ناکامی آمریکا در عراق

غلامرضا قلندریان
اکنون که پس از سه سال، چهره منفور و زشت آمریکا در پس نقاب مبارزه با سلاحهای کشتارجمعی عراق، آشکار شده است، تشدید وخامت اوضاع سیاسی- امنیتی عراق و خاورمیانه نشان می دهد که واشنگتن با حمایت کورکورانه از رژیم صهیونیستی، این منطقه را به سوی بی ثباتی، ناآرامی و هرج و مرج سوق داده است.
در مورد عراق، پیچیدگی مسایل سیاسی و افزایش ناآرامیهای اجتماعی، ناشی از اجرای طرحهای تفرقه افکنانه واشنگتن می باشد که تنها از طریق ایجاد ناامنی و ائتلاف با مثلث شوم بعثی ها، تبهکاران و القاعده، ادامه حیات خود را در آن کشور ممکن ساخته است.
مردم عراق به خوبی دریافته اند که چه کسانی و چه گروههایی از تشدید ناامنی و اغتشاشهای سازمان یافته توسط گروهکهای مذکور سود می برند و سلطه بر این کشور را توجیه پذیر می کنند!
سیاست مداخله جویانه چند ماه اخیر آمریکا در امور سیاسی، مانع از دولت سازی ملت عراق- به عنوان فرایندی که می تواند با حمایت از مؤلفه های وحدت ملی و یکپارچگی سرنوشت سیاسی و آینده آن کشور را رقم بزند- شده است.
واکاوی جریانهای سیاسی و اجتماعی عراق نشان می دهد که در راستای سیاست جانبدارانه واشنگتن از گروههای شورشی و سوداگران مرگ و اسلحه، از بعثی ها گرفته تا دیگر گروهها، هر روز صدها نفر از مردم بی گناه آن کشور قربانی می شوند، در حالی که سرزمینشان هر روز بیشتر از روز قبل در مسیر ویرانه شدن پیش می رود.
در چنین اوضاع و احوالی، نشست پارلمان عراق پس از مدتی تأخیر، در حالی برگزار شد که ایجاد "امنیت" مهمترین خواسته شرکت کنندگان در انتخابات پارلمانی آذر ماه گذشته (84) و وعده منتخبان برای برآورده کردن این رؤیا بود.
تعبیر این رؤیا پس از چهار ماه، واقعیتی جز خشونتهای بی هدف مبتنی بر انفجارهای پیاپی و خونریزی و ترس از دیدن متجاوزان اشغالگر آمریکایی و انگلیسی، نبوده است.
دامنه ناآرامی ها، ناامنی ها و اغتشاش، به جای آنکه دلیلی برای ماندگاری نیروی نظامی هژمونی سلطه در عراق باشد، به افزایش تلفات این نیروها منجر شده و همین موضوع باعث گردیده تا رسانه های آمریکایی اذعان کنند، واشنگتن و لندن در رسیدن به اهداف خود شکست خورده اند.
از زمان برگزاری موفقیت آمیز انتخابات پارلمانی عراق تاکنون، آمریکاییها ایران اسلامی را به دخالت در امور عراق متهم نموده اند که هر بار با واکنش مقامهای عراقی -از جمله جلال طالبانی رئیس جمهور عراق- مبنی بر رد هرگونه دخالت تهران در امور آن کشور، روبه رو شده اند.
قطع نظر از فرافکنی هژمونی سلطه برای فرار از شکست سیاسی در عراق و متهم کردن همسایگان این کشور، جمهوری اسلامی ایران به جهت وجود اشتراکهای مذهبی و قومی با مردم عراق، نقش کلیدی در آن سرزمین دارد. بنابراین، وجود ناامنی و بی ثباتی در عراق به هیچ وجه در جهت منافع جمهوری اسلامی ایران نبوده و مورد تأیید نیز نمی باشد.
احزاب و گروههای عراقی با همگرایی بیشتر و انتخاب قطعی جلال طالبانی برای تصدی سمت ریاست جمهوری، محمود المشهدانی به عنوان ریاست پارلمان و جواد المالکی برای نخست وزیری آن کشور، موضوع مهم تشکیل دولت و پارلمان دایم را عملی کردند.
با توجه به اینکه اراده آمریکاییها به عنوان اشغالگران عراقی مبنی بر انتصاب افراد و شخصیتها و البته به اردوگاه غرب و لائیکها در مهمترین تحول و تحرک سیاسی آن کشور لحاظ نشده است، انتظار می رود تصمیمات دومین نشست پارلمان احتمالاً با واکنشهایی روبه رو گردد.
در هر حال، انتخاب جواد المالکی اگرچه گزینه ای نیست که اشغالگران به دنبال آن بوده اند، با وجود این، وی راه نسبتاً دشواری را جهت تشکیل کابینه جدید عراق پیش رو خواهد داشت.