چالش هسته‌ای غرب با ایران، چرا؟

حسین غریب
جالب است بدانیم قدرتهای زورگوی جهانی با پیروزی انقلاب اسلامی ایران، احساس خطر کردند. اما هم اکنون با دست یافتن انقلاب ما به تکنولوژی (که امروزه تنها تکنولوژی است که قدرت ساز و پول ساز است) دیگر احساس خطر نمی کنند بلکه خطر را به عینه می بینند، اینست که با گستاخی تمام و با وجود مغایرت با تمام قوانین و مقررات بین المللی و بصورت کاملاً غیرمنطقی، حتی با تحقیقات علمی دانشمندان ما هم مخالفت می کنند و چنانکه رئیس جمهور محبوب و عزیز ما فرمودند: اگر لازم باشد می گویند دانشگاهها را هم تعطیل کنید. در ضمن باید بدانیم که اکنون مقابله قدرتهای زورگوی جهانی با ما بسیار جدی تر خواهد بود و هرگز شوخی بردار نیست، زیرا با درخشش جوانهای ما در زمینه های علمی از یکسو و پیروزی جریان اصیل انقلابی در انتخابات ریاست جمهوری و برباد رفتن آرزوهای دشمنان از سوی دیگر، هیچ روزنه امیدی برای آنان باقی نمانده و بخوبی دریافته اند که ایران در جاده پیشرفت قرار گرفته و این مسیر، مسیری است که منتهی به قدرت خواهد شد.
در نظام بین الملل کشورها به سه دسته تقسیم شده اند: 1- مرکز (کشورهای پیشرفته صنعتی بخصوص آمریکا یعنی کشورهایی که تکنولوژی را در اختیار دارند و از نظر اقتصادی، نظامی، سیاسی و بطور کلی مؤلفه های قدرت در جایگاه نخست جهانی قرار دارند). 2- شبه پیرامون: (کشورهایی که پیشرفته نیستند بلکه در حال توسعه و بالاتر از جهان سوم می باشند همانند کره جنوبی و...) 3- پیرامون (کشورهای جهان سوم).
تکنولوژی در اختیار کشورهای مرکز است و با استفاده از آن در تمام زمینه ها یکه تازی می کنند و در صنایع نظامی و تولیدات صنعتی و رایانه و اقتصاد و... جایگاه اول را دارند و با زحمت بسیار کمتر تولید ثروت بیشتر و بیشترمی کنند و موقعیت خود را در نظام بین الملل حفظ می نمایند. تحت هر شرایطی و به هیچ وجه و به هر وسیله هم اجازه نمی دهند دیگر کشورها جای آنها (مرکز) رابگیرند، حتی با جنگ و بکارگیری سلاح های ممنوعه و... .
مخالفت نظام سلطه با انرژی هسته ای ایران از همینجا سرچشمه می گیرد، زیرا انقلاب ما ضمن دستیابی به تکنولوژی، به لحاظ اعتقادی و در واقع بصورت نرم افزاری با دیدگاه نظام سلطه کاملاً در تعارض است. ممکن است این سؤال پیش بیاید که اگر مخالفت غرب با مسئله هسته ای ایران بخاطر دستیابی ایران به تکنولوژی است، پس چرا با دیگر کشورها مانند هند، پاکستان، کره جنوبی و برزیل و... مخالفت نمی کنند و بعضاً کمک هم می نمایند؟ این موضوع برمی گردد به نرم افزار انقلاب اسلامی ایران و اینکه کشور ما تنها کشوری است که حکومت شیعی دارد، ضمن اینکه ام القرای جهان اسلام است که جهان اسلام ظرفیتهای بی کران مادی و معنوی و... در اختیار دارد. یعنی ایران پیشرفته می تواند الگوی یک میلیارد و پانصد میلیون مسلمان باشد و آنها را به حرکت درآورد که قدرتی بلامنازع خواهد بود اما هند و پاکستان و برزیل و... هرگز قادر به این کار نیستند یعنی نمی توانند ملتهایی را گرد خود جمع آوری کنند و قدرت بوجود آورند و این موقعیت را ندارند و چنانچه آن کشورها به تکنولوژی دست پیدا کنند قابل مهار هستند اما جهان اسلام با ظرفیتهایی که دارد و به شدت ناسازگار با منافع غرب است، قابل مهار نخواهد بود.
نکته اینجاست که اگر مذاکرات ایران با غرب بر سر مسئله هسته ای صد سال هم طول بکشد آنها حتی یک امتیاز به ما نخواهند داد و تنها ما باید با شناخت روابط و نظام بین الملل واستفاده بهینه از امکانات مادی و معنوی داخلی و بین المللی خود، برای خود امتیاز سازی کنیم (درواقع قدرت سازی کنیم و براساس آن امتیاز بگیریم)، این یک بازی کاملاً جدی و واقعی است که باید تنها با واقعیت با آن برخورد کنیم. زیرا برای رسیدن به قله حقیقت و اهداف حق و درست خود، راهی نداریم جز اینکه از نردبان واقعیت بالا برویم.
به نظر می رسد اگر نتیجه پیشرفتهای خود در زمینه هسته ای را در اختیار کشورهای اسلامی که به ایران نزدیک هستند و کشورهای غیر متعهد مانند کوبا و ونزوئلا و دیگر کشورها بگذاریم و آنها را نیز به نفع خود وارد بازی نموده و رو در روی قدرت های زیاده طلب قرار دهیم بسیار مفید خواهد بود.
نتیجه:
1- غرب پس از پروتستانیسم و سودمحوری به جای کلیسا محوری، رژیم جعلی و غاصب صهیونیستی را برای مقابله با اسلام و حتی یهود و در نتیجه برداشتن مخالفان خود از سر راه و رسیدن به منافع نامشروع خود (و آسودگی مسیحیت در سایه درگیری اسلام و یهودیت)، بوجود آورد و به هر وسیله و به هر شکل از آن حمایت کرده و خواهد کرد.
2- مخالفت با انقلاب اسلامی ایران و مخصوصاً انرژی هسته ای و دستیابی ایرانیان به تکنولوژی نیز با توجه به هویت انقلاب اسلامی برای مقابله با اسلام و حمایت از رژیم صهیونیستی و در نهایت حفظ جایگاه خود در نظام بین المللی و در دست داشتن تکنولوژی و تولید قدرت و در نهایت رسیدن به منافع مورد نظر خود می‌باشد.