر عهده داشت. او نیز یک یهودی است.
روزنامه صهیونیست
با نفوذترین وسایل ارتباط جمعی در آمریکا پس از تلویزیون، روزنامه‌ها هستند. هر روز 63 میلیون نسخه از این روزنامه‌ها چاپ می‌شود( و قاعدتاً مطالعه می‌شود).63 میلیون نسخه در میان 1640 انتشاراتی تقسیم می‌شود. ممکن است افراد فکر کنند که صرف تعداد روزنامه‌های مختلف در آمریکا مانع از این می‌شود که اقلیتی بتوانند آن‌ها را کنترل و یا تحریف کنند. افسوس که امر چنین نیست استقلال، رقابت و بازنمایی علائق اکثریت بسیار کمتر از آن است که می‌توان تصور کرد. تنها 412 (25درصد) از 1640 انتشاراتی مالکیت مستقل دارند؛ بقیه متعلق به روزنامه‌های زنجیره‌ای‌اند. فقط 121 مورد از کل انتشاراتی‌ها بیشتر از 100 هزار تیراژ دارند. تعداد بسیار کمی از از روزنامه‌ها به حد کافی گسترده‌اند و می‌توانند در خارج از جوامع خودشان گزارش‌های خبری مستقل داشته باشند. بقیه باید در گزارش‌های خبری ملی و بین المللی به آن چند روزنامه وابسته باشند.
تنها در 54 شهر آمریکا بیش از یک روزنامه وجود دارد و رقابت آنها میان معمولاً ظاهری است؛ همانند اختلاف ظاهری که میان روزنامه‌های صبح و عصر متعلق به یک شخص به چشم می‌خورد. مثال‌های فراوانی می‌توان در این مورد ذکر کرد که همه متعلق به یهودیانی هستند که مالک انتشارات پیشرفته هستند.
قدرت رسانه‌ای خانواده نیوهاوس نمونه‌ای بیشتر از فقدان رقابت ظاهری میان روزنامه‌های آمریکا را نشان می‌دهد. این امر همچنین نشان‌دهندة میل سیری‌ناپذیری است که یهودیان نسبت به همه ابزار کنترل افکار از خود نشان می‌دهند. خانواده نیوهاوس مالک 31 روزنامه از جمله چند روزنامه کثیر الانتشار و با اهمیت است که در پاورقی به برخی از آنها اشاره کرده‌ایم.