سفر بوش به خاورمیانه شکست خورد

پایگاه اینترنتی «آنتی وار» در گزارشی تحلیلی به روابط ایران و آمریکا پرداخته و با تاکید بر لزوم اتخاذ دیپلماسی در قبال تهران نوشت: «عواقب جنگ در منطقه وحشتناک خواهد بود. حتی بوش که شکست عراق را در پیش رو دارد مطمئنا متوجه این قضیه شده است. با این حال وی در اظهارات مواجهه جویانه خود درباره ایران هیچ گونه مشوق یا مصالحه‌ای ارایه نمی‌کند و تنها چیزی که ارایه می‌دهد چماق بزرگ آمریکا است. این امر "دیپلماسی که به دنبال صلح باشد" نیست، بلکه "دیوانگی به دنبال جنگ" است.»

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، در این گزارش تحلیلی آمده است:« اگر هدف اصلی جورج بوش، رییس جمهور آمریکا در سفر هفته گذشته به خاورمیانه جلب حمایت متحدان منطقه‌ای سنی به خصوص عربستان از استراتژی تحدید نفوذ و انزوای ایران بود (چیزی که در اظهارات بوش در ابوظبی برای برخورد با ایران مشهود بود) به نظر می‌رسد که وی نتوانست به این هدف خود دست یابد. در واقع به نظر می‌رسد که این اقدام نتیجه معکوس داشت. در آستانه سفر بوش به عربستان سعود الفیصل، وزیر امور خارجه این کشور علیه تلاش‌های آمریکا برای متحد کردن کشورهای حاشیه خلیج‌فارس علیه ایران هشدار داد.»

در ادامه این گزارش تحلیلی آمده است:« دو روز پس از سخنرانی بوش در ابوظبی (در دومین روز سفر بوش به عربستان) روزنامه عرب نیوز در یکی از سرمقاله‌های شدید و صریح خود با عنوان "اکنون صلح" سیاست آمریکا را "دیوانگی" خواند. در پاراگراف آخر این سرمقاله آمده است: "منطقه ما هیچ کمبودی از نظر کشتار، خونریزی، و بی‌ثباتی ندارد. عراق، لبنان، اراضی اشغالی‌ فلسطین و افغانستان همگی به صحنه‌های درگیری‌های گذشته و حال که طی آن افراد بی‌گناه کشته می‌شوند، تبدیل شده است. ما به یک درگیری خطرناک دیگری نیازی نداریم".»

در ادامه این گزارش تحلیلی با اشاره به برآورد اطلاعات جاسوسی ملی آمریکا درباره برنامه هسته‌یی ایران که مدعی است تهران یک برنامه هسته‌یی تسلیحاتی را در سال 2003 متوقف کرده است، می‌خوانیم:« به همین دلیل خیلی ناراحت و مایوس کننده بود که بوش از سفر خود به خلیج‌فارس برای تداوم شاخ و شانه کشیدن‌هایش علیه ایران استفاده کرد، آن هم در زمینه یک برنامه هسته‌یی تسلیحاتی که سران جامعه اطلاعاتی‌اش می‌گویند تهران آن را پنج سال پیش متوقف کرده. هر نظاره‌گر بی‌طرفی می‌داند که اقدام نظامی آمریکا علیه ایران غیر قابل تصور است. متاسفانه سابقه دولت بوش از پس از حادثه یازده سپتامبر نه تنها نشان دهنده استقبال آمریکا از مسایل غیرقابل تصور، بلکه استقبال از آن بدون فکر و حسابگری است.»

در ادامه این گزارش تحلیلی آمده است:« با توجه به این که بوش مهمان کشورهای حاشیه خلیج‌فارس که در نزدیکی ایران قرار دارند بود، تداوم چنین هشدارهای (علیه ایران) نسنجیده و بی‌ملاحظه بود. چنین هشدارهایی چیزی نبود که ما خواستار شنیدن آن باشیم همانطور که سعود الفیصل، وزیر امور خارجه عربستان به ماکسیم برنیر، همتای کانادایی خود گفت (پیامی که وی به برنار کوشنه، وزیر امور خارجه فرانسه منتقل کرد) رفتار مواجهه جویانه واشنگتن در قبال ایران جواب حل مشکلات نیست. اگر عربستان و سایر کشورهای حاشیه خلیج‌فارس مشکلی در زمینه برنامه هسته‌یی ایران با تهران داشته باشند کاری را که همسایه‌ها انجام می‌دهند در پیش گرفته و با ایران گفت‌وگو خواهند کرد.»

در ادامه این گزارش تحلیلی می‌خوانیم:« قبل از سفر بوش به خاورمیانه مقامات کاخ سفید اعلام کردند که جورج بوش در ازای حمایت کشورهای عرب از موضعی سرسختانه در قبال ایران برای حل درگیری‌های فلسطین تلاش خواهد کرد. به طور تلویحی به این نکته اشاره شد که در صورتی که "تهدید هسته‌یی ایران" از میان برداشته شود برخورد با اسرائیل آسان‌تر خواهد شد، اما چنین پیوندی وجود خارجی ندارد. بی‌عدالتی‌هایی که مدت‌ها به موجب چشم پوشی و تجاهل ‌آمریکا به فلسطینی‌ها تحمیل شده است، دلیل اصلی این مساله است که جهان عرب از اینکه واشنگتن با عدم حل مساله فلسطین پاداش دوستی و وفاداری آنها را نداده است دلسرد شده‌اند.»

در ادامه این گزارش تحلیلی آمده است:« سیاست‌های احمقانه آمریکا و ناتوانی ناامیدانه واشنگتن در گوش دادن به راهنمایی‌ها و نصایح دوستان عرب این کشور در منطقه موجب بروز این موقعیت پرتنش با ایران شده است.ما به تهدید جنگ نیازی نداریم و جنگ طلبی‌های گذشته موجب به وجود آمدن بیشترین میزان بی‌ثباتی منطقه‌ای در مدت 60 سال شده است. تهدیدات جنگ طلبانه بوش علیه ایران تلاش‌های شوراهای صلح را به خطر انداخته است.»

در پایان این گزارش تحلیلی با تاکید بر لزوم اتخاذ مذاکرات و روش‌های صلح آمیز در قبال ایران آمده است:« عواقب جنگ بیشتر در منطقه وحشتناک خواهد بود. حتی بوش که شکست عراق را در پیش رو دارد، مطمئنا متوجه این قضیه شده است. با این حال وی در اظهارات مواجهه جویانه خود درباره ایران هیچ گونه هویج، مشوق یا مصالحه‌ای ارایه نمی‌کند و تنها چیزی که ارایه می‌دهد چماق بزرگ آمریکا است. این امر دیپلماسی که به دنبال صلح باشد نیست، بلکه دیوانگی به دنبال جنگ است.»