تقدیر از پنج پیشکسوت مطبوعاتى

گروه رسانه، ولی الله خلیلی: «ببخشید اگر کمى آرام حرف مى زنم، تازه از بیمارستان مرخص شده ام. همه ما همیشه طلبه هستیم مى آموزیم و نمى توانیم بگوییم که یک روزنامه نگارى که 50ساله قلم زده کامل است.» «محمد بلورى» روزنامه نگار باسابقه که سال ها در تحریریه روزنامه هاى مختلف از جمله کیهان قبل از انقلاب و ایران کار کرده است به هنگام گفتن حرف هایش سعى مى کرد قامت یک متر و هشتادش را ایستاده نگه دارد، هر چند که گاه گاه صدایش آرام مى شد و از پشت بلندگو به گوش نمى رسید. بلورى دیروز در مراسمى صحبت مى کرد که همزمان با روز جهانى آزادى مطبوعات و براى تجلیل از او و «مسعود بهنود»، «لیلا رستگار»، «اکبر گنجى» و «عمید نائینى» برگزار شده بود. بلورى گفت: «کسب مهارت ها همراه با خلاقیت هاى ذهنى است. کسى که مى خواهد چیزى یاد بگیرد با خودآموز نمى تواند شناگر شود باید شیرجه بزند و سرش به کف استخر نخورد. باید توجه کرد که کسب مهارت همیشه باید وجود داشته باشد.» بلورى که معتقد است فضاى تحریریه ها دچار «سکون» شده اند، ادامه داد: «ما هنوز راه واقعى براى رقابت با مطبوعات بزرگ را پیدا نکرده ایم. تیراژ روزنامه کیهان زمانى در سال57 از یک میلیون عبور مى کرد اما حالا با توجه به جمعیت70میلیونى روزنامه هاى ما چقدر تیراژ دارند، علتش چیست؟»
بلورى صورت کشیده اش را به میکروفن نزدیک تر کرد و گفت: «بیش از 90درصد از مدیران روزنامه هاى ما بدون اینکه از روزنامه نگارى اطلاعى داشته باشند وارد تحریریه شده اند و فقط روزنامه به عنوان وسیله در اختیار آنها قرار مى گیرد؛ براى حفظ موقعیت و رسیدن به یک مقام.» بعد از تمام شدن وقت 10 دقیقه اى «محمد بلورى» نوبت «مسعود بهنود» بود تا بنابر حروف الفبا بعد از بلورى صحبت کند اما مسعود بهنود از آنجا که بیش از سه سال است در لندن زندگى مى کند متنى فرستاده بود تا «هاشم آقاجرى» به نمایندگى بخواند. آقاجرى گفت چند سال پیش که من در زندان بودم آقاى بهنود از طرف من تقدیرنامه اى را در انگلستان دریافت کردند و امروز به این وسیله دین خودم را ادا مى کنم. بعد از این جمله آقاجرى متن نامه بهنود را که با امضاى «میرزاى پیر شما» به اتمام رسیده است خواند. در بخشى از این نامه آمده است: «معمول است براى بازنشستگى کسى که «میرزاى پیر شهر» لقب اش داده اید مراسمى برپا شود ولى مقدر من این شد که جشن بازنشستگى من اینجا باشد اما آن «اعلام» هم بازنشسته ام نکرد و منتظر ماندم تا امروز که شما نسل امروزى در اینجا که خانه روزنامه نگاران است این خلعت بر تنم بپوشانید و یا از تنم به در آورید.» بعد از نامه مسعود بهنود نوبت لیلا رستگار بود. سردبیر فعلى نشریه دوچرخه (ویژه نامه کودک و نوجوان روزنامه همشهرى) که سال ها در روزنامه هاى مختلف فعالیت داشته است. او صحبت هاى خود را با سراشیبى خیابان جردن که محل کار او سال ها است در آن قرار دارد آغاز کرد و ادامه داد: «یک مطلب در دست دارم که نویسند ه اش روزنامه نگارى باسابقه است. تیتر مطلب مى گوید: «دیده بان نه دروازه بان». مطلب را تند و تند در تکان هاى حرکت در سرازیرى مى خوانم و بعد بعضى واژه هایش را که بیشتر دوست دارم با خودم مى گویم: روزنامه نگار دیده بان است. بر بلنداى برج ایستاده و با چشم مسلح چشم انداز وسیع جمع و جامعه است... روزنامه نگار دیده بان است نه دروازه بان و سنگربان و آیا دیده بان است؟ مى تواند باشد؟» رستگار در ادامه گفت: «روزنامه نگارى که خود امنیت حرفه اى نداشته باشد، نمى تواند مراقب و نگهبان و مبشر امنیت دیگران باشد، یعنى حافظ امنیت جمع و جامعه باشد. آن که گرسنه است، نمى تواند طلب سیرى براى دیگران کند، اما خود از گرسنگى بمیرد. روزنامه نگار فاقد امنیت اجتماعى، حقوقى و شغلى و معیشتى دیگر روزنامه نگار نیست... اینها را از مطلب همان روزنامه نگار باسابقه بازخوانى مى کنم و در پس این واژه ها به قانونى فکر مى کنم که سختى شغل را براى روزنامه نگار نه براى بخشى از روزنامه نگاران مى پذیرد ولى حتماً مى دانید که سردبیر و معاون سردبیر در این بخش از روزنامه نگاران جایى ندارند. یعنى سردبیرى کارى راحت و آسان است!» بعد از لیلا رستگار «ماشاءالله شمس الواعظین» مجرى مراسم از «عمید نائینى» سردبیر ماهنامه توقیف شده پیام امروز و یکى از باسابقه ترین روزنامه نگاران کشور خواست تا براى صحبت کردن پشت تریبون قرار بگیرد. شمس الواعظین از عمید نائینى در طول زمانى که او به پشت میکروفن برسد به عنوان «مهندس و طراح مجله هاى اقتصادى» یاد کرد. عمید نائینى که مثل بلورى قامتى بلند دارد با زمان کمى که داشت متنى را که آماده کرده بود نخواند اما سعى کرد در چند جمله همان را بیان کند. او با اشاره به یک صدمین سال انقلاب مشروطه گفت: «انقلاب مشروطه برپایه عدالت، حقوق ملت و آزادى شکل گرفت و هنوز هم بخش بزرگى از مطالبات ما حقوق ملت، قانون و آزادى است.» او گفت: «باید براى ما تکان دهنده باشد که بعد از یک صد سال به همان جا رسیده ایم و در سالگرد مشروطیت دوباره همان جا هستیم.» بعد از «عمید نائینى» هم نوبت اکبر گنجى شد. چهره اى که بعد از ورود به سالن و در طول مراسم از سوى عکاسان و خبرنگاران داخلى و خارجى مورد توجه ویژه اى قرار گرفت و شاید بیش از صدعکس از او گرفته شد. گنجى که حدود 50 روز پیش با ریش هاى بلند سفید شده بعد از پنج سال در زندان بودن آزاد شد دیروز سرحال تر از روزهاى اول آزادى بود. او گفت: «آنچه در عرصه مطبوعات مى گذرد به هیچ وجه قابل قبول نیست و مطبوعات ایران در سخت ترین شرایط تاریخى خود به سر مى برند.» او گفت: «جهان سیاست جهان شفافیت است نه جهان ایهام شعرهاى حافظى. روشنفکرهاى ما با ایهام و ابهام حرف مى زنند در حالى که عرصه سیاست عرصه شفافیت است و روشنى. متاسفانه در حال حاضر همه جا شده زبان حافظ عرصه رمانتیک و من از این احساس خطر مى کنم.» گنجى که معتقد است در تاریخ روزنامه نگارى همیشه مبارزه بوده ادامه داد: «در جوامعى که دموکراسى وجود دارد اگر هفت صبح در را بزنند شیرفروش است اما در جامعه ما معلوم نیست که در را زده اند که ما را ببرند، قطعاً شیرفروش نیست.» او همچنین با بیان اینکه مبارزه بدون هزینه به دست نمى آید گفت: «مهم ترین کار روزنامه