تجمع دلسوختگان

فضل‌الله فرخ، پدر شهید
در سال 1370 توسط مقام معظم رهبری خبر تهاجم فرهنگی دشمن اعلام گردید و سپس هشدارهای مکرر ایشان بر شبیخون فرهنگی و قتل عام فرهنگی داده شد. اما متاسفانه گویا گوش برخی مسئولین سنگین بود یا اینکه حساسیت موضوع را درک نکردند که خطر تهاجم فرهنگی از تهاجم نظامی بیشتر است!
سالها گذشت و برخی مسئولین مربوطه نه تنها چاره‌ای نیندیشیدند بلکه بعضی راه را برای این تهاجم گشودند و در نتیجه عده‌ای از جوانان عزیز ما در دام این تهاجم افتاده، قربانی این تهاجم شوم گردیدند و اعتراضات دلسوزان هم راه به جایی نبرد. مردم بیدار و هوشیار ما با رهنمودهای رهبر معظم انقلاب تصمیم به تغییر اساسی مسئولین مقننه و مجریه گرفتند و در دو انتخابات با شکوه و آگاهانه سبب تشکیل مجلس اصولگرا و دولت‌اصولگرا گردیدند و امید در دلها شعله‌ور گردید و دشمنان دچار یاس و ناامیدی گردیدند و وحدت و یکپارچگی میان مجلس و دولت و مردم پدید آمد. یکی از آرزوهای مهم مردم انقلابی این بود که نابسامانی‌های فرهنگی سامان یابد و بساط ابتذال و ناهنجاری برچیده شود و چهره شهرها و خیابان‌ها و پارکها از آلودگی‌ها پاک گردد و از وسایل انحراف جوانان جلوگیری شود، اما متاسفانه این انتظار به طول انجامید و روز به روز ابتذال افزون یافت و خلافکاران نیز آزادتر شدند و جرات بیشتری پیدا کردند و هر روز و شب به خودنمایی پرداختند و به متدینین و مردم انقلابی دهن‌ کجی کردند تا آنجا که اگر کسی به عنوان امر به معروف و نهی از منکر تذکری می‌داد، مورد اهانت و گاهی ضرب و شتم و حتی محکومیت در دادگاه قرار می‌گرفت و سرانجام کلمه صبر دلسوزان انقلاب لبریز شد و خانواده‌های محترم شهدا و ایثارگران و جانبازان به اعتراض پرداختند. مادران و خواهران و فرزندان شهدا به خانه ملت پناه بردند و فریاد اعتراض خود را به گوش نمایندگان خویش رساندند.
سرانجام در مقابل وزارت ارشاد اسلامی ضمن حمایت از دولت و ریاست جمهور خواستار برخورد جدی با مظاهر فساد شدند و باز هم اعتراض و اعتراض و تقاضا و تجمع در مقابل قوه قضاییه و تا حصول نتیجه هم ادامه خواهد داشت و مسئولین محترم مقننه و مجریه و قضاییه باید توجه کنند که مسئولیت و ریاست آنان در پرتو جانفشانی‌ها و شهادت شهدا می‌باشد و همگی مدیون آنان می‌باشیم و توقع همگان این است که «الذین ان مکناهم فی الارض اقامو الصلاه و اتوالزکاه امرو بالمعروف و نهو عن المنکر و …»
واقعا چرا به این آیات مهم توجه نمی‌شود؟ چرا اصل ششم قانون اساسی پس از 27 سال معطل مانده است؟ چرا به جای اینکه این فریضه مهم در جامعه فرهنگ شود ابتذال و بی‌بند و باری فرهنگ می‌شود؟
چه کسی مسئول است؟
چه کسی پاسخگوست؟
ما که آن گونه در مقابل تهاجم نظامی دشمنان اسلام ایستادیم؛ چرا در برابر تهاجم فرهنگی دشمن بی تفاوت هستیم؟ مگر خطر این تهاجم از خطر تهاجم نظامی کمتر است؟!