جایگاه مرزهاى 1967 در طرح جدید عباس

باتشکیل دولت از جانب حماس، تحولات سرزمینهاى اشغالى فلسطین دورانى پر تنش و بعضا غیر قابل پیش بینى را سپرى مى کند. از یک سو رژیم صهیونیستى به سیاستهاى توسعه طلبانه خود در اراضى اشغالى ادامه مى دهد و تا کنون صدها تن از مبارزان فلسطینى مجروح و یا به شهادت رسیده اند.
در نقطه مقابل نیز در داخل فلسطین چندان تحولات روشن و همسو مشاهده نمى گردد. از یک سو دولت حماس براى حل بحران هاى کنونى و تشکیل دولت ملى تلاش مى کند در حالى که توطئه هاى رژیم صهیونیستى و همپیمانان غربى آنها مانع از تحقق این مهم مى گردد. از سوى دیگر ابو مازن نیز در راستاى حفظ قدرت و نیز جلوگیرى از تشدید بحران سیاستها و تدابیرى را اتخاذ کرده که چندان در چارچوب فعالیتهاى دولت و مقاومت نمى باشد. این گونه موضع گیریها موجب بروز چالشهایى در داخل فلسطین گردیده که در مواردى مورد سوءاستفاده تل آویو قرار مى گیرد.
یکى از نکات برجسته و قابل تامل در سیر تحولات فلسطین چگونگى برخورد و مواضع در قبال اراضى اشغالى 1967 مى باشد. در این چارچوب ابومازن تاکید دارد که حماس طى روزهاى آینده نظر خود را در مورد پذیرش یا رد حضور اشغالگران در این اراضى اعلام دارد در غیر اینصورت وى انتخابات زود هنگام برگزار خواهد کرد. در نقطه مقابل دولت و مقاومت اعلام کرده اند که تنها شرط آنها براى مذاکره براى آتش بس (نه پذیرش رژیم صهیونیستى) عقب نشینى این رژیم از سرزمینهاى اشغالى سال 1967 مى باشد.
این موضع گیریها در حالى اتخاذ مى گردد که:
1- مرزهاى 1967 که در جنگ اعراب و اسرائیل در اشغال این رژیم در آمده شامل کرانه باخترى، قدس شرقى، صحراى سینا و بلندیهاى جولان مى باشد که پذیرش این امر به معنى توسعه و سیطره کامل صهیونیستها بر این اراضى است.
2- با احتساب این مرزها و بر اساس قطعنامه هاى بین المللى که خواستار عقب نشینى تل آویو از این مناطق گردیده اند بیش از40 درصد به خاک فلسطین افزوده مى شود که ترکیب جغرافیایى و سرزمینى را کاملا دگرگون مى سازد.
3- طرح ابومازن را مى توان به نوعى اجراى یکجانبه مرزها توسط رژیم صهیونیستى دانست. بر اساس طرح آنها شهرکهاى دور دست و بخشى از کرانه باخترى به فلسطین واگذار شده در حالى که قدس، جولان و صحراى سینا کاملا در اختیار این رژیم قرار مى گیرد.
4-پذیرش مرزهاى 1967 به معنى تشکیل دوکشور مستقل در کنار یکدیگر خواهد بود. با این تفاوت که رژیم صهیونیستى با در اختیار داشتن قدس، بسیارى از مناطق مرزى بویژه زمینهاى کشاورزى، سواحل دریا، حفظ حاکمیت حریم هوایى، محیطى کوچک را با نام کشور در اختیار فلسطینیان قرار مى دهد که از یک سو کاملا تحت محاصره این رژیم خواهد بود، از سوى دیگر بدلیل موقعیت جغرافیایى محدوده لم یزرع و حاشیه اى مى باشد که در آینده مشکلات اقتصادى سیاسى بسیارى را در پى خواهد داشت که در نهایت مى تواند به جنگ داخلى مبدل گردد.
5-در صورت پذیرش مرزهاى 1967 مى توان گفت که ملت فلسطین سند پایان انتفاضه و مقاومت را امضا کرده است. در همین حال این نکته قابل ذکر مى باشد که این اقدام اجبارا بسیارى از کشورها بویژه ممالک عربى را وادار خواهد ساخت که تل آویو را به رسمیت بشناسند که مسلما این امر پیروزى بزرگى براى آن قلمداد مى گردد. با توجه با آنچه ذکر شد مى توان گفت که نقطه اصلى تحولات فلسطین سرزمینهاى اشغالى 1967 مى باشد که نحوه برخورد با آن تاثیر بسیارى بر تحولات آینده خواهد داشت. چرا که این مرزها از یک سو از جانب سازمان ملل محکوم شده و طى قطعنامه ها و بیانیه هایى این سازمان خواستار عقب نشینى از این مراکز گردیده است. از سوى دیگر پذیرش این طرح به معنى سندیت بخشیدن به اشغالگرى صهیونیستها مى باشد که مى تواند در آینده در قبال مزارع شبعا نیز تکرار گردد.
مى توان گفت که تل آویو با پذیرش طرح ابومازن در مورد مرزهاى 1967 سعى دارد تا کشورهاى همسایه را در مقابل دولت حماس قرار دهد تا ضمن کاهش فشارهاى مقاومت، آنها را درگیر جنگ سیاسى و بعضا نظامى با سایر کشورها نماید. بر این اساس پذیرش طرح ابومازن در مورد مرزهاى 1967 از یک سو ضمن پذیرش اشغالگرى رژیم صهیونیستى موجب محدودیت و انزواى فلسطینیان و شاید پایان مقاومت گردد و از سوى دیگر منطقه را با بحرانهاى شدیدى مواجه سازد که برنده رژیم صهیونیستى خواهد بود.
نهایت اینکه پذیرش آن از سوى مقاومت نتیجه مثبتى در پى نخواهد داشت بلکه عاملى براى تشدید جنایات صهیونیستها خواهد بود. لذا مى توان گفت که ابومازن با علم به اینکه این طرح از سوى مقاومت مردود خواهد شد صرفا تلاش دارد تا با این گونه موضعگیریها ضمن جدا نشان دادن راه خود از مقاومت و دولت مذاکرات با تل آویو را به تعویق اندازد تا شاید در این شرایط با دیپلماسى فعال در عرصه جهانى و ایجاد شرایط مناسب در داخل تدابیرى جدید براى آینده اتخاذ نماید.