نگارى تعیین دستور کار سیاسى است.» در مراسم دیروز علاوه بر سخنرانى کسانى که قرار بود از آنها تجلیل شود رئیس سندیکاى روزنامه نگاران کرد عراق که به ایران سفر کرده است و نماینده دفتر مرکز اطلاع رسانى سازمان ملل متحد در ایران هم بیانیه هایى را در مورد روز آزادى مطبوعات خواندند. رئیس سندیکاى روزنامه نگاران کرد گفت حمایت از همه روزنامه نگاران جهان و روزنامه نگارى آزاد شعار سندیکاى روزنامه نگاران است. او گفت: «روزنامه نگاران کرد با نگاه تقدیر به روزنامه نگاران ایرانى مى نگرند و جهانى شدن بمباران شیمیایى حلبچه به خاطر فعالیت و گزارش هاى روزنامه نگاران ایرانى است.» در جلسه دیروز «على حکمت» نماینده انجمن آزادى مطبوعات نیز سخنرانى کرد. او گفت: «روز جهانى آزادى مطبوعات را در شرایطى برگزار مى کنیم که بیش از یک صد مطبوعه ایران هنوز توقیف هستند. اما به هر حال یادآورى این نکته در این روز براى همه ما لازم و ضرورى است.» او گفت: «وظیفه روزنامه نگاران این است که از هر فرصتى حداکثر استفاده را بکنند و بر جریان شفاف اطلاع رسانى همت گمارند.» حکمت گفت: «انجمن دفاع از آزادى مطبوعات طبق سال هاى گذشته در نشستى اکبر گنجى را شایسته قلم زرین در سال 1384 دانست.» در مراسم دیروز همچنین شمس الواعظین به نمایندگى از انجمن صنفى روزنامه نگاران با خواندن یک بیانیه به مراحل انتخاب پنج خبرنگار برگزیده اشاره کرد. در بخشى از این بیانیه آمده است: «هیات مدیره انجمن صنفى روزنامه نگاران ایران بنا به همین ضرورت، چندى پیش تصمیم گرفت جایزه اى سالانه براى روزنامه نگاران آزاد و مستقل ایران به خاطر فعالیت ها و شجاعت هاى حرفه اى آنها اختصاص دهد. بر این پایه و در آغاز مقرر شد که نخستین سال شروع این طرح، از پیشگامان و پیشکسوتان حرفه، تجلیل و قدردانى شود و در واقع کسانى که به نحوى در رشد، توسعه و ارتقاى حرفه روزنامه نگارى در ایران سعى و تلاش کرده اند، اولویت یابند.»
در بخش دیگرى از این بیانیه آمده است: «هیات مدیره انجمن صنفى روزنامه نگاران ایران با توجه به ملاحظات زیر:
1 _ توجه به روزنامه نگاران پیشکسوت به لحاظ سابقه مستمر فعالیت مطبوعاتى
2 _ توجه به سهم زنان در عرصه روزنامه نگارى ایران
3_ توجه به شرایط دشوار اجتماعى _ سیاسى دهه اخیر و تقدیر از یک روزنامه نگار شجاع
4 _ مستثنى کردن اعضاى هیات مدیره انجمن صنفى روزنامه نگاران ایران از روند انتخاب به دلیل موقعیت حقوقى خویش، سرانجام پنج نفر از روزنامه نگاران شاخص به نام هاى آقایان محمد بلورى، عمید نائینى، مسعود بهنود، اکبر گنجى و سرکار خانم لیلا رستگار را برگزید تا از آنها تجلیل به عمل آید.»
در پایان مراسم با اهداى لوح و دو سکه از پنج روزنامه نگار باسابقه کشور تجلیل شد. همچنین بعد از اهداى لوح تقدیر و سکه ها به روزنامه نگاران انتخاب شده «محسن کدیور» رئیس انجمن آزادى مطبوعات بعد از اینکه از بازداشت «رامین جهانبگلو» ابراز نگرانى کرد جایزه قلم طلایى را به اکبر گنجى داد.
گنجى به هنگام دریافت این جایزه گفت: «دوستان دعا کنند با این قلم بتوانیم بنویسیم نه اینکه آن را قاب کنیم.»