شکست طرح «عراق الگوی دمکراسی منطقه»!

نتایج انتخابات پارلمانی عراق پیش از آنکه نشانگر این موضوع باشد که کدام گروه یا جریان خاصی فاتح این رقابت سیاسی شده است بیانگر این حقیقت ناگفته است که واشنگتن از ارائه عراق به عنوان « الگوی دمکراسی » منطقه در چارچوب طرح خاورمیانه بزرگ چشم پوشی کرده و به ارائه این کشور به عنوان « مدلی برای دفاع ازتوسعه سیاسی » در منطقه بسنده کرده است .
در انتخابات پارلمانی عراق , بترتیب ائتلاف شیعیان به رهبری سیاسی سید عبدالعزیز حکیم , کردها , اعراب سنی و شیعیان سکولار به رهبری علاوی رییس حزب العراقیه حایز بیشترین کرسی های پارلمان آینده عراق شدند. این پارلمان با همین ترکیب قرار است چهار سال در مورد سرنوشت سیاسی , اقتصادی , فرهنگی و اجتماعی مردم عراق قرار است تصمیم گیری کند.
هرچند که هریک از جریانهای بالا چالشهایی نظیر چگونگی استفاده از منابع طبیعی عراق , حدود و اختیارات رئیس جمهور و نخست وزیر و...
می توانند با یکدیگر داشته باشند اما آنچه اکنون ضرورت یافته , تغییر رویکردی است که آمریکا با هدف تحقق آن « سودای سرنگونی رزیم بعث » را سرداد و به عراق حمله کرد.
ایراد اتهام به ایران و کشورهای همسایه عراق عموما نشانگر نارضایتی آمریکا و اروپا از نتایج انتخابات است اما بدلیل آنکه تلاشها و حمایت واشنگتن برای برگزاری انتخابات در چارچوب طرح روند دمکراسی با تردید افکار عمومی مواجه نشود , اصل انتخابات را تایید می کند لیکن با ایراد اتهام به ایران نتایج انتخابات را بطور غیر مستقیم مورد شماتت قرار می دهد.
با این وجود پیروزی جریان شیعه مذهب هدفی نبود که واشنگتن با طرح « عراق به عنوان الگوی دمکراسی منطقه » پیش از جنگ در انتظارش بود.
منتقدین جنگ پیشتر سیاستهای کاخ سفید را در مورد جنگ علیه عراق به دلیل آنکه واشنگتن اطلاعات کافی از بافت اجتماعی عراق ندارد و یا دست کم اطلاعات نادرستی در اختیارش قرار داده اند , مورد نکوهش قرار دادند.
اشتراکات مذهبی و فرهنگی شیعیان عراق با ایران حتی درصورت پیروزی جریان شیعه سکولار نیز باعث می شد آمریکا از رویای عراق به عنوان « الگوی دمکراسی منطقه » چشم پوشی کند چراکه در صورت تحقق آن خواه ناخواه واشنگتن با انتقاد دول عربی دیگر روبر می شد.
لذا نتایج انتخابات اخیر عراق یکبار دیگر دولتمردان آمریکایی را به این نتیجه گیری واداشت که اصولا حمله به عراق با اهداف سیاسی معلوم و پیش بینی شده اشتباه یا دست کم همسو با پروژه های سیاسی برای منطقه در چارچوب طرح خاورمیانه بزرگ نبوده است .
تلاش ایالات متحده آمریکا برای « تایید اصل انتخابات » و « انتقاد از نتایج آن » در واقع موید همین نکته است .
بر این اساس واشنگتن می پذیرد که از عراق پس از انتخابات اخیر نمی تواند به عنوان الگویی برای دمکراسی خاورمیانه یاد کند زیرا در این صورت او از یکسو الگوی دمکراسی ایران را که خود زمانی برای جلوگیری از گسترشش تلاش می کرد , مورد تایید قرار داده است و از دیگر سو دومین دولت شیعی منطقه پس از انقلاب اسلامی ایران را به رسمیت شناخته است هرچند که گریزی از تعامل با دومی ندارد.
لذا در نوع واکنش رهبران آمریکا پیداست که آنان از این پس نه ازعراق به عنوان « الگوی دمکراسی منطقه » که تنها به عنوان مدلی جهت « دفاع از توسعه سیاسی منطقه » یاد خواهند کرد.
این امر می تواند از یک سو وزن دمکرات های آمریکا را در جریانات سیاسی داخل این کشور نسبت به رقیب تندروی خود یعنی جمهوریخواهان نو محافظه کار تقویت کند و از دیگر سو واشنگتن را از ماجراجویی هایی مشابه در مناطق دیگر خاورمیانه پرهیز بلکه منصرف نماید.
پیامدهای این تغییر در رویکرد , می تواند بر مواضع اسراییل در جریان روند باصطلاح صلح خاورمیانه با توجه به بحرانهای سیاسی اخیر در این رزیم نیز تاثیر منفی گذارد امری که از مواضع انتقاد آمیز سران تل آویو نسبت به رویکرد جدید آمریکا در عراق در خصوص همکاری با کشورهای منطقه و خروج بخشی از نظامیان این کشور از عراق هویداست .