بلغارستان، مستعمره جدید آمریکا

به نظر می رسد سیاستمداران برخی کشورها به جای آنکه بر توان ملی خود متکی باشند و استقلال خواهی را اصل قرار دهند همواره تمایل دارند نوکر و وابسته کشورهای دیگر به خصوص قدرتهای استکباری باشند. برای این سیاستمداران , چون استقلال و هویت ملی از اعتبار چندانی برخوردار نیست و تنها منافع مادی مطرح است , حاضر هستند در این راه به هر پیشنهاد ننگینی تن بدهند. به این نوع سیاستمداران , در کشورهای مختلف می توان برخورد از جمله در کشور بلغارستان.
البته باید در نظر داشت که این خصوصیت را الزاما نباید به ملت های متبوع این سیاسمتداران خودباخته تعمیم داد , همچنانکه در مورد ملت بلغارستان نیز صادق است و بلغاریها قطعا هرگز مایل نیستند ننگ وابستگی و خودفروختگی را بر پیشانی داشته باشند.
با اینحال سیاستمداران این کشور عملکردی در جهت عکس آن داشته اند. چه آن زمان که وابسته به شوروی بودند و چه اکنون که بازیچه سیاستهای آمریکا شده‌اند.
اخیرا دولت بلغارستان موافقت کرد سه پایگاه نظامی خود را برای استفاده دائم نظامیان آمریکایی در اختیار واشنگتن قرار دهد. روزنامه آمریکایی واشنگتن تایمز که به پیش نویس این قرارداد نیز دسترسی داشته , قبل از سفر وزیر خارجه آمریکا به صوفیه نوشت قرار است کاندولیزا رایس در سفر خود , توافق نامه مذکور را امضا کند.
این توافقنامه به آمریکا اجازه می دهد نظامیان خود را بدون اجازه و اطلاع مقامات بلغاری برای انجام ماموریت در کشور سوم , در این پایگاهها مستقر سازد.
این موافقتنامه , بلغارستان را به صورت یکی از ایالتهای آمریکا در می آورد و مقامات بلغاری هر توجیهی برای این عمل خود داشته باشند نمی توانند از زیر بار ملامت بخاطر این حرکت ننگین بگریزند. به نظر می رسد رویای پذیرش بلغارستان در ناتو , و وعده عضویت در اتحادیه اروپا سیاستمداران این کشور را کاملا از خود بیخود کرده و تفکر و تعقل را از آنان سلب نموده است.
بلغاریها شاید از این نکته غافل هستند که غرب به کشورهای اروپای شرقی به عنوان یک مستعمره می نگرد و هرگز آنها را همردیف و هم سنگ خود نمی داند و نگاه شهروند درجه دو به آنها برای همیشه ادامه خواهد داشت.
شاید یادآوری تجربه ترکیه برای بلغاریها مفید باشد که غربیها چه بازیهایی را بر سر ترکیه ایها در آوردند ولی در نهایت نیز آنها را در جمع خود نپذیرفته اند در این راستا با آنکه دولتمردان ترکیه از بسیاری اصول و ارزش های فرهنگی , اعتقادی و مذهبی خود عدول کرده اند , غرب هر روز شرایط جدیدی را پیش روی آنکارا قرار می دهد. علیرغم این بازیها , تازه ترین لطف اروپا به ترکیه این بوده است که مذاکره درباره عضویت را با ترکیه آغاز کرده اند ولی در عین حال تصریح نموده اند این مذاکرات شاید 10 سال به طول بینجامد. این در واقع مصداق همان ضرب المثل «دنبال نخود سیاه فرستادن» است.
با اینحال به نظر می رسد سیاستمداران بلغاری بی تدبیرتر از آن هستند که اینگونه توصیه ها و تجربه ها در آنها موثر باشد. توجه به سخنان وزیر دفاع بلغارستان که در بهمن ماه گذشته اظهار داشت , خودباختگی و ذهنیت وابسته آنها را بیشتر نمایان می‌سازد.
در این سخنان «وسیلین بلیزناکوف» اعلام کرد این کشور به عنوان عضو تازه سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) در حمله احتمالی به جمهوری اسلامی ایران شرکت می کند. وی با تاسی به ادبیات اروپایی ها و آمریکایی ها گفت: تهران باید در زمینه تکنولژی هسته ای شفاف عمل کند ولی مقامات ایرانی هنوز تضمین های کافی در این باره ارائه نکرده‌اند!
آنچه در این میان حائز اهمیت است این واقعیت است که بخش اعظمی از جمعیت بلغارستان را مسلمانان تشکیل می دهند و قطعا موافق این گونه سیاستها نیستند. حتی برای بخش غیرمسلمان جامعه بلغارستان نیز این جهت گیری سیاسی و وابستگی به قدرتهای بیگانه ننگ‌آور و ناپذیرفتنی است.
با اینحال این بخش از مسئله را باید به عهده خود ملت بلغارستان گذاشت که چگونه با این سیاستمداران مرعوب و وابسته کنار بیایند ولی در طرف دیگر مسئله, یعنی ایران, مسئولین باید در روابط با اینگونه حکومتها که صراحتا از تهدید علیه ایران سخن می گویند تجدیدنظر کنند و از ابزارهای لازم برای دفاع از منافع ملی استفاده کنند. بدون تردید سکوت در برابر این حکومتها کوتاهی محسوب می شود و توجیهی ندارد.
اینگونه حکومت ها باید متوجه بشوند شرکت در توطئه ها و برنامه های قدرتهای سلطه‌طلب هزینه‌های سنگینی درپی دارد و قطعا آنها را از خوش رقصی و خوش خدمتی به قدرتهای ماجراجو پشیمان خواهد ساخت.