هیچ چیز ایران را باز نمی‌گرداند، نه جنگ و نه تحریم

ویلیام مونت گومری، دیپلمات برجسته و بازنشسته آمریکا در مقاله ای که در پرتیراژترین روزنامه بوسنی انتشار یافت، اعلام کرد که حمله نظامی به ایران، غیرواقعی است.
وی که مانند همه دیپلمات های آمریکایی، بحث استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای از سوی ایران را با تولید سلاح هسته ای، یکی فرض می کند، معتقد است که مقاومت ایران نشان دهنده ضعف سیستم سازمان های بین المللی پس از جنگ جهانی دوم و همچنین محدودیت قدرت آمریکا و اروپا است.
مونت گومری می‌نویسد: اولین امید این بود که ایران با توجه به تمایل به الحاق به کلوب ملت های غربی و دریافت چندین امتیاز، از برنامه های هسته ای خود صرف نظر کند. شیوه دیگر، اعمال فشار از چندین کانال از جمله EU آمریکا، IAEA و شورای امنیت است، به عبارت دیگر تهدید به تحریمات تعریف نشده. برخورد سوم، تغییر رژیم با توسل به متدهای غیرنظامی است. به عبارت دیگر حمایت مالی و سیاسی از اپوزیسیون و آموزش آنها با امید تغییر رژیم، آمریکا فعالانه این شیوه برخورد را گسترش می دهد. چهارمین راه تهدید نظامی است. این همان موضوعی است که اکنون در مقالات مختلف با استفاده از اطلاعات متقن در مورد حمله به ایران، حتی با سلاح های هسته‌ای، دیده می‌شود.
وی سپس به بررسی این موارد می پردازد و می نویسد: مشکل در این است که هیچکدام از این راهها تهدیدی نیست که ایران را بتواند از مسیری که انتخاب کرده بازگرداند. ایران کاملا متوجه است که با برخورداری از قدرت هسته ای به درجه ای از محافظت از حملات خارجی دست می یابد که با هیچ سلاح یا پیمان نظامی قابل مقایسه نیست. در ایران این آگاهی وجود دارد که به عنوان مثال اگر صدام حسین واقعا دارای سلاح هسته ای بود، آمریکا هیچگاه به آن حمله نمی کرد. به همین خاطر علی رغم دیوانه گری رژیم کره شمالی، هیچ کس این رژیم را تهدید نمی کند. واضح است وقتی کشوری وارد کلوب هسته ای می شود بدون توجه به ابراز نگرانی ها، دیگر هیچ اقدام پیشگیرانه ای برای این کشور وجود ندارد. به غیر از این، با کاهش ذخایر نفت و گاز جهان، ایران در زمره تاثیرگذارترین کشور از نظر اقتصادی، قرار می گیرد. هدف ایران در دهه آینده، تبدیل شدن به قدرت اصلی در خاورمیانه است. هیچ تحریمی وجود ندارد که آمریکا و EU برای انصراف ایران از این مسیر، از آن استفاده کنند. وی می افزاید: علی رغم سخنان و برنامه هایی که اعلام می شود، احتمال کمی وجود دارد که آمریکا در آینده نزدیک دست به اقدام نظامی علیه ایران بزند زیرا اولا تعداد مراکز هسته ای ایران زیاد است و به خوبی نیز از آنها حفاظت می شود، ثانیا هر جنگ زمینی، بسیار سخت تر از جنگی خواهد بود که الان در عراق در جریان است. ثالثا حتی اگر تهدید سلاح های هسته ای ایران واقعی باشد، افکار عمومی آمریکا و جهان پس از تجربه عراق با تردید بسیار بیشتری آن را خواهند پذیرفت. رابعا تلافی ایران دارای نتایج فاجعه باری برای اقتصاد جهانی و ماموریت آمریکا در عراق خواهد بود. نهایتا اینکه افزایش سریع نارضایتی افکار عمومی آمریکا از جنگ عراق، به سود حمله به همسایه آن نمی باشد. مونت گومری در پایان تنها به احتمال حمله اسرائیل به ایران اشاره می کند و می نویسد: در روزهای آتی شاهد تهدیدات و فعالیت های دیپلماتیک در سازمان ملل، IAEA و دیگر مراکز خواهیم بود که هیچکدام ایران را باز نخواهند داشت و اقدام نظامی نیز وجود نخواهد داشت.