محمدرضا نوری شاهرودی، سفیر اسبق ایران در لیبی و عربستان سعودی
شاید رسم بر آن باشد که جناحهای رقیب دولت فقط به کنکاش پیرامون کاستیها و مسایل منفی و بالاخره نگاهی اعتراضآمیز به اقدامات دولت داشته باشند ولی حقیقت آن است که باید اذعان نمود نامه رییسجمهور ایران به همتای آمریکاییاش بدون توجه به محتوای آن، میتوانست مناسبترین راه برای حل مسایل و مشکلات فیمابین بالاخص در زمینه پرونده هستهای باشد. از این حیث که انجام جسورانه این کار به دست رییسجمهور فعلی انجام گرفته نباید نگران بود، چرا که در موضوعاتی که پیوند تنگاتنگ با منافع ملی جمهوری اسلامی ایران دارد تصمیمگیری و اقدام بایستی فراتر از تقسیمبندی جناحی اصولگرا و اصلاحطلب باشد. نمیتوان از فرصتسوزیهای رخ داده در دولت گذشته در زمینه بهبود مناسبات تهران –واشنگتن دفاع کرد. در اوج دولت اصلاحات با درخواست مکرر ایالات متحده آمریکا امکان آن وجود داشت که کلیه مسایل معوقه و مشکلات فیمابین دو کشور یکجا مورد بررسی قرار گرفته و عمده اختلافات حل گردد. احمدینژاد در شرایطی اقدام به ارسال نامه به رییسجمهور آمریکا میکند که تندروهای کاخ سفید تمام سرمایههای سیاسی و تبلیغاتی خود را به کار گرفتهاند تا ایران را از گردونه رقابتهای علمی و تحقیقاتی جهان خارج کنند. مصلحتاندیشی و واقعنگری ایجاب میکند که برای حل بحرانی که بعد بینالمللی یافته و کارش به شورای امنیت سازمان ملل کشیده شده و با توجه به شرایط نامناسب بر روابط بینالملل به دنبال طرحینو و فضایی جدید که حاکی از همکاری و همفکری است باشیم و ارسال نامه احمدینژاد در این راستا ارزیابی میگردد. طراحان نامه احمدینژاد به رییسجمهور آمریکا توانستند از طریق گشودن باب مکاتبه بحرانآفرینیهای مدام سران کاخ سفید را گوشزد کرده و ادعای بوش مبنی بر اولویت راههای دیپلماتیک در حل مساله هستهای ایران را راستی آزمایی کنند. ارسال نامه احمدینژاد به رییسجمهور آمریکا در واقع ضرورت تقدم فصل ششم منشور سازمان ملل متحد بر فصل هفتم است که به موجب آن پیش از هر گونه اقدام تنبیهی علیه یک کشور، شورای امنیت باید راههای مسالمتآمیز را برای حل اختلافات از طریق مذاکره طی کند و از رویکردهای متصلبانه در چارچوب فصل هفتم منشور ملل متحد اجتناب ورزد. با توجه به بازتابهای منفی رویکردهای دیپلماتیک آمریکا در عرصه بینالملل و چالشهای متعدد داخلی دولت بوش امید میرود نفس نامهنگاری احمدینژاد به بوش بتواند از وقوع بحرانی دیگر جلوگیری نماید.