کابوى‌هاى شکنجه‌گر

پژمان کریمی: روز جمعه “کلودیوفاوا” گزارشگر کمیته تحقیق پارلمان آمریکا درباره عملکرد سیا [C.I.A] اعلام کرد: سازمان اطلاعات مرکزى آمریکا [سیا] به وجود هفت زندان مخفى در اروپا، آسیا و آفریقا اعتراف کرده است. همزمان با اعلام این خبر، کمیته مبارزه با شکنجه سازمان ملل نیز در گزارشى با نام “شکنجه زندانیان از سوى آمریکا” با تایید وقوع شکنجه در زندانهاى آمریکایی، تصریح نمود: “واشنگتن باید مانع شکنجه محبوسان در زندان‌هاى افغانستان و عراق از سوى نظامیان آمریکایى شود و شکنجه‌گران را نیز تحت پیگرد قرار دهد.” چنان که پیداست وقوع شکنجه توسط زندانیان آمریکا تنها محدود به زندان‌هاى ابوغریب [در عراق] و گوانتانامو [در کوبا] نمى‌شود و زندان‌هاى مخفى آمریکا دست کم در سه قاره نشان از نقض حقوق بشر در زمینه دستگیرى افراد، بازداشت و شکنجه زندانیان توسط آمریکایى‌ها دارد.
چندى پیش منابع غیر رسمى اعلام کردند آمریکا داراى 50 زندان کوچک و بزرگ مخفى در سراسر جهان است که زندانیان را [عموما مظنونین] از نقاط مختلف به آن زندان‌ها منتقل مى‌کنند. در زندان‌هاى مخفى آمریکایی، زندانیان حق داشتن وکیل‌ ندارند، جرمشان به درستى و شفاف تفهیم نمى‌شود، دفاع‌شان و پرسش‌ درباره سرنوشت‌شان به روشنى پاسخ داده نمى‌شود و برگزارى دادگاهى در قبال آن متصور نیست.
سلول‌هاى انفرادی، دادن یک وعده غذا، ضرب و شتم، وصل کردن برق به بدن براى گرفتن انتقام، دادن فرصت هواخورى در فاصله‌هاى طولانی، اجازه استحمام یک بار در ماه و ... از مصادیق شکنجه است که علیه زندانیان در زندان‌هاى مخفى و غیر مخفى آمریکایى به کار مى‌رود.
آزاد شدگان از زندان گوانتانامو و ابوغریب دچار بیمارى روانى و عارضه‌هاى جسمانى شدیدند. اواخر سال 74، زندانى آزاد شده ایرانى رعشه‌کنان به گفتگو با خبرنگار واحد مرکزى خبر پرداخت.
کمتر از شش ماه است که موضوع زندان‌هاى غیر قانونى و مخفى آمریکا و شکنجه زندانیان دستمایه برخى نهادهاى بین‌المللى است. به نظر مى‌رسد فراوانى نقض حقوق بشر و از طرفى درز اخبار وحشتناک از زندان‌هاى مخفى و غیر مخفى آمریکایى‌ها، افراد حقوقى و نهادهاى بین‌المللى تحت نفوذ واشنگتن را وادار کرده به منظور کاستن از فشار افکار جهانى متاثر از شکنجه‌گرى کابوى‌ها، دست به حرکتهایى عوام فریبانه نظیر محکوم کردن شکنجه از ناحیه زندانبانان آمریکایى بزنند. صحت این نظر را افشا نکردن رسمى محل زندان‌هاى مخفى [که گفته مى‌شود C.I.A به وجود آن معترف شده است]، پنهان داشتن نام شکنجه‌گران و صدور بیانیه‌ها و توصیه‌هایى با لحنى ملایم و بدون ضمانت پیگیرى حقوقى از ناحیه معترضان بین‌المللی، تاکید مى‌کند.