نشست‌هاى بى‌نتیجه

حسن کربلاییhassankarbalaei@.yahoo.com
پنج عضو دائم شوراى امنیت به اضافه آلمان چهارشنبه گذشته دوباره دور هم جمع شدند تا توافقى علیه ایران بدست آورند؛ این پنجمین نشست پس از بیانیه غیرحقوقى شوراى امنیت است که به نتیجه نمى‌رسد.
وزارت خارجه انگلیس که میزبان این نشست بود نتوانست خبرى امیدوارکننده از این جلسه بیرون دهد. ظاهرا اروپا و آمریکا در یک ضلع مذاکرات، روسیه در ضلع دوم و چین در ضلع سوم آن صف‌آرایى کرده‌اند و هر ضلع درگیر و دار تامین حداکثر منافع خود دست و پا مى‌زند.
موضوع و دستور کار ظاهرا پیش نویس طرح پیشنهادى اخیر اروپاست که ادامه همان طرح سال گذشته اتحادیه اروپا مى‌باشد که به دلیل نادیده گرفتن حقوق مشروع ملت ایران، مورد پذیرش مقامات ایرانى قرار نگرفت.
تلاش اروپا و آمریکا براى رسیدن به اجماع معلوم نیست با توجه به تضاد منافع آنها در منطقه وجهان با روسیه و چین چقدر موفق باشد. همچنین معلوم نیست نرخ معامله این توافق در روى کدامین عدد مى‌ایستد اما دو موضوع روشن است.
1- ایران روى حق مشروع خود حاضر نیست با کسى معامله کند و اصولا مقامات ایرانى چنین اجازه‌اى را ندارند.
چرا که موضوع انرژى هسته‌اى اکنون به صورت یک مطالبه ملت مدام در تجمعات و تظاهرات مردمى مطرح مى‌شود و بالاتر از آن محور وفاق و همبستگى ملى قرار گرفته است.
2- اروپاییها و آمریکاییها تمایلى به حل دیپلماتیک مسئله على‌رغم ادعاهاى پیشین خود ندارند و مدام درصدد تحقیر ملت ایران و تصریح در محروم کردن حق ملت ایران دارند.
تنها راه ممکن براى حل منطقى این موضوع گردن نهادن اروپا و آمریکا به مقررات بین‌المللى و معاهده ان‌پى تى واحترام به افکار عمومى مردم ایران، منطقه و جهان است.
آنها باید حق ملت ایران را به رسمیت بشناسند و نام خودشان را به عنوان غاصب حق یک ملت از صفحه تاریخ معاصر پاک کنند.
شاید یکى از دلایلى که نشست‌هاى آنان بى‌نتیجه مى‌ماند، همین تردیدى است که در انتخاب یکى از دوراه یاد شده پیش رویشان است. آنها مى‌دانند افکار عمومى جهان را مى‌توان براى مدتى کوتاه فریب داد، (به مانند آنچه در جنگ عراق رخ داد) اما براى همیشه این کار میسر نیست.