اولمرت، ادامه دهنده راه شارون

با رای اعتماد مجلس رژیم صهیونیستی، کابینه «ایهود اولمرت» رسما کار خود را آغاز کرده است. کابنیه اولمرت یک کابینه ائتلافی است و حزب کارگر به رهبری شیمون پرز به همراه حزب «بازنشستگان»، شریک قدرت حزب اولمرت موسوم به «کادیما» هستند. نکته قابل توجه در ترکیب کابینه فعلی عدم حضور حزب لیکود است که تقریبا از زمان تاسیس این رژیم، یکی از دو بازیگر اصلی صحنه سیاسی اسرائیل بوده است. در انتخابات اخیر رژیم صهیونیستی، حزب تازه تاسیس «کادیما» 29 و حزب کار 19 کرسی در «کنست» را تصاحب کردند و حزب لیکود به رهبری نتانیاهو تنها 12 کرسی را به دست آورد.
اگرچه کابینه فعلی اسرائیل یک ترکیب جدید و متفاوت از ساختار سنتی دولتهای قبلی این رژیم می باشد ولی موضع گیری و عملکرد سران جناح تشکیل دهنده بیانگر آن است که این کابینه نیز دنباله رو همان سیاست صهیونیستهای قبلی، از جمله آریل شارون است.
قصد اولمرت به ادامه ساخت دیوار حائل، اعلان جنگ به دولت منتخب فلسطین، حمله به مناطق فلسطینی، ترور و بازداشت مبارزان، مصادره سرزمین فلسطینی ها و طرح تازه اولمرت برای اشغال مناطق بیشتری از کرانه باختری تحت عنوان ترسیم مرزهای اسرائیل، اقداماتی است که کاملا با سیاستهای سنتی این رژیم و خط مشی توسعه طلبانه و سرکوبگرانه آن تشابه و تطابق دارد. این اقدامات و موضع گیری ها نشان می دهد که استراتژی کابینه جدید رژیم صهیونیستی نیز همچون اسلاف خود برپایه تداوم اشغالگری و توسعه‌طلبی ارضی به موازات کشتار و سرکوب فلسطینی ها استوار است.
کشتار بیش از 40 فلسطینی در طول یک ماه گذشته و بازداشت دهها نفر دیگر بیانگر این واقعیت است که رهبران جدید رژیم صهیونیستی هیچ اعتقاد و تمایلی به رعایت حقوق اولیه ملت فلسطین و استرداد سرزمین های غضب شده ندارد و کماکان باید منتظر جنایات بیشتری از این رژیم در آینده بود.
این درحالی است که اولمرت با اعلام دشمنی صریح نسبت به دولت حماس که براساس معیارهای شناخته شده بین المللی انتخاب شده است، علنا از قصد خود برای انتقام از مردم فلسطین پرده برداشت. اولمرت همزمان با تشدید عملیات نظامی، در اقدامی غیرانسانی و با هماهنگی و پشتیبانی آمریکا و متحدین اروپایی این رژیم، از رسیدن هرگونه کمک مالی به حکومت خودگردان جلوگیری کرده است که نتیجه آن، وخامت شدید وضع اقتصادی و معیشتی مردم فلسطین در روزهای اخیر بوده است.
تردید نیست هدف اولمرت و سایر سردمداران در هیات حاکمه رژیم صهیونیستی، به تسلیم واداشتن حماس و ملت فلسطین از طریق فشارهای نظامی، سیاسی و اقتصادی است . در راستای این سیاست رذیلانه، اخیرا برخی وزرای جدید رژیم صهیونیستی، حتی از اشغال نظامی مجدد مناطق خودگردان سخن به میان آورده اند. با اینحال آنچه که صهیونیستها قدرت درک آن را ندارند این واقعیت است که این سیاست، آزمون خود را در برابر فلسطینی ها پس داده است. اگر شارون، که به عنوان مرجع سیاسی اولمرت مطرح است، توانست فلسطینی ها را به تسلیم وادارد، اولمرت نیز خواهد توانست. ولی تجربه، خلاف آن را نشان می دهد. سیاستهای شارون که برپایه مشت آهنین در برابر فلسطینی ها قرار داشت نه تنها هیچ توفیقی برای صهیونیستها به بار نیاورد بلکه موجب شد که وی از غزه فرار کند و هم اینک در بستر مرگ، حسرت به شکست کشاندن ملت فلسطین و تثبیت موجودیت غیرقانونی رژیم صهیونیستی را به گور می برد. سرنوشت شارون می تواند درس عبرتی برای اولمرت و سایر سردمداران نژادپرست رژیم صهیونیستی قرار بگیرد.